ทะลุมิติไปเป็นสาวชาวนาผู้มั่งคั่งกับซาลาเปาตัวน้อยๆ (จบ)

        ฉือซู่มองไปที่ฉือหางด้วยความประหลาดใจขณะที่เขากำลังจะพูด ทันใดนั้นเองเขาก็ได้ยินฉือหางพูดต่อ"เตียงล้อมรอบด้วยโคลนและหิน ตรงกลางมีช่องทางหนึ่งช่อง ตราบใดที่มีช่องไฟอยู่ข้างๆเตา ความร้อนจะส่งผ่านเข้าไปแล้ว"

        ฉือหางมองไปที่ใบหน้าที่สับสนของฉือซู่แล้วเอ่ยว่า "ถ้าพี่ชายใหญ่ไม่เข้าใจ พี่เข้ามาดูได้ว่าทำอย่างไร"

        "ตกลง"พอฉือซู่เข้ามาพร้อมกับฉือหาง สมองของเขาก็คิดตรึกตรองอย่างไว

        หมายความว่าเจ้าสามไม่ต้องการทำเตียงเตาให้กับท่านแม่งั้นหรือ?

        ฉือซู่ขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยปกติเขาสมองช้ามาโดยตลอด "น้องสาม เจ้าไม่อยากช่วยท่านแม่ทำเตียงเตาหรือ?"

        “ข้าไม่ไปแล้ว” ฉือหางก้มหน้าลงเล็กน้อย นึกถึงสิ่งที่โจวซื่อพูดเมื่อวานนี้ คิ้วพลันขมวดมุ่น “ศีรษะของโต้ซาแตก ข้าจะต้องดูแลโต้ซา”

        โดนประโยคนี้ปิดกั้น ฉือซู่ถึงกับพูดไม่ออกใครใช้ให้คนที่ทำให้ศีรษะของโต้ซาแตกเป็นลูกชายของเขาละ?

        เดิมทีฉือซู่ต้องการแสร้งทำว่าเขาทำไม่เป็นถึงเวลานั้นเจ้าสามจะได้ไปช่วยท่านแม่ทำเตียงเตาแต่ตอนนี้เขาไม่กล้าที่จะมีความคิดอื่น เพียงรับฟังฉือหางอย่างจริงจัง

        หลังจากฉือหางส่งฉือซู่กลับไปหลินกู๋หยู่วางน้ำแกงลงบนโต๊ะ นางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม "ทำไมเจ้าไม่ช่วยละ?"

        "ข้าไม่อยากไป"ฉือหางหยิบชามและตะเกียบขึ้น สังเกตเห็นการจ้องมองของหลินกู๋หยู่จึงเงยหน้าขึ้นมอง จากนั้นก้มศีรษะลงอย่างเงียบๆ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ "วันนี้จะไปซื้อยาให้โต้ซาไม่ใช่หรือ?”

        “อืม” หลินกู๋หยู่ตอบ ลดสายตาเพื่อเก็บรอยยิ้มในดวงตาก้มหน้าลงกินอาหารอย่างเงียบๆ

        นำเงินสามตำลึงไปด้วย ถึงแม้พวกเขาจะทำงานได้เงินมาด้วยความยากลำบากกระนั้นก็ต้องใช้อย่างชาญฉลาด

        ฉือหางอุ้มโต้ซาที่ห่อด้วยเสื้อผ้าเรียบร้อยเห็นว่าหลินกู๋หยู่สวมเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยจึงเอ่ย "ไปกันเถอะ"

        หลินกู๋หยู่ลงกลอนประตูบ้านทุกบานแล้วเดินตามฉือหางเข้าไปในเมือง

        อากาศวันนี้ดีมาก แสงแดดสาดมายังพวกเขาให้ความอบอุ่น

        เมื่อมาถึงเมืองก็ผ่านโรงหมอตระกูลลู่ฉือหางหันศีรษะไปมองหลินกู๋หยู่ "ไปที่โรงหมอตระกูลลู่เจ้าไม่ได้ไปที่นั่นนานแล้ว"

