“ขอบคุณเ้ามาก เทพหงอัคคี เ้าอุตส่าห์ช่วยกอบกู้์มาได้” องค์เง๊กเซียนฮ่องเต้ตรัส
“หม่อมฉันทำเพื่อรับผิดชอบเท่านั้น ไม่ได้สร้างความชอบใดๆ หรอกเพคะ” เทพหงอัคคีกล่าว
“ถึงกระนั้นเ้าก็ช่วยเหล่าเทพเทวดาได้ตั้งมากมาย เอาเถอะ เ้าก็ร่วมงานเลี้ยงตามสบายนะ ขาดเหลืออะไรก็กล่าวมาได้เลย” องค์เง๊กเซียนฮ่องเต้ตรัส
“ขอบพระทัยเพคะ ฝ่าา” เทพหงอัคคีกล่าว
หงลี่เดินไปนั่งร่วมโต๊ะเดียวกับท่านจอมมารและเทพั เพื่อดูการแสดงร้องรำทำเพลง สักพักนางก็ขอตัวออกไปข้างนอก อ้างว่าเพื่อไปสูดอากาศ
องค์รัชทายาทเฝ้ามองหงลี่ตลอดเวลา แต่ไม่อาจติดตามนางไปไหนมาไหนได้เหมือนสมัยก่อนอีกแล้ว เพราะตนนั่งอยู่บนแท่นประทับของราชวงศ์
หงลี่เดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่ตำหนักของเทพโอหยาง นางจึงรีบเดินเข้าไปทันที
“อ้าว เทพหงอัคคี ทำไมท่านถึงมาที่นี่ได้ล่ะ ข้าขออภัยจริงๆ ที่ไม่ได้ไปร่วมงานเลี้ยงที่จัดเพื่อท่าน พอดีติดที่ต้องผลิตยาเพื่อรักษาทหารที่าเ็จากการสู้รบศึกครั้งที่ผ่านมา” เทพโอหยางกล่าวอย่างรู้สึกผิด
“ไม่เป็ไรหรอกท่าน ข้าไม่ถือหรอก ว่าแต่ ข้ามีเื่จะขอท่าน” เทพหงอัคคีกล่าว
“ว่ามาสิ ท่านอุตส่าห์กู้วิกฤติของ์ไปได้ ข้ายอมช่วยท่านทุกอย่าง” เทพโอหยางกล่าว
“ข้าอยากได้ยาลืมอดีตจากท่านน่ะ” เทพหงอัคคีอยากลืมองค์รัชทายาท
“ได้สิ เดี๋ยวข้าจะรีบนำมาให้ท่านเดี๋ยวนี้ รอข้าตรงนี้ก็แล้วกัน” เทพโอหยางกล่าว
เวลาผ่านชั่วอึดใจ เทพโอหยางก็ถือขวดยาขวดใหญ่มากมาให้นาง
“ทำไมยาขวดใหญ่จังเลยล่ะท่าน” เทพหงอัคคีแปลกใจ
“ต้องดื่มจนหมดเท่านั้นถึงจะลืมอดีตได้ ว่าแต่ทำไมท่านต้องลืมอดีตด้วยล่ะ” เทพโอหยางสงสัย
“เอ่อ คือ ข้ารู้สึกผิดที่เป็ต้นเหตุทำให้องค์ชายหยางหู่ดูดพลังจากข้าไปได้และก่อการ ฏน่ะ ท่านเห็นใจข้าเถิดนะ” เทพหงอัคคีกล่าวอ้าง
“งั้นก็ได้ ค่อยๆ ดื่มก็แล้วกัน ดื่มทีเดียวอาจจุกได้” เทพโอหยางกล่าว
“คงต้องอย่างนั้น ข้าว่าต่อไปท่านทำยาเข้มข้นขึ้นก็ได้นะ ปริมาตรจะได้น้อยลงกว่านี้น่ะ” เทพหงอัคคีกล่าวแนะนำ
“ได้ๆ ต่อไปข้าจะปรับปรุงยาใหม่ก็แล้วกัน” เทพโอหยางกล่าวเสร็จก็รีบกลับเข้าไปข้างในเพื่อปรุงยาต่อไป
