ตอนที่ 6 เื่เล่าวัยเยาว์
ชานนท์ได้เดินออกมานอกบ้าน เจอเ้าลิโบโร่กำลังเล่นอยู่กับไอ้เบิ้ม ผู้ช่วยในฟาร์ม
“ เบิ้ม! เ้าลิโบโร่มันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน ?”
“ นั่นอะสิครับ!”
“ ปกติเ้านายหวงมันจะตายไม่ใช่เหรอแล้วทำไมวันนี้ถึงได้ปล่อยมันออกมาได้ล่ะครับ “
“ พอดีชั้นให้ น้องคุณ เอามันออกไปเดินเล่นแต่ก็ดันไปเอาปลอกคอมันออก”
“ แล้วตอนนี้คุณอยู่ไหน ใครเห็นบ้าง?”
“ ไม่ใช่ว่าออกไปตามหา เข้าป่าไปแล้วเหรอครับพอดีเมื่อ่บ่ายผมเห็น เดินอยู่แถวทุ่งดอกไฮเดรนเยียผมก็นึกว่าแกไปเที่ยวชมดอกไม้เลยไม่ได้เอะใจอะไรนี่มันก็ใกล้จะมืดค่ำแล้วนะครับนาย กลางคืนในป่า มันอันตรายอยู่ครับ
ผมว่าเ้านายโทรหาเธอก่อนน่าจะดีกว่านะครับให้เธอได้รีบกลับมาก่อนมืดค่ำ”
ชานนท์ได้รีบเอาโทรศัพท์ออกมา เพื่อที่จะกดโทรหาหญิงสาวแต่ลืมไปว่าตนนั้นยังไม่เคยได้เบอร์โทรศัพท์ของ คุณานันท์เลย ชายหนุ่มจึงได้รีบวิ่งไปยังสวนไผ่หลังสวน
“ คุณ” “ น้องคุณอยู่ไหน?” ชายหนุ่มกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อเร่งตามหาหญิงสาวให้เจอ สายตาสายหนุ่มกลับเห็นเป็แสงสะท้อนเงาวับเข้ามาจึงได้ก้มลงไปดูว่าสิ่งที่อยู่ด้านหน้า มันคืออะไร
“ นี่มันสร้อยของ น้องคุณ นี่ “ ชายหนุ่มเริ่มใจคอไม่ดีรีบวิ่งไปยังสวนไผ่อย่างรวดเร็ว
คุณานันท์ยิ่งเดินก็ยิ่งขึ้นไปบนเขาเรื่อย ๆ
“ เ้าลิ อยู่ไหนกัน ออกมาหาพี่ได้แล้วนะพี่เริ่มจะไม่ไหวแล้ว” หญิงสาวเดินไป แขนขาอ่อนแรงลงไปเรื่อย ๆ แสงตะวันก็ใกล้จะลับขอบฟ้าเข้าไปทุกที ทุกทีหญิงสาวเริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่หน้าจะไปต่อไหว จึงหาที่หลบภัยใต้ต้นไม้ใหญ่ความมืดที่คืบคลานเข้ามา ทำให้หญิงสาวเริ่มหวาดกลัว เสียงจักจั่น เซ็งแซ่ ร้องระงมหญิงสาวเริ่มจะร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว
“พี่นนท์”
“ พี่นนท์อยู่ไหน มาช่วยคุณหน่อยคุณกลัว ฮือ ๆ “
หญิงสาวนั่งชันเข่าก้นหน้า ก้มตา แอบหลบความมืดที่น่ากลัว ตัวสั่นเทาไปหมด
คุณ! เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมา หญิงสาวได้เงยหน้าขึ้นมา
“พี่นนท์” หญิงสาวได้โผเข้ากอดชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความตื่นตระหนกและอุ่นใจขึ้นมาทันที
“คุณนึกว่าจะต้องมาตายในป่านี้แล้วฮือ ๆ “
“ ไม่เป็ไรพี่มาแล้ว” ชายหนุ่มได้กอดไหล่หญิงสาวไว้
“ช่างมัน เื่มันก็ผ่านไปแล้วยังไงพี่ก็ได้เจอน้องแล้ว พี่ขอโทษน้องด้วยที่ตะคอกใส่เพราะอาจจะอารมย์เสียเลยพาลมาลงกับน้อง พี่ขอโทษด้วยนะครับ”
หญิงสาวยิ่งร้องไห้นักว่าเดิมไปอีก
“ คุณไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็แบบนี้ ขอโทษพี่ชานนท์ด้วยนะคะวันหลังจะระวังให้มากกว่านี้นะคะ”
“คืนนี้สงสัยเราคงต้องนั่งพักก่อนเช้าค่อยลงเขากัน ลงตอนนี้คงไม่น่าจะได้ เพราะมันมืดแล้วเดี๋ยวเราจะพลัดหลงไปเยอะกว่านี้”
ด้วยความเพลียของทั้งคู่จึงได้ผล็อยหลับไป....