        ใบหน้าของหลินกู๋หยู่ชะงักชั่วคราวจากนั้นก็ส่ายศีรษะ ถอนหายใจด้วยความโล่งอก "อย่าไปเลยดีกว่า เปลี่ยนเป็นที่อื่นเถอะ"

        พูดจบหลินกู๋หยู่ก็ดึงฉือหางกำลังจะจากไป

        “หมอหลิน!” ทันใดนั้นเสียงที่คุ้นเคยแว่วดังมาจากด้านหลัง

        เมื่อได้ฟังเสียงนั้นหลินกู๋หยู่ก็ตัวแข็งทื่อ หันศีรษะช้าๆ มุมปากยกขึ้นอย่างผิดธรรมชาติ"เสี่ยวซื่อ"

        “หมอหลิน ไม่เจอกันนาน!” เสี่ยวซื่อมองหลินกู๋หยู่ด้วยรอยยิ้มละไมเมื่อเขาเห็นฉือหางก็เรียกด้วยความเคารพนบนอบ “พี่เขย”

        เมื่อฉือหางได้ยินสองคำนี้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ชัดเจน ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย

        “พี่ไม่ได้มาที่นี่นานแล้วแม้แต่หมอตู้ก็คิดถึงพี่เช่นกัน” เสี่ยวซื่อพูดด้วยรอยยิ้ม “หลังจากที่พี่ไม่มา พี่ไม่รู้ว่าหมอตู้ชอบเอ่ยชื่นชมพี่มากแค่ไหน”

        หลินกู๋หยู่ยิ้มอย่างเขินอาย นางเอนตัวพิงด้านข้างฉือหาง "วันนี้เราสามคนเข้ามาในเมืองเพื่อเดินเล่นเท่านั้น"

        “เช่นนั้นก็ประจวบเหมาะ” เสี่ยวซื่อพูดอย่างมีความสุข “ประจวบเหมาะที่จะเข้ามานั่งในโรงหมอสักพักนายน้อยก็พูดถึงพี่บ่อยๆ!”

        หลินกู๋หยู่ยิ้มและส่ายศีรษะ"ไม่แล้ว พวกเรากำลังรีบ!"

        “เข้ามาดื่มน้ำชาสักถ้วยเถอะ!” เสียงที่อ่อนโยนราวกับหยกดังมาจากที่ไกล

        เมื่อมองตามเสียงนั้นหลินกู๋หยู่เห็นลู่จื่อยู่เดินช้าๆ มาทางนี้

        ชายหนุ่มในชุดสีขาวท่ามกลางฝูงชนดูโดดเด่นรูปร่างสูงใหญ่หล่อเหลา “ไม่ได้เจอกันนานท่านปู่ยังพูดถึงเจ้าบ่อยๆ”

        หลินกู๋หยู่ลดศีรษะลงเล็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองลู่จื่อยู่ จากนั้นลดศีรษะมองไปด้านข้าง

        สายตาของฉือหางตกลงไปที่ใบหน้าของหลินกู๋หยู่จากนั้นเขาก็มองไปที่ลูกปราดหนึ่ง

        นางไม่อยากเข้าไปจริงๆแต่ถ้าแสดงออกอย่างชัดเจนเกินไป เช่นนั้นทุกคนก็จะรับรู้ได้ว่านางไม่อยากไปจึงเอ่ยอย่างไม่เต็มใจว่า "อืม"

        เมื่อเข้าไปในโรงหมอหลินกู๋หยู่ก็เห็นหมอตู้ลุกขึ้นมองมาที่นาง

        "หมอตู้" หลินกู๋หยู่พยักหน้าเล็กน้อย หมอตู้ดูเหมือนจะหันศีรษะไปทางอื่นเมื่อมองท่าทีของเขา หลินกู๋หยู่แสร้งทำเป็นไม่เห็น จากนั้นจึงพูดคุยกับคนอื่นๆแถวนั้น

