บทที่ 3 อยากฆ่าให้ตาย
“ตุ้บ!”
เสียงทึบดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงครางทุ้มของเมิ่งเจียงอวี่
เมิ่งเจียงอวี่ยกมือขึ้นกุมหน้าผากด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว
“อุ๊ย! ขอโทษนะที่รัก คุณไม่เป็อะไรใช่ไหม”
เสิ่นเมิ่งแสร้งใจนตัวสั่น รีบหันกลับมาขอโทษ แต่พอหันกลับมาเห็นสภาพของเมิ่งเจียงอวี่แล้ว ทำเอาเธอแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่
‘ไม่เป็ไรได้ยังไง! ลองเอาไม้กอล์ฟนี่ฟาดหัวตัวเองดูสิ!’ เมิ่งเจียงอวี่คิดในใจ เขาเจ็บจนน้ำตาจะไหลแล้ว ‘ผู้หญิงคนนี้ทำไมถึงได้โง่ขนาดนี้นะ!’
แต่เพื่อจะหลอกล่อคุณหนูใหญ่ตระกูลเสิ่น เขาจำต้องกัดฟันฝืนยิ้มออกมา
“ไม่เป็ไร ผมไม่เป็ไร ผมผิดเองที่ไม่ได้สอนคุณให้รู้จักควบคุมทิศทางของไม้กอล์ฟ มา… เรามาลองใหม่กันอีกครั้ง”
เสิ่นเมิ่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ‘ไม่เป็ไรงั้นเหรอ’
‘หน้าผากบวมเป็ไข่นกกระทาแล้ว ยังจะยิ้มออกอีก เมิ่งเจียงอวี่ เพื่อทรัพย์สินของตระกูลเสิ่น ช่างอดทนได้ทุกอย่างจริง ๆ’
‘ในเมื่อไม่เป็ไร ก็คงจะโดนไม่พออีกสินะ’
เธอหมุนตัวกลับไปอย่างอ่อนโยน ปล่อยให้เมิ่งเจียงอวี่จับแขนทั้งสองข้างของเธอแล้วยกไม้กอล์ฟขึ้นสูงอีกครั้ง ก่อนจะตวัดลงมาอย่างแรง
ไม้กอล์ฟส่งเสียงลมหวีดหวิว แม่นยำและดุดัน
ปั๊ก! เธอตวัดลงไปตรงกลางระหว่างขาของเมิ่งเจียงอวี่เต็มแรง
“อ๊า!”
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นจากด้านหลัง เมิ่งเจียงอวี่ล้มลงไปกองกับพื้นดังตุบ
ใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเ็ปนั้นซีดเผือดในพริบตา เขากุมเป้ากางเกงไว้แน่นด้วยมือทั้งสองข้าง ตัวงอเหมือนกุ้ง
“โอ๊ย~”
“เป็ความผิดของฉันเอง ฉัน… ฉันมือลื่นอีกแล้ว”
เสิ่นเมิ่งทำหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและกังวล ปากพึมพำขอโทษซ้ำไปซ้ำมา แต่ในใจกลับเบิกบานจนแทบจะเป็ดอกไม้
เมิ่งเจียงอวี่แทบจะอยากฆ่าคน เขาไม่มั่นใจว่าอวัยวะสืบพันธุ์ของตัวเองจะยังใช้ได้ไหม
‘ฉันเจ็บจะตายอยู่แล้ว แต่ทำไมผู้หญิงโง่คนนี้ยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น’ เขาคร่ำครวญอยู่ในใจ แต่ทำอะไรไม่ได้ พลันคิดถึงแผนหนึ่งขึ้นมาได้ ถ้าตอนนี้เขาดึง เสิ่นเมิ่งเข้ามากอด แล้วถ่ายภาพจังหวะนั้นออกมาได้ จะไม่ทำให้คนยิ่งคิดไปไกลกว่านี้หรอกเหรอ?