พระอาทิตย์ได้สาดส่องลงมา กระทบยอดไม้เป็แสงทอประกายขึ้นทำให้ชานนท์ลืมตาตื่นมา ชายหนุ่มรู้สึกปวดหัวไหล่เอามาก ๆ สาวสวยที่กำลังนอนหลับได้พิงอยู่ตรงหัวไหล่นนท์ได้แอบมองหญิงสาวยามหลับ หน้าตาที่มอมแมม ผมยุ่งเหยิงแต่ก็มองแล้วยังสวยอยู่ตลอด
“ ตื่นยังครับ !เราจะได้กลับบ้านกัน เดี๋ยวลุงกับป้าจะเป็ห่วงเอา ที่เราหายกันออกมาแบบนี้”
หญิงสาวเริ่มขยับตัวไปมาลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงปลุกจากใครสักคน และได้แหงนมองคนที่พูด
“ พี่นนท์”
หญิงสาวผละออกมาจากหัวไหล่กว้างของชายหนุ่ม
“ เช้าแล้วเหรอคะเนี่ย “ หญิงสาวได้พยุงตัวเองลุงขึ้นยืน
“โอ้ย!” หญิงสาวร้องอุทานออกมาด้วยความเ็ป
“ไหวมั้ย”
“พี่ว่าน้องน่าจะไม่ไหวนะ เพราะข้อเท้าบวมมากงั้นเดี๋ยวพี่แบกน้องกลับไปดีกว่านะ จะได้ไม่ปวดขามากไปกว่านี้ “
หญิงสาวได้ก้มลงไปมองข้อเท้าของตัวเอง ใช่ มันบวมจริงๆ ด้วย คงต้องยอมให้ชายหนุ่มแบกกลับไปแล้ว
“พ่อเป็ไงบ้างโทรหาลูกรับสายมั้ย!”
แม่ของชายหนุ่มกระวนกระวายใจยิ่งนักจนนั่งไปติดแล้ว ไอ้เบิ้มก็ชะเง้อมองหาอยู่ตลอดเวลา
” เ้านายอยู่ไหนเนี่ยทำไมยังไม่เห็นลงมากันสักที” ..