        หมอตู้มองกลับไปที่หลินกู๋หยู่อีกครั้งเขากำลังอ่านหนังสือทางการแพทย์อย่างใจลอย

        วันนี้ในโรงหมอมีผู้ป่วยไม่มากนักเด็กจัดยามุงอยู่รอบตัวหลินกู๋หยู่ บางคนพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องไร้แก่นสารบางคนก็ขอคำแนะนำอย่างนอบน้อม

        หลินกู๋หยู่มักจะรู้สึกว่ามีแนวสายตาที่ทำให้คนรู้สึกอึดอัดกำลังจ้องมองอยู่จึงมองกลับไป

        เมื่อสายตาของนางสบกับลู่จื่อยู่หลินกู๋หยู่รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย นางหันศีรษะไปมองด้านข้าง โน้มตัวเข้าไปใกล้โต้ซา

        เนื่องจากภายในโรงหมอไม่หนาวขนาดนั้นโต้ซาจึงรู้สึกร้อน เขาดึงหมวกที่อยู่บนศีรษะออกมา

        เสี่ยวซื่อเห็นแผลเป็นบนหน้าผากของโต้ซาต้องการสัมผัสมันด้วยความเห็นใจ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้แตะมัน "พี่เขย เขาหน้าผากแตกได้อย่างไรหรือ?"

        "บังเอิญแตกตอนที่เด็กๆกำลังเล่นกัน" ฉือหางอธิบายสั้นๆ

        หลินกู๋หยู่มองที่เสี่ยวซื่อด้วยรอยยิ้ม"อ้อ ที่นี่มีว่านหางจระเข้หรือไม่? ข้าต้องการซื้อมาเก็บไว้"

        เสี่ยวซื่อคิดอยู่ครู่หนึ่ง "มีเพียงแต่วันธรรมดาไม่ขาย แต่จะขายเฉพาะวันที่เปิดตลาดเท่านั้น"

        “ตลาดเปิดเมื่อไรหรือ?” หลินกู๋หยู่เอ่ยถามด้วยความสงสัย นางไม่เคยไปตลาดมาก่อน

        “ตลาดจะเปิดในทุกๆ สิบวันครั้งต่อไปดูเหมือนจะต้องรออีกสามวัน” เสี่ยวซื่อพูดด้วยรอยยิ้ม “ถ้าพี่ต้องการ ข้าจะส่งไปที่บ้านของพี่ในภายหลัง ถึงเวลานั้นพี่ค่อยจ่ายตอนของส่งไปถึง"

        “อืม” หลินกู๋หยู่พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ถึงเวลานั้นค่อยคุยกันข้ายังไม่ได้ตัดสินใจ ใช่หรือไม่?”

        จู่ๆ ก็มีมือปรากฏขึ้นตรงหน้าขวดกระเบื้องสีขาวก็วางอยู่บนฝ่ามือ

        หลินกู๋หยู่หันศีรษะของนาง เป็นลู่จื่อยู่ที่ยื่นขวดยาต่อหน้านาง"นี่สำหรับเจ้า"

        “อะไรหรือ?” หลินกู๋หยู่หันศีรษะไปมองข้างๆ โดยไม่ได้มองไปที่ลู่จื่อยู่เลย

        "นี่คือขี้ผึ้งบำรุงผิวสำหรับลบรอยแผลเป็น"

        ทันทีที่คำพูดของลู่จื่อยู่จบลงหลินกู๋หยู่ก็ได้ยินเสี่ยวซื่อที่อยู่ข้างๆ เอ่ยต่อไปว่า "หมอหลิน นี่เป็นของดีมันจะไม่ทิ้งรอยแผลเป็นไว้บนหน้าผากของโต้ซาอย่างแน่นอน"

        หลินกู๋หยู่โบกมือเล็กน้อยตอนนี้นางไม่ต้องการของจากลู่จื่อยู่แม้แต่เศษเสี้ยว "ไม่จำเป็นแล้ว"

