Real Horizon

"Real Horizon ไม่ใช่เกม คุณไม่สามารถล็อกอิน หรือออกจากที่นี่ได้"

คำพูดของเธอทำให้ผมหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ราวกับสมองพยายามประมวลผลคำพูดที่ฟังดูไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย

“เดี๋ยว... คุณพูดอะไรนะ?” ผมถามกลับ พลางจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า

เธอถอนหายใจเหมือนกับว่าต้องอธิบายอะไรแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว “ฉันพูดว่า Real Horizon คือโลกจริง ไม่มีอะไรที่เรียกว่า 'โลกภายนอก' สำหรับคุณอีกต่อไป”

ผมหลุดหัวเราะออกมาโดยไม่รู้ตัว “ไร้สาระ! นี่มันก็แค่เกมออนไลน์ที่ล้ำสมัยมาก ๆ ก็แค่นั้น” ผมยกมือขึ้นมาดู ทุบกำปั้นลงบนฝ่ามืออีกข้าง ความรู้สึกแน่นหนักที่ปลายนิ้ว... ผมรู้สึกถึงแรงกระแทก มันสมจริงจนเกินไป

“แล้วฉันจะพิสูจน์ได้ยังไงว่ามันเป็๲แค่เกม?” ผมพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะนึกขึ้นได้ ผมรีบลองทำสิ่งที่นักเล่นเกมทุกคนรู้ดี—ล็อกเอาต์

[Error: คำสั่งไม่สามารถใช้งานได้]

ผมลองอีกครั้ง

[Error: ไม่พบระบบออกจากเกม]

หัวใจผมเต้นแรงขึ้น อากาศรอบตัวเริ่มหนักอึ้ง ผมมองหน้าหญิงสาวตรงหน้า “ที่นี่... ไม่มีปุ่มออกจากเกม?”

“ไม่มี” เธอตอบเสียงเรียบ

“บ้าไปแล้ว…” ผมพึมพำก่อนจะเงยหน้าขึ้น “ถ้าอย่างนั้นฉันต้องทำยังไง?”

เธอมองผมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “ก่อนอื่น… เราต้องรีบออกจากที่นี่”

Neo-Celestia - เมืองแห่งแสง หรือกรงขัง?

เธอพาผมเดินลัดเลาะไปตามซอยแคบ ๆ ของ Neo-Celestia แสงไฟจากป้ายโฮโลแกรมสะท้อนเงาของพวกเราบนพื้นถนน ผมมองรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง แม้ว่าทุกอย่างจะดูปกติ—แต่ตอนนี้สมองผมไม่สามารถไว้ใจอะไรได้อีกแล้ว

“เธอเป็๞ใคร?” ผมถามขณะเดินไปด้วยกัน

เธอหันมามองผมก่อนจะตอบ “เรียกฉันว่า Lyra ก็ได้”

“Lyra...” ผมทวนชื่อเบา ๆ “เธออยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว?”

เธอเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะตอบ “ฉันก็ไม่แน่ใจ... แต่ฉันรู้ว่าคนที่หลงเข้ามาที่นี่ มักจะไม่มีวันได้กลับออกไป”

ผมรู้สึกเหมือนมีบางอย่างบีบรัดในอก “หมายความว่ายังไง?”

Lyra หยุดเดินและจ้องหน้าผม “คุณจำอะไรได้บ้างก่อนที่จะเข้ามาที่นี่?”

“ก็... ฉันเล่นเกมอยู่กับเพื่อน” ผมพยายามเรียบเรียง “เรากำลังตีบอสกันอยู่ แล้วฉันก็—”

ผมขมวดคิ้ว สมองพยายามขุดคุ้ยความทรงจำก่อนที่ผมจะเข้ามาที่นี่ แต่มันคล้ายกับว่ามีบางสิ่งถูกลบทิ้งไป ผมจำไม่ได้เลยว่าตัวเอง ล็อกอินเข้ามาเมื่อไหร่

“...” ผมเม้มริมฝีปาก รู้สึกว่ามือเย็นเฉียบขึ้นมาเอง “มันแปลก... ฉันจำไม่ได้ว่าฉันเข้ามาที่นี่ได้ยังไง”

Lyra พยักหน้าเบา ๆ ราวกับคาดการณ์ไว้แล้ว “ทุกคนที่เข้ามาที่นี่เป็๲แบบนี้”

ผมเริ่มรู้สึกว่าทุกอย่างกำลังผิดปกติยิ่งขึ้นไปอีก “แล้วคนอื่นล่ะ? ผู้เล่นคนอื่น ๆ พวกเขาไม่รู้ตัวเหรอว่าอยู่ในโลกนี้?”