“มาแล้ว! มาแล้ว! ครับนายใหญ่”
ไอ้เบิ้มเห็นชานนท์ได้แบกหญิงสาวลงมา
“ไปไหนกันมา ไปเถลไถลที่ไหนกันมารู้หรือเปล่าว่าเขาเป็ห่วงกันไปหมด “
“ หนูขอโทษนะคะ คุณลุง คุณป้า “
หญิงสาวได้ลงจากหลังชายหนุ่มแล้วเดินกะโผลกกะเผลกลงมาด้านหน้าของทั้งสองท่านที่ยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความเป็ห่วงทั้งคู่
“ ผมผิดเองครับ น้องหลงป่า ผมเลยเห็นว่ามันมืดมากแล้ว ก็เลยพักกันอยู่ในป่าผมขอโทษนะครับที่ไม่ระวังและดูแลน้องไม่ดี”
ชานนท์ได้ยกมือไหว้ขอโทษผู้ใหญ่ทั้งสองที่เป็ห่วง
หญิงสาวหน้าเจื่อนรู้สึกผิด ว่าเื่นี้เกิดมาจากตัวเองแท้ๆ
“ดูสิขาแพลงมาด้วยเหรอลูก หน้าตามอมแมมหมดแล้วป้าว่าไปพักก่อนดีกว่านะ เดี๋ยวป้าจะให้เด็ก ๆ เอายาไปให้หนูที่ห้อง “
“เบิ้ม เบิ้ม พาคุณหนูไปส่งที่ห้องหน่อย”
ผู้ช่วยชานนท์ได้เดินเข้ามา ยื่นแขนออกมาให้ หญิงสาวเกาะ เพื่อที่จะได้ค่อย ๆ เดินไปยังห้องพัก
“ไอ้เบิ้ม แกระวังมือแกหน่อย วางไว้ตรงนั้นเฉย ๆไม่ต้องไปจับมือ คุณหนูนะมึง “
ชานนท์ ได้เอ็ดผู้ช่วย
สายตาพ่อแม่ที่กำลังจ้องมองลูกชายอยู่นั้น
“ ทำไมพ่อกับแม่มองผมแบบนั้นล่ะครับ”
“เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าลูก?”
“ มันไม่มีอะไรเลยครับไม่ต้องเป็ห่วงน้องคุณเป็น้องของผม คุณอาก็ฝากให้ผมดูแลน้องให้ดี พ่อกับแม่ไม่ต้องเป็ห่วงจริง ๆครับจะไม่มีเื่แบบนี้เกิดขึ้นกับผม กับน้อง คุณแน่นอนฮะ”
ชายหนุ่มได้อธิบายให้ผู้ใหญ่ทั้งสองท่านรับฟัง เพื่อให้สบายใจ
“แกแน่ใจนะตานนท์ “ แม่ถามย้ำขึ้นมาอีกครั้ง
“ ก็ดี “
“ ถ้าแกคิดกับหนูคุณ แค่น้อง พ่อก็จะได้สบายใจครอบครัวของเราไม่เคยมีเื่เสื่อมเสียเื่ผู้หญิงและให้เกียรติผู้หญิงมาตลอดเพราะฉะบั้นแกรับปากพ่อกับแม่ไว้แล้วนะว่าเื่แบบนี้จะไม่เกิดขึ้นแน่!”
“ เข้าใจครับ! พ่อกับแม่สอนผมตลอดผมไม่เคยลืมครับ “ ชานนท์พยักหน้ารับ
พ่อรีบเดินเข้าบ้านไปหน้าตาดุดันจนแม่ชายหนุ่มได้มาประคองชายหนุ่มเข้าไปในบ้าน
“ ป่ะ เข้ากันกันดีกว่าลูก”
ทั้งสามได้ก้าวเดินขึ้นบันได บ้านสวนหลังใหญ่ไป
เบิ้มผู้ช่วยเ้ากี้เ้าการของชานนท์ ได้ประคองหญิงสาวมายังหน้าห้องพักได้อย่างปลอดภัย
“ ขอบคุณมากนะ เบิ้ม “
“ ไม่เป็ไรครับ งั้น คุณหนู ไปพักก่อนดีกว่านะครับ “
“ เบิ้ม เบิ้ม แปปนึง” !หญิงสาวได้เดินเข้าไปในห้องพัก
อ๊ะ! “นี่ชั้นฝากให้พี่ชานนท์หน่อยนะ“
“ ได้รับ “ชายหนุ่มได้รับกระดาษแผ่นน้อยแล้วหยิบเก็บไว้ในมือ
“ ชั้นไปพักก่อนนะ วันนี้ขอบใจมากนะเบิ้ม “ หญิงสาวพูดเสร็จได้เข้าห้องล็อคประตู
เ้าผู้ช่วยตัวร้าย ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเื่ของเ้านายตัวเองแอบเปิดกระดาษแผ่นน้อยออกมา ว่าหญิงสาวได้ฝากข้อความอะไรให้เ้านายเรานะ ค่อย ๆแง้ม มันออกมาดู พรึบ!