        "ไม่ได้ให้เจ้าแต่ให้โต้ซา"

        ลู่จื่อยู่กล่าวอย่างเคร่งขรึม

        “เท่าไรหรือ?” หลินกู๋หยู่เอ่ยด้วยใบหน้าจริงจัง “ถ้าเจ้าไม่พูดเรื่องราคาข้าจะไม่เอา”

        "หนึ่งตำลึง"ลู่จื่อยู่พูดตอบ หันศีรษะไปมองโต้ซาข้างๆ และวางขวดยาไว้ในมือของเด็กน้อย

        ฉือหางหยิบเงินหนึ่งตำลึงออกมาจากกระเป๋าเงินที่เอวส่งให้ลู่จื่อยู่โดยตรง"ขอบคุณ"

        ลู่จื่อยู่รับเงินจากมือของฉือหางด้วยความกระอักกระอ่วนก้มหน้าลงด้วยความผิดหวัง

        หลังจากอยู่ในโรงหมอได้สักพักหลินกู๋หยู่ก็กล่าวปฏิเสธและบอกว่าตนเองมีอย่างอื่นจะต้องทำ ก่อนจะจากไปพร้อมกับฉือหาง

        พวกเขาสองคนซื้อน้ำมัน เกลือ ซีอิ๊วขาวและน้ำส้มสายชู รวมทั้งน้ำตาลจำนวนมาก เงินที่เอามาจำนวนสามตำลึงถูกใช้ไปมากกว่าครึ่งแล้ว

        พอกลับถึงบ้านหลินกู๋หยู่ได้ยินเสียงก่นด่าและสาปแช่งของของโจวซื่อจากเรือนใหญ่ของสกุลฉือ

        "ข้าบอกให้พวกเจ้าทำเตียงเตาเจ้าดูสิ พวกเจ้าทำอะไรให้ข้า!"

        “ข้าจะต้องการพวกเจ้าไปเพื่ออะไรพวกเจ้าบอกข้ามาสิว่าพวกเจ้าอายุเท่าไรแล้ว!”

        “เจ้าไม่รู้จักเอาโคลนมาทาด้านนี้หรืออย่างไร?”

        ......

        ฉือหางอุ้มโต้ซายืนอยู่ตรงนั้นอย่างเฉยเมย

        แล้วนับประสาอะไรกับหลินกู๋หยู่นางยิ่งไม่เต็มใจที่จะไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับผู้คนที่นั่น

        นางมองคนเหล่านั้นอย่างกระจ่างแจ้งตั้งแต่ก่อนหน้าแล้วว่าเป็นอย่างไรนางไม่ต้องการที่จะไปสนใจพวกเขา แต่เพียงเพราะฉือหางมองว่าคนเหล่านั้นเป็นสมาชิกในครอบครัวดังนั้นนางจึงทำการแสดงเท่านั้น

        เมื่อกลับถึงบ้าน นางเพิ่งจะจุดเตาก็ได้ยินเสียงคนเคาะประตู

        พูดตามตรงทุกครั้งที่มีคนที่นั่นมาที่บ้าน หลินกู๋หยู่รู้สึกรำคาญสุดจะทน

        ไม่จำเป็นต้องพูดก็รู้ว่าจะต้องพูดถึงเรื่องเตียงเตาอย่างแน่นอน

        ฉือหางลุกขึ้นและเดินออกไปข้างนอกเห็นฉือซู่ยืนร้อนรนกระวนกระวายอยู่ที่ประตู

        “น้องสาม ข้าและพี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้าทำเตียงเตาทั้งเช้าแต่ก็ยังไม่เสร็จเสียที” ศีรษะของฉือซู่มีเหงื่อซึมออกมามากเนื่องจากความวิตกในขณะที่เสื้อผ้าของเขาก็เต็มไปด้วยโคลน เขายกแขนเสื้อขึ้นเช็ดใบหน้า"เจ้าไปดูหน่อยได้หรือไม่?”