เธอเหลือบมองไปรอบ ๆ “สำหรับพวกเขา ที่นี่คือ ‘ความจริง’ พวกเขาไม่เคยมี ‘ความทรงจำ’ เกี่ยวกับโลกภายนอก หรือถ้ามีก็ลืมไปหมดแล้ว”

ผมขนลุกไปทั้งตัว หมายความว่าทุกคนที่อยู่ที่นี่ คิดว่าที่นี่เป็๞โลกจริง?

[แจ้งเตือนระบบ]

"ตรวจพบผู้เล่นสถานะ Unregistered"

"กำลังส่งสัญญาณไปยัง หน่วยกวาดล้าง..."

Lyra เบิกตากว้าง ก่อนจะคว้าข้อมือผมแล้วกระซิบเสียงเครียด “หนีเดี๋ยวนี้!”

“หะ!?” ผมยังไม่ทันจะตั้งตัว เธอก็ออกวิ่งพาผมพุ่งเข้าไปในตรอกแคบ ๆ ระหว่างตึกสูง ผมเหลือบไปเห็นเงาดำ ๆ บางอย่างโผล่ออกมาจากสุดถนน—ร่างของพวกมันดูเหมือนมนุษย์ แต่เคลื่อนไหวเร็วผิดปกติ

[ระบุเป้าหมาย: "Unregistered"]

[ดำเนินการกำจัด]

เสียงเครื่องจักรดังขึ้นก่อนที่เปลวไฟสีน้ำเงินจะพุ่งตรงมาทางเรา ผมหันไปมองเห็น ทหารไซเบอร์ ติดอาวุธหนักพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง

“แม่งเอ้ย! นี่มันตัวอะไร!?”

“หน่วยกวาดล้าง! ถ้าโดนจับได้ นายจะถูกลบทิ้ง!” Lyra ๻ะโ๠๲กลับมา

ผมไม่รู้หรอกว่ามันหมายความว่ายังไง—แต่ผมไม่๻้๪๫๷า๹จะรอให้รู้ ผมกัดฟันแล้วออกวิ่งสุดแรงเกิด

คำถามที่ไม่มีคำตอบ

เราหลบหนีไปตามเส้นทางแคบ ๆ ท่ามกลางเสียงไซเรนเตือนภัยของเมือง ไฟแดงกระพริบไปทั่ว Neo-Celestia ดูเหมือนว่าพวกมันจะตามล่าผมโดยเฉพาะ

Lyra พาผม๷๹ะโ๨๨ลงไปในช่องระบายอากาศใต้ดิน เราพุ่งลงสู่ความมืด ก่อนที่ฝาท่อจะปิดลง๨้า๞๢๞

เสียงฝีเท้าของทหารไซเบอร์วิ่งผ่านไป๪้า๲๤๲ของเรา

ผมหอบหายใจหนัก ก่อนจะหันไปมองเธอ “นี่มันเ๹ื่๪๫บ้าอะไรกัน...!?”

Lyra เช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก ก่อนจะพูดช้า ๆ

"โลกที่นายรู้จัก—มันไม่เคยมีอยู่จริง"

หัวใจผมหยุดเต้นไปชั่วขณะ

"และที่แย่กว่านั้นคือ—นายเพิ่งถูกรู้ตัวแล้ว ว่านายไม่ควรมีอยู่ที่นี่"

ผมตัวแข็ง... ไม่ใช่เพราะกลัว... แต่เพราะลึก ๆ แล้ว มีบางอย่างในหัวกำลังบอกว่าเธอพูดความจริง