เกิดใหม่ในเรื่องแนวยูริ

ตอนที่สี่สิบเอ็ด Fantastic beast and where to find them

ผมยังถือคติว่า “ยังไม่ต้องอัพค่าพลังก่อนที่จะสู้กับร่างเงา”ให้กับคานาเอะเช่นเดียวกับที่ทำกับตัวผม

และข้อแตกต่างคือระหว่างการเป็นห้องแคบๆในการสู้กันระหว่างผมกับโอโตนาชินั้น

ในห้องแห่งจิตใจของคานาเอะ

นั้นราวกับดินแดนของพวกภูตพรายตามเทพนิยายหรือคนสร้างเกมส์ที่ต้องสูบยาสักอย่างแน่ๆ

ราวกับภาพหลอนและความเป็นจริง

หรือว่าทางเทคนิค โอโตนาชิ มีจิตใจที่มั่นคงที่สุดว่า สภาพจิตใจเลยดูเป็นระเบียบกว่าชาวบ้าน แค่มีเงาดำและด้านมืดแสดงถึงความไม่พอใจเท่านั้น

แต่ของคานาเอะ เห็นฉากที่สีสันงดงามในเกมส์ก็ยังเทียบไม่ได้ว่าพอมาอยู่ในห้องแบบนั้นจริงๆไม่ใช้ในหน้าจอแล้ว

รู้สึกหัวหมุนมากกว่ามากๆ

คานาเอะเธอยังมีผมสีขาวตาสีฟ้า เกาะแขนของผมที่อยู่ในห้องนี้

ตัวผมกลับมาเป็นเด็กที่ใส่ชุดเจ้าชายสีขาวในขณะที่คานาเอะใส่ชุดเหมือนซินเดอเรลล่าตอนที่เป็นคนใช้ในนิยาย

ช่างเข้าธีมกันดีเหลือเกิน

กับบรรดาแสงเสียงประกอบฉาก

ที่เหมือนกับฉากเจ้าหญิงซินเดอเรลล่า หนีไปในป่าและมีร่างเงามากมายเป็นกิ่งไม้เป็นสัตว์ป่าราวกับจะทำร้ายเราตลอดเวลา

ผมต้องชมเจ้าโอโตนาชิดีหรือเปล่านี่

ที่แม้แต่ในจิตใจของหมอนั่น แม้จะมีความคับแค้นใจมาก แต่สภาพแวดล้อมของจิตใจก็ยังดูมีระเบียบเรียบร้อยกว่า ป่ามายา...ภาพหลอนของจิตใจอย่างนี้

และผม...เป็นเจ้าชายเรอะ?

และในป่ามายา ร่างเงารอบข้างที่ขยับไปมา

“อย่าห่างจากผม คานาเอะ”

“อื้ม”

คานาเอะไม่กล่าวอะไรและขยับเข้ามาใกล้ผมและเกาะแขนผมไว้

ผมทำใจว่าอาจจะต้องสู้ด้วยแขนข้างเดียว หรือสกิลที่โจมตีระยะไกล...หรืออาจจะต้องใช้อีกวิธีหนึ่งที่ผมคิดเอาไว้..มันโอกาสสำเร็จน้อยล่ะนะ

ป่ามายารอบข้างสั่นสะเทือน

กลายเป็นร่างของตัวตนหนึ่งที่เสียงหวานสดใส

มีความสามารถสะกดจิตใจได้และสามารถในการยกเลิกผลของการโจมตีของเรา

อย่างที่ผมบอกพลังของคานาเอะเป็นแบบ late game ในช่วงที่สู้กับบอสใหญ่ยากๆ การมองออกว่าบอสใหญ่ทำอะไรและเราสามารถเลือกการกระทำของบอสใหญ่ว่าจะมีการเคลื่อนไหวอะไรบ้างหรือในช่วงที่สู้กับบอสใหญ่ยากๆ การมองออกว่าบอสใหญ่ทำอะไรและเราสามารถเลือกการกระทำของบอสใหญ่หรือสลับการกระทำของบอสใหญ่ได้ ผมว่ามันโกงมากๆเท่าที่จะทำได้เลยล่ะครับท่าน

แน่นอน นั่นคือ late game ตอนแรกๆเธอก็แค่มองเห็นอนาคต..ซึ่งนั่นก็เรียกว่าโกงมากอยู่แล้วหากเป็นสังคมปรกติแล้วล่ะก็นะ

และตามแนวคิด [ตอนเป็นศัตรูมีความสามารถโคตรโกง พอกลายเป็นพวกเดียวกันความสามารถกระจอกลง] นั่นเอง

“ฮิฮิ ฮิ ยินดีต้อนรับเจ้าชายที่มาช่วยเจ้าหญิงข้ารอคอยเจ้ามาเนิ่นนานนับแต่ครั้งบรรพกาล นับแต่ดวงดารายังเยาว์วัย..”

เอ๋ บทพูดคนละอย่างนี่นา

ไม่ใช่บทพูดว่า “เจ้าเป็นใครมารบกวนข้าในป่ามายาของข้า”หรอกหรือ?

แย่ล่ะ ท่าทางแผนที่ผมเตรียมไว้ท่าทางจะใช้การยากแล้ว

สภาพรอบข้างของผม ไม่ใช่ดันเจี้ยนแบบ”กล่อง” ที่ผมสู้กับโอโตนาชิร่างเงา

แต่คือภาพป่ามายาที่เคลื่อนไหวไปมาราวกับมีชีวิต

“สรรพสัตว์ในป่าน้อยใหญ่คอยมาเนิ่นนานที่จะได้ลิ้มรสเลือดเจ้าชายที่หายไปนับพันปี”

รอบข้างเป็นสีแดงมากขึ้น ร่างสัตว์มายากลายเป็นรูปร่างที่ชัดเจนมากขึ้น

เดี๋ยวก่อนสิ

เอาร่างสัตว์เงามาโจมตีนี่ต้องประมาณที่เราสู้กันไปสักพักและร่างเงาของคานาเอะต้องโมโหแล้วไม่ใช่เรอะ

ปรกติเราต้องเริ่มแบบฉากง่ายๆก่อนและค่อยๆเพิ่มความยากของการต่อสู้

ทำไมมันเหมือนกับลัดขั้นตอนจากการต่อสู้ร่างแรกไปประมาณร่างสามเลยอย่างนี้ล่ะ

ร่างสีดำของสัตว์ป่าเริ่มมีแสงสีแดงมาเคลือบฉาบ กลายเป็นร่างที่สมจริงมากขึ้นเรื่อยๆ

“เพื่อฉีกเนื้อเจ้าชายให้เป็นชิ้นๆและอยู่ในป่านี้ตลอดไป”

แม่มดแห่งป่ามายา

The girl who lose her way  in the forest….