อาโถ่ ! “ เราก็นึกว่าอะไร เบอร์โทรศัพท์นี่เอง คุยกันตั้งนานเพิ่งจะได้เบอร์โทรศัพท์ งั้นเรารีบเอาไปให้เ้านายดีกว่าสงสัยจะดีใจแย่”
เ้าเบิ้มรีบวิ่งออกไป
หญิงสาวนั่งยิ้ม มองหน้าจอมือถือ กับข้อความต่าง ๆที่ได้รับมาจากชายหนุ่ม บอกเล่าเื่ราว ต่าง ๆ กันในทุก ๆ วัน ความสนิทและความผูกพัน เริ่มพัฒนาไปเรื่อย ๆ
“ เ้านายครับผมขอถามหน่อยครับ“
เ้าเบิ้มผู้ช่วยตัวร้าย ผู้ซึ่งอยากรู้อยากเห็นเื่เ้านายตลอดเวลา
“ แกมีอะไรอีกเ้าเบิ้ม”
“ เมื่อคืนก่อนที่ไปติดป่ากันสองคน แบบว่า เอ่อแบบมันมีอะไรต่อหรือเปล่าครับ”
ไอ้เบิ้มแอบมองหน้าเ้านายด้วยสายตาที่กรุ่มกริ่มใส่
“ แกอยากรู้เหรอ! “
“ ใช่ครับ “
“ มานี่ กูจะบอกกมึงให้ บอกมึงแค่คนเดียวด้วยนะ“
เ้าเบิ้มรีบยื่นหูเข้าไปหาเ้านายตรงหน้า
“ โอ้ย! “ ดึงหูผมทำไรครับเ้านาย เจ็บนะครับ!”
.”เสือก! ทุกเื่นะมึงเนี่ย ไปทำงานทำการได้แล้วเดี๋ยวกูจะหักเงินเดือนมึง คอยดู “
ชานนท์เหลืออดกับผู้ช่วยตัวร้ายคนนี้เหลือเกิน
“ลิโบโร่ มาหาพ่อสิลูก “
ชายหนุ่มได้ลูบหัวด้วยความเอ็นดู
“ ไหนนายหญิงบอกว่าให้พูดกับแกดี ๆ อย่างนั้นเหรอ “
ชายหนุ่มเลยลองพูดจาดี ๆไม่ตะคอกใส่ ไม่ว่าจะให้นั่งหรือจับมือเ้าลิโบโร่ก็สามารถทำได้หมด จนชายหนุ่มและเบิ้มต่างดีใจ
ชานนท์ดีใจ ที่เ้าลิโบโร่สามารถทำตามคำสั่งได้หมดจึงให้เ้าเบิ้มถ่ายวีดีโอไว้ แล้วส่งให้ คุณานันท์ ได้ดู
หญิงสาวดีใจที่เ้าลิโบโร่สามารถทำตามทำสั่งได้หมดแล้ว
ณ ห้องอาหารบ้านสวนหลังใหญ่
เออ...