        "อืม"ฉือหางรับคำด้วยใบหน้าเย็นชาในระหว่างเดินไปก็ฟังฉือซู่บ่นพึมพำเกี่ยวกับความยากของการทำเตียงเตาฉือหางรู้สึกรำคาญเล็กน้อย

        เมื่อเดินไปที่ห้องของโจวซื่อฉือหางเหลือบมองโจวซื่อ รู้สึกต่อต้านจากก้นบึ้งของหัวใจ "ท่านแม่"

        เมื่อเห็นฉือหางเข้ามาในห้องโจวซื่อก็คลายคิ้วที่ขมวดมุ่น ก้าวไปข้างหน้าพลันจับมือของฉือหาง

        ร่างของฉือหางหันไปด้านหนึ่งเล็กน้อยหลีกเลี่ยงโจวซื่ออย่างไร้พิรุธ

        สิ่งที่โจวซื่อกังวลมากที่สุดในตอนนี้คือเตียงเตานางไม่ได้สนใจการกระทำของฉือหางแม้แต่เศษเสี้ยว

        "เจ้าดูสิพวกเขาทำอะไรให้ข้า!" โจวซื่อพูดอย่างโกรธเคือง"พี่ชายใหญ่ของเจ้านั้นโง่เขลา เขาไม่ฉลาดเท่าเจ้า เจ้าช่วยข้าทำให้เสร็จ"

        "เรื่องนี้ให้พี่ชายรับผิดชอบเถอะ"ฉือหางเดินไปที่เตียงโดยไม่แสดงออกทางสีหน้าเมื่อเห็นว่าตรงกลางเตียงเตาถูกปิดกั้นทั้งหมด ซ้ำยังไม่ทำช่องทางออกของควัน เขาจึงชี้ให้เห็นถึงปัญหาเหล่านั้น

        โจวซื่อหน้าตูมด้วยความไม่พอใจ"เจ้าสาม เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เจ้ามีความสุขที่ได้ทำเตียงเตาให้ภรรยาของเจ้าแต่เจ้ากลับไม่เต็มใจที่จะทำเตียงเตาให้ข้า"

        ฉือหางลดสายตาลงเล็กน้อยคิดไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองฉือซู่ "คนนอกจะลือได้ว่าพี่ใหญ่ไม่กตัญญู"

        "ที่นี่ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าข้าขอตัวกลับก่อน!" พูดจบฉือหางก็หันหลังกลับและเดินออกไป

        โจวซื่อโกรธเลือดขึ้นหน้าคำพูดของฉือหางฟังอย่างไรก็ทำให้รู้สึกอึดอัด นางรีบตามฉือหางออกไป จับแขนของเขาไว้แน่นอย่างโกรธขึ้ง"ข้าเป็นแม่ของเจ้า ท่าทีของเจ้าเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?”

        "หรือว่ายามที่พวกท่านทำอาหารแล้วให้ข้ากับภรรยาและลูกของข้ามาทานอาหารเย็นด้วยงั้นหรือ?"ฉือหางขมวดคิ้วเล็กน้อย

        ใบหน้าของโจวซื่อสลับเปลี่ยนเป็นสีฟ้าสลับขาว

        ฉือหางยื่นมือออกไปดันมือของโจวซื่อออกแล้วเดินออกไปข้างนอก

        เมื่อก่อน โจวซื่อมักจะกำลูกชายของนางไว้ในฝ่ามืออย่างแน่นหนาเช่นนั้นนางจะได้จัดการตามต้องการ

        แต่ตอนนี้เมื่อเห็นท่าทีของฉือหางโจวซื่อก็โมโห นางเดินตามไปฟาดฝ่ามือที่ใบหน้าของฉือหางโดยไม่ลังเล"ข้าเป็นแม่ของเจ้า เจ้าพูดเช่นนั้นได้อย่างไร!"