นาชาญเลี้ยวรถตามอินทร์เฟือนเข้ามาจอดในลานจอดรถของโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดอินทร์เฟือนอุ้มปลายฟ้าเข้าไปในโรงพยาบาลไม่นานนักบุรุษพยาบาลกับนางพยาบาลก็ช่วยกันเข็นเตียงเข้ามารองรับร่างของเธอแล้วเข็นพาเข้าไปข้างในอินทร์เฟือนยืนรออยู่นอกห้องฉุกเฉินท่าทางเป็กังวลจนนั่งไม่ติดเอวากับนาชาญได้แต่ยืนมองดูอยู่ห่างๆ ไม่ได้เข้าไปคุยกับเขา เอวาเห็นท่าทางของนาชาญนิ่งเงียบมาั้แ่อยู่ในรถจึงเป็ฝ่ายถามขึ้น
“นายว่าเธอจะรอดมั้ย”
“ปกติร่างที่ถูกผีพรายสิงจะโดนกัดกินอวัยวะภายในด้วยแล้วการที่เธอเที่ยวกินของสดๆ ทั้งที่ไม่มีอวัยวะภายในคิดว่ามีโอกาสรอดสักแค่ไหนกันล่ะ”
“หมายความว่าเธอก็ยังถูกลงโทษอยู่ดีหรือ”
“มันเป็เงื่อนไขของการรับขันธ์บรรพบุรุษของเธออาจจะไม่ได้อยากทำถึงขนาดนี้ก็ได้”
“แล้วถ้าเกิดทำผิดโดยไม่ได้ตั้งใจก็มีสิทธิ์จะลงเอยแบบนี้ได้เหมือนกันหรือ”
“จุดจบของคนที่รับขันธ์มาแล้วประพฤติชั่วก็เป็แบบนี้แหละไม่มียกเว้นหรอกแล้วก็อย่าลืมว่าปลายฟ้าทำให้คนตายไปตั้งหลายคนในคดีตำหนักสิริล้านนา”เอวาลอบมองนาชาญที่กำลังพูดน้ำเสียงเรียบด้วยสายตาเป็กังวลคำพูดของเขาไม่ได้หมายถึงแค่ปลายฟ้า
“แต่เธอก็ทำเพราะต้องหาเงินเลี้ยงตัวเองกับครอบครัวไม่ใช่หรือน่าเห็นใจอยู่นะ”
“นั่นไม่ใช่ข้ออ้างที่จะใช้เบียดเบียนคนอื่นคนที่ตายไปก็เดือดร้อนเหมือนกันถึงไปพึ่งพาเธอไม่ใช่หรือ” นาชาญส่ายหัว“ไม่มีใครช่วยได้หรอก แม้แต่บรรพบุรุษที่ให้อภัยเธอแล้วก็ยังฝืนกรรมของเธอไม่ได้”
“แล้วนายไม่บอกคุณอินทร์เฟือนไปตรงๆ ล่ะท่าทางเขาเสียใจมากนะ”
“ให้คุณหมออธิบายดีกว่าแบบนั้นเขาคงจะยอมรับได้มากกว่า หน้าที่ฉันจบแค่นี้แหละ”
ในที่สุดเสียงประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกเอวาเห็นคุณหมอเดินออกห้องฉุกเฉินเข้าไปพูดคุยกับอินทร์เฟือน เขาเข่าอ่อนทรุดลงนั่งบนเก้าอี้พลางยกมือทั้งสองข้างซบใบหน้าอย่างสิ้นหวังเอวากับนาชาญนั่งรออยู่เป็ชั่วโมงจนกระทั่งอินทร์เฟือนเริ่มสงบลงจึงเดินเข้าไปช่วยปลอบใจเขา
หลังเทศกาลสงกรานต์บรรยากาศรอบๆหมู่บ้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้งในฐานะที่ตระกูลของปลายฟ้าเป็ร่างทรงผีเม็งประจำหมู่บ้านและคอยช่วยเหลือดูแลชาวบ้านมานานชาวบ้านจึงพร้อมใจกันช่วยค่าทำศพและร่วมกันช่วยงานศพด้วยเช้าวันที่สี่หลังสวดศพเสร็จแล้วโลงศพของปลายฟ้าจึงถูกหามขึ้นวางบนปราสาทเรือนศพตามความเชื่อที่ว่าผู้เสียชีวิตควรได้อยู่ในบ้านเรือนที่สวยงามปราสาทเรือนศพถูกแห่ขึ้นบนฐานล้อเลื่อนมาตามทางถนนเข้าป่าช้าเรียกขั้นตอนนี้ว่าปอยล้อโดยจะมีผู้ถือตุงสามหางที่มีลักษณะคล้ายธงหรือว่าวรูปเทพพนมมีสามหางย้อยลงมานำขบวนศพคนถือตุงจะสะพายถุงย่ามใส่เสบียงข้าวด่วนเสบียงข้าวด่วนนี้คือห่อใบตองใส่อาหารและข้าวปั้นโดยห่อเอาด้านหลังใบตองเข้าด้านในด้วยความเชื่อว่าเป็ของที่ทำให้ผีต้องกลับข้างคนถือตุงจะวางกระทงข้าวด่วนไว้ตามทางสามแพร่งและจุดสำคัญต่างๆในป่าช้าเพื่อขอผ่านทางจากเหล่าสัมภเวสีโดยมีพระสงฆ์หนึ่งรูปเดินนำขบวนตามด้วยญาติเพียงคนเดียวซึ่งก็คืออินทร์เฟือนเื้ัญาติคือคนแห่ปราสาทศพ ปราสาทศพนี้สร้างจากไม้และกระดาษให้เป็รูปทรงเหมือนศาลาแปดเสามุงหลังคาหน้าจั่วสี่ด้านคล้ายหลังคาของวิมานบน์ที่เห็นตามภาพวาดในวัดต่างๆซึ่งใช้สำหรับบรรจุโลงศพของผู้ตายโดยปราสาทศพจะมีรูปร่างแตกต่างกันไปตามฐานะของผู้ตายด้วย
