ค้นหัวใจนายตัวร้าย

ผ่านไปสองสัปดาห์

            ช่วงเวลาปิดเทอมที่ทุกคนรอคอยก็มาถึงไนร่าที่กำลังยืนมองเสื้อผ้าในตู้อย่างครุ่นคิด เมื่อเธอได้รับอนุญาตให้ไปเที่ยวและค้างหนึ่งคืนมือเรียวเล็กจับไปที่เสื้อสีขาวตัวโปรด และหยิบเสื้อผ้าอีกสองสามตัวลงมากองกับพื้น

            เธอนั่งลงพับผ้าอย่างประณีตก่อนจะจับกองเสื้อผ้าที่พับไว้ ใส่กระเป๋าสะพายสีดำ

เสียงมือถือของไนร่าดังขึ้น และหน้าจอก็แจ้งเป็นชื่อของไลน์กลุ่มที่มีเธอหวานและกัส

            “ไนร่า เตรียมของเสร็จยัง?” หวานพูดเมื่อเห็นไนร่านอนอยู่ที่บนเตียง

            “เพิ่งเสร็จเมื่อกี้เลย”

            “อิจฉาจริงๆ อยากไปด้วย”กัสทำหน้าเศร้าเมื่อไปเที่ยวกับเพื่อนเพราะที่บ้านของเธอต้องไปเยี่ยมญาติอย่างกะทันหันที่ต่างจังหวัด

            “ไว้ค่อยไปกันอีกรอบก็ได้เนอะๆ” ไนร่าปลอบเพื่อนที่กำลังทำหน้าเศร้า

            “ใช่ๆ มีเวลาอีกตั้งเยอะ” หวานพูดปลอบเพื่อนอีกเสียง

            “แล้วพรุ่งนี้มีใครไปบ้างล่ะ”

            “ก็เพิ่มแค่พี่สกายกับพี่ก้องแหละ” ไนร่าบอกเพื่อนไป

            “แหม เที่ยวกันเป็นคู่เลยนะ พอดีเลยนะหวานจัดการพี่ก้องซะอย่าให้เสียชื่อชั้นปั้นเธอมาละ”กัสพูดหยอกล้อเพื่อน ทำให้บุคคลที่โดนกล่าวถึงรีบสวนกลับทันที

            “จะบ้าหรอยัยกัส พี่ก้องสาวเค้าเยอะจะตาย”หวานดุเพื่อน

            “ไม่สนุกเลย ว่าจะชงอีกคู่สักหน่อย”กัสยังคงหัวเราะ

            “งั้นแค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวชั้นไปอาบน้ำก่อน”

            “พรุ่งนี้เจอกันนะไนร่า” หวานบอกก่อนจะกดวางสาย

            “เที่ยวเผื่อด้วยนะทุกคน กัสที่ส่งสายตาละห้อยบอกลาเพื่อน

            เช้าวันใหม่ได้เริ่มขึ้นไนร่าที่รีบตื่นแต่เช้าก่อนที่นาฬิกาจะส่งเสียงดังปลุกเสียอีกเธออาบน้ำแต่งตัวและถือกระเป๋าใบใหญ่ลงมาข้างล่างเป็นจังหวะเดียวที่หวานมาถึงบ้านเธอพอดี

            พ่อที่อยู่หน้าบ้านกำลังเดินไปคุยกับพ่อและแม่ของหวานที่มาส่งลูกสาวอย่างสนิทสนม หวานเมื่อลงจากรถแล้วก็ปลีกตัวออกมาหาในร่าที่ในบ้านสองสาวรู้สึกตื่นเต้นกับการไปเที่ยวครั้งนี้มาก

            สิบนาทีหลังจากที่พ่อและแม่ของหวานกลับรถยนต์สีดำเคลื่อนตัวเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน และมีเสียงพ่อที่ตะโกนเรียกไนร่า

            “ไนร่า พี่มาแล้วลูก”

            สกายและก้องเดินลงมาจากรถและเข้าไปสวัสดีพ่อแม่แม่ของไนร่าสองสาวเดินถือกระเป๋าออกมาจากบ้าน สกายจึงรีบเดินไปรับ และนำกระเป๋าไปวางที่หลังรถ

            “แล้วคิมล่ะลูก” แม่พูดเสร็จก็เหมือนพยายามมองหา

            “พวกเรานักเจอกันที่ปั๊มน้ำมันค่ะแม่ พี่คิมไปรับพี่ใบข้าวและพี่เบลลี่ค่ะ” หวานตอบแม่ไปเพราะก่อนหน้านี้พี่ใบข้าวโทรมาบอกว่าอาจจะมาสายนิดหน่อย

            “งั้นพ่อฝากน้องด้วยนะสกาย ยิ่งดื้อๆ บอกไม่ฟัง” พ่อบอกสกายและหันมาหัวเราะกับลูกสาว

            “หนูไม่ดื้อสักหน่อย”ไนร่าทำหน้าบึ้งแกล้งแอบงอนให้พ่อ

            “เดินทางกันดีๆ นะลูก ถึงแล้วโทรมาบอกแม่ด้วย”แม่หันไปบอกเด็กๆ

            “ครับคุณป้า ไม่ต้องห่วงครับ” สกายเอ่ยขึ้น

            รถสองคันเคลื่อนตัวเข้าไปจอดที่รีสอร์ตที่กำลังสร้างใหม่ ภายในรีสอร์ตมีบ้านกระจายกันประมาณสิบกว่าหลังและแต่ละหลังก็สามารถมองเห็นลำธารที่ไหลผ่านหน้าบ้านพักของตนเองด้วย

             ท่ามกลางป่าที่สงบ มีเสียงนกร้องตามธรรมชาติบวกกับลำธารที่ใสช่างเป็นภาพที่หาได้ยากเสียจริงๆ

