ระบบแม่ทัพไร้พ่าย

ตอนที่ 31บางครั้งทางเลือกที่ถูกที่สุด คือทางที่ไม่มีใครต้องถูกเลือก

วันที่สองของภารกิจ

ท้องฟ้าครึ้ม

ขบวนเดินช้ากว่าเดิม

ไม่มีใครบ่น

เมื่อคืน…

ทุกคนรู้แล้วว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่คุ้มกันสินค้า

มีคนกำลังมอง

และกำลังตัดสิน

—

หลัวชิงเดินมาข้างหลินรุ่ย

โยนหมากสีขาวในมือขึ้นเล่น

“ถ้าถึงเวลาจริง…”

เขาเงียบไปนิด

“…เจ้าจะเลือกใคร”

หลินรุ่ยมองทาง

ไม่ตอบ

หลัวชิงหัวเราะ

“ถ้าเป็นข้า”

“ข้าคงเลือกคนที่รอดแล้วพาทุกคนกลับ”

หลินรุ่ยถาม

“แล้วคนที่ถูกทิ้ง”

หลัวชิงเงียบ

ตอบไม่ได้

—

ใกล้เที่ยง

ขบวนมาถึงสะพานไม้

สะพานเก่า

ยาว

ด้านล่างเป็นเหว

คนคุมเกวียนหยุด

สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย

“ผ่านนี่”

หลินรุ่ยมอง

เงียบ

สะพานรับน้ำหนักไม่ไหว

อย่างน้อย…

ไม่พร้อมกัน

เขาสั่งทันที

“หยุด”

ทุกคนหยุด

หลัวชิงมอง

“มีอะไร”

หลินรุ่ยลงไปดู

ไม้บางส่วนใหม่

บางส่วนเก่า

มีรอยตัด

ไม่ใช่ธรรมชาติ

ระบบเด้ง

วิเคราะห์

โอกาสสะพานพังเมื่อผ่านครบ:
81%

ความเป็นไปได้:
ถูกเตรียมไว้

—

ตอนนั้นเอง

เสียงดังขึ้น

ครืด…

สะพานฝั่งตรงข้ามถล่ม

ทางกลับหาย

ทุกคนชะงัก

มีเสียงดังจากป่า

ชายสวมหน้ากากเดินออกมา

ไม่มาก

ห้าคน

คนเดิมจากเมื่อคืน…ไม่มี

ชายตรงกลางพูดเรียบ ๆ

“ง่าย”

เขาชี้ขบวน

“ส่งเกวียนหนึ่งคัน”

“หรือเลือกคนหนึ่ง”

เงียบ

หลัวชิงกำดาบ

“อีกแล้ว…”

ชายคนนั้นพูดต่อ

“สะพานรับน้ำหนักจำกัด”

“ผ่านครบไม่ได้”

“เลือก”

ไม่มีขู่

ไม่มีนับเวลา

เหมือนแค่รอดู

—

คนในขบวนเริ่มเงียบ

บางคนมองกัน

ชายคุมเกวียนไม่พูด

เหมือนจงใจไม่ช่วย

โจวหานถามเบา ๆ

“ถ้าทิ้งเกวียน…”

หลัวชิงสวน

“ภารกิจล้ม”

อีกคนพูด

“ถ้าทิ้งคน…”

ไม่มีใครพูดต่อ

—

หลินรุ่ยเดินไปกลางสะพาน

มองเชือก

มองฐาน

มองน้ำหนัก

เงียบ

จากนั้นถาม

“ใครตรวจสะพานก่อน”

ไม่มีคนตอบ

เขาพยักหน้า

แล้วหันกลับ

“รื้อเกวียน”

ทุกคนอึ้ง

หลัวชิงมอง

“อะไรนะ?”

หลินรุ่ยตอบ

“ใครบอกว่าต้องขนทั้งคัน”

เงียบ

เขาชี้

“เอาของลง”

“ถอดล้อ”

“ใช้เชือกส่งข้าม”

ทุกคนหยุด

จริง

โจทย์คือให้ของถึง

ไม่ใช่ให้เกวียนถึง

—

ทุกคนเริ่มทำทันที

ถอด

แบ่ง

ผูก

ส่งทีละส่วน

คนข้ามก่อน

ของตาม

ม้าสุดท้าย

ช้า

เหนื่อย

แต่ปลอดภัย

ชายหน้ากากมองเงียบ

ไม่ขัด

ผ่านไปสองชั่วยาม

ทุกอย่างข้ามหมด

ไม่มีคนตก

ไม่มีของหาย

หลัวชิงหัวเราะลั่น

“ผ่าน!”

ชายหน้ากากมองหลินรุ่ยนิ่ง

ถาม

“เจ้าไม่ชอบเลือก?”

หลินรุ่ยตอบ

“ไม่”

อีกฝ่ายถาม

“ถ้าสักวันไม่มีทางอื่น”

หลินรุ่ยเงียบอยู่พัก

ก่อนตอบ

“วันนั้นค่อยเลือก”

“แต่ตราบใดที่ยังคิดไม่หมด…”

เขามองสะพานที่เหลือ

“…ข้าจะไม่โยนคนทิ้งเพราะขี้เกียจคิด”

ลมเงียบ

ชายหน้ากากมองเขานาน

ก่อนหัวเราะ

ครั้งแรก

แล้วโยนบางอย่างมา

ป้ายเหล็กสีดำ

มีตัวอักษรเดียว

ผ่าน

—

ชายพวกนั้นเดินจากไป

ไม่โจมตี

ไม่เอาของ

เหมือนมาแค่ดู

หลัวชิงมองงง

“พวกมันคือใครกันแน่”

ชายคุมเกวียนตอบครั้งแรก

“…คนที่เลือกแม่ทัพ”

ทุกคนเงียบ

—

ตอนเย็น

ถึงเมืองชิงอัน

ประตูเปิด

ขบวนส่งของสำเร็จ

ชายคุมเกวียนรับของคืน

ก่อนหันมาหาหลินรุ่ย

ค้อมหัวเล็กน้อย

“ภารกิจจบ”

เขาหยุด

แล้วยิ้ม

“แต่การสอบ…”

“…เพิ่งเริ่ม”

—

ระบบเด้งขึ้น

ภารกิจลับสำเร็จ

ไม่มีการสูญเสีย

รางวัล:

ไม่มี

แต่ปลดล็อก:

【ผู้สังเกตการณ์ — เริ่มให้ความสนใจ】

สถานะใหม่:

ถูกจับตา

ระดับ:
เพิ่มขึ้น

หลินรุ่ยมองข้อความ

แล้วเก็บป้ายเหล็กเข้าชุด

ไม่รู้ว่ารางวัลคืออะไร

แต่เขารู้แล้ว

คนพวกนั้น…

ไม่ได้กำลังหาคนเก่ง

พวกมันกำลังหา

คนที่คุมคนได้…

โดยไม่ชินกับการเสียคน

ตอนที่ 31 จบ

ตอนต่อไป: ตอนที่ 32 — คนที่ถูกเลือก มักไม่รู้ว่าใครเป็นคนเลือก