เมื่อถึงป่าช้าจึงยกโลงศพลงจากปราสาทศพแล้วเอาศพออกจากโลงสัปเหร่อจะใช้น้ำมะพร้าวล้างหน้าศพก่อนนำศพวางกลับใส่โลงเหมือนเดิมเพื่อให้ทำพิธีบังสุกุลโดยจะใช้สายสิญจน์โยงจากโลงศพมายังพระสงฆ์แล้วทอดผ้าให้พระสงฆ์พระสงฆ์จะเป็ผู้นำศพเวียนรอบสุสานสามรอบจากซ้ายไปขวาแล้วจึงเริ่มเผาศพบนกองฟืนกลางที่แจ้งในป่าช้าควันสีดำกลุ่มใหญ่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับเป็การส่งิญญาผู้วายชนม์เป็ครั้งสุดท้าย
หลังเก็บอัฐิแล้วเอวากับนาชาญในชุดสีดำจึงได้โอกาสเดินเข้ามาคุยกับอินทร์เฟือนสีหน้าของเขายังเศร้าสร้อย ดวงตาบวมแดงเห็นได้ชัดว่าเขาร้องไห้เมื่อคืนนี้เอวาได้แต่มองเขาอย่างเห็นใจ
“เสียใจด้วยอีกครั้งนะคะ”
“ไม่เป็ไรครับ”ท่าทางของอินทร์เฟือนสงบลงจากคราวก่อนเป็อย่างมาก“ขอโทษด้วยที่ตอนอยู่โรงพยาบาลผมแอบคิดว่าพวกคุณเป็สาเหตุให้ปลายฟ้าตายก็เลยโวยวายใส่พวกคุณที่จริงผมรู้อยู่แล้วว่าท่าทางของปลายฟ้าเหมือนคนถูกผีพรายเข้าสิงและชะตากรรมของคนที่ถูกผีพรายเข้าสิงเป็ยังไงแต่ตอนแรกผมยอมรับไม่ได้เท่านั้นเอง”
“ผมดีใจที่คุณเข้าใจแล้วก็ขอโทษที่ช่วยเธอเอาไว้ไม่ได้” นาชาญกล่าวน้ำเสียงเบาในประโยคหลัง
“แล้วนี่ต้องไปไหนต่อหรือเปล่าคะ”
“ต้องเอาอัฐิกลับไปสวดมนตร์ต่อที่วัดผมคิดว่าคงจะฝังอัฐิไว้ที่ป่าช้านี้แหละ” เขากล่าวพลางยื่นโถบรรจุอัฐิสีขาวให้ดู“แล้วพวกคุณจะกลับกันเลยหรือเปล่าครับ”
“ใช่ค่ะ เราว่าจะกลับกันเลยก็เลยมากล่าวลาน่ะค่ะ”
“ผมคงไปส่งไม่ได้เพราะต้องจัดการงานศพให้เสร็จเรียบร้อยก่อนยังไงก็ขอบคุณสำหรับทุกๆ อย่างนะครับ ผมจะส่งเมล์ขอบคุณไปทางมูลนิธิด้วย”
“ขอบคุณค่ะ” เอวาตอบทั้งรอยยิ้ม
“งั้นพวกเราขอตัวกลับเลยนะครับ”
นาชาญกล่าวก่อนจะค่อยๆปลีกตัวออกจากงานศพพร้อมกับเอวาแล้วเดินมาขึ้นรถขับออกจากลานวัดร้าง กำหนดการจริงๆจะต้องไปสนามบินเชียงใหม่เพื่อเตรียมกลับกรุงเทพแต่เอวาตั้งแผนที่จีพีเอสเพื่อมุ่งไปที่อนุเสาวรีย์สามกษัตริย์เพื่อนำตุงไปแขวนตามที่ลุงเซียวกับป้าหลินขอร้องมา
นาชาญขับรถออกจากหมู่บ้านซอมพอเพื่อมุ่งไปยังอนุสาวรีย์สามกษัตริย์ซึ่งจะใช้เวลาเดินทางราวหนึ่งชั่วโมงท้องฟ้ายามเที่ยงวันสดใสแต่ก็ร้อนระอุรถวิ่งผ่านถนนลาดยางที่ขนาบข้างไปด้วยอาคารบ้านเรือนที่เว้นระยะห่างระหว่างกันค่อนข้างมากสลับกับเรือกสวนไร่นาซึ่งเต็มไปด้วยต้นไม้สีเขียวชอุ่มยิ่งเข้าใกล้อนุสาวรีย์สามกษัตริย์ สองข้างทางก็เต็มไปด้วยอาคารและสิ่งปลูกสร้าง
รถวิ่งมาถึงถนนปกเกล้าจึงมองเห็นร้านค้าที่เปิดเรียงรายอยู่บนฟุตบาตนาชาญจอดรถบนถนนหน้าฟุตบาตก่อนจะเปิดประตูลงจากรถพร้อมๆ กับเอวา เขาเดินไปหยิบเอาตุงผืนใหญ่ที่ป้าหลินกับลุงเซียวฝากมาให้ออกจากหลังรถแล้วเดินตามหลังเอวาเข้าไปในเขตอนุสาวรีย์สามกษัตริย์ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ในลานหน้าหอศิลปวัฒนธรรมเมืองเชียงใหม่
21K