            “ว้าว ดูรูปว่าสวยแล้ว เจอของจริงนี่โคตรสวยเลย” หวานที่ถือกระเป๋าแล้วสายตาก็มองไปรอบๆบริเวณบ้าน

            “อยากมีบ้านแบบนี้จัง” ไนร่าเอ่ยขึ้น

            “งั้นเดี๋ยวพี่จะซื้อไว้สร้างเรือนหอของเราดีมั้ย?”สกายพูดแล้วแอบยิ้ม

            “บ้า!” ไนร่าหันไปดุเขาที่เดินตามมาเพราะความเขิน

            ใบข้าวยื่นกุญแจบ้านให้ไนร่าที่นอนกับกัสและยื่นให้สกายที่นอนกับก้อง ส่วนกุญแจดอกสุดท้ายนี้ให้เบลลี่

            “ว้าย! วันนี้เรานอนด้วยกันนะคะที่รักขา” พี่ใบข้าวที่เป็นสาวสองหันไปอ้อนพี่คิม

            “พอเลย มีสองห้องเธอไปนอนกับยายใบข้าวเลย”คิมพูดแล้วส่ายหัว

            “ที่รักใจร้ายจังเลยค่ะ งั้นดึกๆ อย่าล็อกประตูนะคะ” เบลลี่ทำสายตาทะเล้นอ้อนเขาเหมือนคนที่มีแผนการอะไรบางอย่างอยู่ในใจ

            เมื่อทุกคนเก็บของเข้าที่พักเสร็จเป็นที่เรียบร้อยก็เดินมาสวัสดีพ่อและแม่ของของพี่ใบข้าวซึ่งท่านทั้งสองก็เตรียมอาหารไว้อย่างมากมายเพื่อต้อนรับทุกคน เมื่อทานเสร็จต่างก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนที่ห้องเพื่อรอกินเลี้ยงตอนเย็น

            ไนร่าและหวานเมื่อทานเสร็จก็เดินมาเล่นที่ลำธารหวังว่าจะเล่นน้ำเพื่อคลายร้อน แต่แดดเวลาบ่ายแก่ๆ ในตอนนี้ช่างดูไม่เหมาะเหลือเกิน

            “เรารอให้แดดอ่อนว่านี้มั้ยไนร่า ค่อยออกมาเล่นน้ำ”หวานหันไปถามเพื่อน

            “เธอเข้าห้องไปก่อนเลย เดี๋ยวชั้นนั่งเล่นตรงนี้แป๊บนึง”เธอตอบเพื่อน

            “รีบตามมานะ”หวานที่กำลังเดินกลับห้องบอกเพื่อน

            ผ่านไปไม่นานไนร่าที่กำลังนั่งเพลินกับการเอาเท้าแช่น้ำก็ได้ยินเสียงคนที่เดินมาจากข้างหลัง

            “มานั่งทำอะไรคนเดียวอยู่ตรงนี้?”คิมที่กำลังเดินมา

            “นั่งมองดูลูกปลาค่ะ” ไนร่าชี้มือไปที่ลูกปลาตัวเล็กๆที่กำลังว่ายทวนน้ำ คิมที่ได้ยินคำตอบถึงกับยิ้มออกมา

            “แล้วเป็นยังไงบ้างเรา”

            “กับพี่สกายหรอคะ?” ไนร่าพูดขึ้นเมื่อเธอก็คิดว่าเขาจะน่าพูดถึงเรื่องนี้

            “ก็ปกติดีค่ะ”

            “พี่เห็นเรามีความสุข ก็ดีแล้ว”ทั้งสองมองหน้าและหันมายิ้มให้กัน

            “คุยอะไรกันอยู่ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยนะ” สกายที่เดินเข้ามาถามพร้อมกับในหน้าที่บูดบึ้งแสดงสีหน้าไม่พอใจเพราะเขาแอบหึงทั้งคู่นี่เอง

            “ชั้นก็แค่มานั่งคุยกับน้องสาวตัวเองไม่ได้หรือไง”คิมตอบพร้อมกับทำหน้าทะเล้น

            “ไนร่าแฟนผม!” เขาพูดย้ำ

            “ชั้นรู้แล้วน่า นายจะพูดย้ำทำไม หึงหรอ?”คราวนี้คิมถึงกับหลุดหัวเราะ

            “ใช่!” สกายย้ำด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

            “หึงก็ดูแลน้องสาวชั้นดีๆ นะ อย่าทำให้ไนร่าเสียใจล่ะ ฝากดูแลด้วย ”เขาพูดเสร็จจึงขอตัวเข้าไปพักผ่อนโดยไม่รอฟังคำตอบจากสกาย

            เมื่อคิมเริ่มเดินห่างออกไปเรื่อยๆไนร่าหันไปมองเด็กหนุ่มที่อยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยขึ้น

            “ดุเหมือนหมาบ้าเลยนะ” เธอแซวเขาแล้วหัวเราะ

            “ก็พี่หวงของพี่ พี่รักไนร่ามากนะรู้มั้ย?” เขาพูดแล้วโน้มตัวลงมานั่งเก้าอี้ข้างๆไนร่าและเอื้อมมือมากุมมือของเธอไว้

            “ไนร่าก็รักพี่สกายนะคะ รักมากๆ”

            “เชื่อใจในร่านะ”เธอยิ้มให้เขา ทั้งสองสบสายตากันใบหน้าทั้งคู่เริ่มขยับเข้าใกล้เรื่อยๆ เสียงนกที่ร้องอยู่บนต้นไม้ เสียงน้ำใสที่ไหลจากลำธาร แม้แต่ปลาที่กำลังว่ายทวนน้ำกลับเงียบลงไปในทันที