ดังนั้นเขาจึงอดกลั้นความเ็ป ยื่นมือออกไปหาเสิ่นเมิ่งด้วยใบหน้าออดอ้อน มือสั่นเทา
“ที่รัก ผมเจ็บมาก… คุณช่วยพยุงผมหน่อยได้ไหม?”
“อ๋อ ได้สิ”
เสิ่นเมิ่งเหมือนเพิ่งได้สติจากความใ รีบตอบตกลงและเดินมาจับมือเมิ่งเจียงอวี่ แต่ในดวงตาที่ดูเหมือนงุนงงและตื่นตระหนกนั้น กลับมีรอยยิ้มเ็าแวบผ่าน
‘ไอ้โจรนี่ทำไมไม่ตายซะที!’
‘เลวถึงขั้นนี้แล้ว ยังคิดหาทางสร้างท่าทางลามกคลุกคลีกับฉันอีก ในเมื่อเป็แบบนี้ งั้นก็…’
เธอจับมือที่สั่นเทาของเขาไว้ ปล่อยให้เมิ่งเจียงอวี่ดึงตัวเธอเข้าไปในอ้อมกอดของเขา ทันใดนั้นเธอก็สะดุดและล้มลงไปคุกเข่าบนตัวเมิ่งเจียงอวี่ หัวเข่าของเธอไม่ได้เบี่ยงเบนหรือเอียงไปทางใดทางหนึ่ง แต่กลับกดลงไประหว่างขาทั้งสองข้างของเขาพอดิบพอดี
เมิ่งเจียงอวี่สูดหายใจเข้าลึก ๆ ความเ็ปที่เพิ่งบรรเทาลงนั้นกลับมาอีกครั้ง! เขาร้องโอดครวญออกมาเสียงดังลั่น
เสิ่นเมิ่งขบริมฝีปากและวางน้ำหนักทั้งหมดลงบนหัวเข่าข้างนั้น กดลงไปด้วยแรงทั้งหมดที่มี! เจียงอวี่น้อยถูกบดขยี้ภายใต้แรงโน้มถ่วง ส่งเสียงแหลมเบา ๆ เขากลอกตาไปมา เอียงศีรษะไปด้านข้าง แล้วสลบไป!
“ที่รัก คุณเป็อะไรไป? อย่าทำให้ฉันใสิ ตื่น ๆ”
เสิ่นเมิ่งอยากเหยียบชายชั่วคนนี้ให้ตาย! แต่เธอยังต้องทำเป็ใ ร้องไห้อย่างสมจริงพลางบดขยี้หัวเข่าแรงขึ้นอีก!
เมิ่งเจียงอวี่ที่เริ่มจะฟื้นขึ้นมาก็กลับไปสลบอีกครั้งเพราะความเ็ป
จนกระทั่งชายใต้ร่างไม่ขยับอีกต่อไป เสิ่นเมิ่งจึงยอมลุกขึ้น
ในชาติก่อน เธอถูกผู้ชายคนนี้หลอกให้หลงจนหัวปักหัวปำ ยอมทะเลาะกับครอบครัวเพื่อเขา สุดท้ายก็ได้ชีวิตที่แย่กว่าความตาย การย้อนเวลากลับมาในครั้งนี้ เธออยากฆ่าเขาให้ตาย! แต่วันนี้ยังไม่สามารถทำได้ อย่างไรก็ตามยังมีนักข่าวแอบถ่ายรูปอยู่ข้างนอก งั้นก็ทำลายอวัยวะเพศของเขาก่อนแล้วกัน!
‘ไอ้ชั่ว นับวันรอความตายได้เลย!’
เสิ่นเมิ่งจ้องมองเมิ่งเจียงอวี่ที่สลบไสลอย่างเ็า ก้มลงควักเงินปึกหนึ่งจากกระเป๋าสตางค์ของเขา แล้วหันหลังเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
แม้แต่รถพยาบาลก็ไม่ได้เรียกสักคัน
243