” นนท์แผนงานที่ต้องเอามาแก้ไขตอนนี้ถึงไหนแล้วเดี๋ยวจะต้องนำไปเข้าประชุมอีกรอบนะ”
อมรพ่อชายหนุ่มได้เอ่ยถามขึ้นมาระหว่างนั่งกินอาหารเช้ากัน
“ ตอนนี้กำลังแก้ไขอยู่ครับพ่อผมอาจจะต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมหน่อย เื่รายละเอียดประกอบเดี๋ยวผมจะเร่งให้นะครับ “
หน้าตาชานนท์บ่งบอกว่าเครียดเอาการอยู่
“ พี่นนท์ ทานเยอะ ๆ นะ” หญิงสาวได้ตักอาหารให้เพราะดูจากสีหน้าตอนนี้บ่งบอกถึงความวิตกกังวลที่ลอยอยู่บนใบหน้าชายหนุ่ม
ชายหนุ่มยิ้มรับให้หญิงสาวที่ รู้และเข้าใจตนเป็อย่างดี
“ วันนี้วันหยุดพี่ เดี๋ยวพี่จะพาน้องคุณไปที่ ที่หนึ่งกัน “ ชานนท์ได้กระซิบข้างหูหญิงสาวเพราะเก้าอี้ที่นั่ง อยู่ใกล้ ๆ
“รับรองว่าจะต้องชอบแน่นอนครับ”
“ ไปไหนกันเหรอคะ”
ชานนท์ได้พยุง คุณานันท์ มายังสวนองุ่น สายตาที่หญิงสาวกวาดมองไปรอบ ๆ ลับหูลับตามีแต่องุ่นมันไม่สามารถละสายตาได้เลย มันน่ากินไปหมดหญิงสาวตาโตเมื่อได้เจอของโปรดอยู่ตรงหน้า ที่อ้าปากงับ ยังทำได้เลยหญิงสาวยิ้มอย่างมีความสุข
“ อยากกินล่ะสิ มาพี่เด็ดให้ “ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบผลองุ่นที่มันไม่เกินความสูงของชายหนุ่มล้างทำความสะอาดให้หญิงสาว
หืม “ อร่อย หวานมากๆ เลยค่ะ พี่นนท์ “
หญิงสาวรู้สึกมีความสุขที่สุด เพราะองุ่นแต่ละช่อ อยู่ใกล้ปากหญิงสาวทุกช่อดูลูกช่างอวบอิ่ม
ชานนท์ได้ตัดองุ่นเป็ช่อๆ เอาใส่กระตร้าให้หญิงสาว ด้วยขาที่ยังเ็ปแต่ก็ยอมที่จะหิ้วตะกร้าองุ่น เพราะนี่คือของโปรดของ คุณานันท์
“ ไม่คิดจะป้อนให้พี่กินบ้างเหรอ “ ชายหนุ่มอ้าปากรอหญิงสาวป้อน
หมับ! อืม “ ทำไมพี่ได้กินลูกที่มันเปรี้ยวล่ะ “ ชายหนุ่มหันไปมองหน้าหญิงสาวที่นั่งอยู่ใกล้ๆ
“ น้องรู้หรือเปล่าว่าน้องเหมือนองุ่นมากนะ “
“ ทำไมล่ะคะ ทำไมน้องถึงเหมือนองุ่น “
“เลี้ยงยาก! เอาใจยาก! “พี่ยังไม่เคยเจอใครเหมือนน้องเลยนะมันดูยากไปหมด“
ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวที่ตอนนี้กำลังนั่งกินองุ่น โดยที่ไม่ได้สนใจ ชานนท์เลยแม้แต่น้อย
“พี่นนท์ น้องขอพูดอะไรกับพี่หน่อยได้มั้ยคะ “
“ ว่ามาสิ “
“ น้องก็ไม่ค่อยจะรู้งาน เกี่ยวกับการเกษตรสักเท่าไหร่นะแต่น้องเชื่อว่าคนอย่างพี่ชานนท์ จะไม่มีวันแพ้ เชื่อในฝีมือของพี่นะ “
ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวและยิ้มรับกับกำลังใจที่ส่งมาให้
2.40M
![[END] BAD FRIEND เพื่อนรัก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1609765659_97929517.webp)