เช้าวันใหม่ในฐาน 72
วันนี้ในฐานบรรยากาศดูเงียบผิดปกติ เอเรนเพิ่งกลับจากแลกของที่ศูนย์เสบียง ยังไม่ทันได้พัก
กลุ่มของกิเดียนซึ่งลูกชายรองหัวหน้าฐานก็เดินเข้ามาดักหน้าของเขา
“เอเรน อยากเป็คนมีประโยชน์บ้างไหม?”
“คืนนี้พวกเราจะออกไปหาเสบียงนอกฐาน ไปกับพวกเราสิ ถ้าแกกล้าพอ” กิเดียนยิ้มเยาะ สายตาเต็มไปด้วยความท้าทาย
เสียงหัวเราะเบา ๆ ของพวกของกิเดียน ดังตามหลังเอเรนมา
เอเรนลังเล เขารู้ว่ากลุ่มนี้ไม่ชอบหน้าเขา แต่ลึก ๆ ก็อยากพิสูจน์ตัวเอง และหวังจะได้อาหารดี ๆ ให้น้อง
“ตกลง”เขาตอบสั้น ๆ
เมื่อเอเรนกลับถึงกระท่อม มีราจ้องหน้าเขาด้วยความกังวล และความเป็ห่วง
“พี่จะไปข้างนอกเหรอ?” มีราจับแขนเอเรนไว้แน่น
“แค่ไปหาเสบียงกับพวกกิเดียนเอง เดี๋ยวก็กลับมา มีราไม่ต้องห่วงนะ” เอเรนยิ้มบาง ๆ
แต่ในใจของมีรา ไม่ไว้ใจกลุ่มกิเดียนเลยแม้แต่น้อย
“หนูจะรอพี่...รีบกลับมาให้ได้นะ”
ยามค่ำคืนเอเรนเดินออกนอกฐานตามกลุ่มหัวโจกพื้นที่รอบฐาน 72 มืด เงียบ มีเพียงเสียงลมแรงพัดผ่านกิเดียนนำทางไปยังซากโกดังร้าง
“ตรงนี้แหละ ของดีน่าจะเหลืออยู่ในนั้น เอเรน นายเข้าไปหยิบหน่อยสิ”
เอเรนรู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่สายตาของทุกคนกดดันจนเขาต้องเดินเข้าไปภายในโกดังมีแต่ความมืดและกลิ่นอับ
ทันใดนั้นเสียงกรอบแกรบจากเงามืดร่าง [ไวเปอร์วูล์ฟ ระดับ F]
ค่อย ๆ โผล่ออกมาดวงตาสีแดงจ้องมาอย่างหิวกระหายกรงเล็บขู่วาวในแสงจันทร์
“แย่แล้ว...นี่มันตัวอะไร”เอเรนขยับมีดปลายแหลมในมือ
ไวเปอร์วูล์ฟ กระโจนเข้าใส่เอเรนทันที แต่เอเรนสามารถเบี่ยงตัวหลบได้ทัน ถึงแม้เขาจะไม่ได้ปลุกพร์ แต่ก็ฝึกร่างกายมาบ้าง
ฟันของไวเปอร์วูล์ฟเฉียดแขนของเอเรน ไปนิดเดียวหัวใจของหัวเขาเต้นแรง มือสั่น แต่เขาบังคับตัวเองให้ตั้งสติไว้
“ใจเย็น อย่าเสียจังหวะ” เขาคิดในใจ
ไวเปอร์วูล์ฟ หมุนตัวเร็วมันกระโจนซ้ำเอเรนอีกรอบ เขารีบไถลตัวกับพื้น ใช้เศษเหล็กข้างตัวเป็โล่
แกร๊ง!
กรงเล็บกระแทกกับเหล็ก เสียงดังสนั่น แรงสั่นะเืดันเขากระเด็นไปชนเสาไม้เก่า ๆ
“โอ๊ย...” เอเรนฝืนลุกขึ้นยืน
ไวเปอร์วูล์ฟยังไม่จากไป มันเดินวนรอบตัวเอเรน ตาสีแดงจ้องเขม็งมาที่เอเรน
เอเรนสังเกตว่า ถ้าหนีตรง ๆ ไม่มีทางรอดแน่ ต้องใช้พื้นที่รอบข้างเข้าช่วย
เขาคว้าเศษไม้ที่หยิบได้บริเวณนั้น ขว้างใส่หัวของมัน
โครม!
เสียงดังสนั่น ไวเปอร์วูล์ฟสะบัดหัว ส่งเสียงขู่
เอเรนฉวยโอกาสพุ่งเข้าไป ใช้มีดแทงด้านข้าง แต่เกล็ดของมันแข็งมาก มีดแทบไม่เข้า เข้ามีแรงไม่มากพอจะเจาะทะลุิัของมัน
“บ้าเอ๊ย!”
ไวเปอร์วูล์ฟได้รับาเ็เล็กน้อย มันกราดเกรี้ยวขึ้น สบัดกรงเล็บตะปบต้นขาของเอเรน เืสาดกระจาย
อึก...!
เขาทรุดลงกับพื้น และได้ยินเสียงหัวเราะของกิเดียนลอยมา
“ขยะอย่างมัน ไม่มีค่าพอจะรอดหรอก”
“เราต้องรอดกลับไป...มีรากำลังรออยู่” เอเรนกัดฟัน เขาพยายามลุกสายตามองเห็นเสาไม้ผุหลังไวเปอร์วูล์ฟเขายั่วมัน
“มาเลย!”
ไวเปอร์วูล์ฟกระโจนเข้าใส่อีกครั้ง เอเรนะโกลิ้งหลบได้พ้น ไวเปอร์วูล์ฟพุ่งชนเสาไม้
โครม!
เสียงดังสนั่น เสาไม้ตรงนั้นหัก เศษไม้ขนาดใหญ่ปลายแหลมร่วงแทงเข้าไปในตัวของไวเปอร์วูล์ฟ มันร้องลั่น พยายามดิ้นไปมา เพื่อสลัดเศษไม้ออก
เอเรนไม่รอช้าะโขึ้นหลังของมันแทงมีดซ้ำที่คอของมัน
"ตาย! ตาย! ตาย! ตาย! ตาย! ตายไปสะ ไอ้สารเลว ! ! ! ! ! " เอเรนใช้พลังกายที่มีทั้งหมดแทงไปไม่ยั้ง
เืสีดำไหลทะลักออกจากจุดที่โดดแทง ไวเปอร์วูล์ฟสะบัดตัวไปมาดิ้นร้น ทำให้เอเรนกระเด็นลงไปนอนกับพื้นเขาหอบหายใจถี่ขึ้น เหงื่อท่วมตัว
ไวเปอร์วูล์ฟเสียเืไปมาก มันค่อย ๆ ทรุดตัวลงกับพื้นเสียงกรนต่ำค่อย ๆ แ่เบา เอเรนลุกขึ้นยืนอย่างระวัง มือสั่น ขาแทบไม่มีแรง
“ต้องกลับบ้านให้ได้...มีรารออยู่”
ขณะเดียวกัน ที่กระท่อม…
มีรานั่งกอดหมอนในความมืด น้ำตาซึมใจสั่นอย่างไร้เหตุผล
“ขอให้ปลอดภัยกลับมานะ...พี่เอเรน”
862