*******************************************
เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วยาม เทพสุราก็เดินมาพบเทพโอหยาง
“เอ่อ ท่านเห็นขวดสุราของข้าหรือไม่” เทพสุราสงสัย
“ไม่เห็นนี่นา ท่านไปตั้งไว้ที่ไหนล่ะ” เทพโอหยางสอบถาม
“ข้าแค่วางตรงชั้นวางขวดยาของท่านชั่วคราว พอเดินกลับมาก็ไม่เห็นมันเสียแล้ว” เทพสุรากล่าว
“มันจะหายไปได้ยังไง” เทพโอหยางคิดว่า์แห่งนี้ไม่มีขโมยแน่นอน
“ก็ข้าแอบเห็นท่านเดินออกไปจากห้องและถือขวดบางอย่างไปนี่ ไม่ใช่ท่านเผลอหยิบไปงั้นหรือ” เทพสุรากล่าวอ้าง
“ข้าก็แค่จะหยิบยาลืมอดีตให้กับเทพหงอัคคี ข้าไม่ได้หยิบขวดสุราของท่านไปเสียหน่อย” เทพโอหยางกล่าว
“ก็นี่ไง ยาลืมอดีตก็ยังตั้งอยู่ที่เดิมเห็นมั้ย” เทพสุราชี้ไปที่ขวดยา
“อ้าว แย่แล้ว ข้าหยิบขวดยาผิดให้กับเทพหงอัคคี พวกเรารีบไปหานางกันเถอะ” เทพโอหยางใ
เทพโอหยางและเทพสุราจึงรีบออกตามหาเทพหงอัคคีทันที จนกระทั่งไปเห็นขวดสุราเปล่าบนโต๊ะม้านั่งริมสวน แต่ไม่มีใครอยู่เลย
“แย่แล้ว นางดื่มสุราจนหมดเลยน่ะ” เทพโอหยางมองไปที่ขวดเหล้า
“สุราที่ข้าปรุงมันแรงมากเลยนะ จะทำยังไงดี” เทพสุรากล่าวอย่างวิตก
“คงต้องปล่อยเลยตามเลย เพราะตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะไปตามหานางได้ที่ไหน” เทพโอหยางทำได้เพียงปล่อยวาง
*******************************************
เช้าวันรุ่งขึ้น หงลี่รู้สึกปวดหัวหนักมาก นางค่อยๆ ขยับตัวก็รู้สึกปวดไปทั้งตัว นางก็เลยรีบสำรวจตัวเองก็พบว่า นางกำลังนอนกอดกับใครสักคน ในสภาพเปลือยแต่มีผ้าห่มปกคลุมร่างกาย นางหันไปก็ใที่ตนนอนกอดกับองค์รัชทายาท
“หลินฟุ เอ้ย องค์รัชทายาท นี่มันเกิดอะไรขึ้นเพคะ” หงลี่กล่าวด้วยความใสุดขีด
“เ้าเมาหนักมาก และได้ทำการขืนใจข้า ดังนั้นเ้าต้องรับผิดชอบข้าด้วย” องค์รัชทายาทตรัสทั้งๆ ที่กอดนางไว้
“อะไรนะ นี่เทพโอหยางเอาอะไรให้ข้ากินล่ะเนี่ย ทำไมแทนที่จะลืมอดีตแต่กลับเมามายไม่ได้สติแบบนี้” หงลี่เริ่มกล่าวโทษ
“เ้าอยากลืมข้าน่ะสิ แต่ตอนนี้เ้าลืมไม่ได้เด็ดขาด เพราะข้าเป็ของเ้าแล้ว” องค์รัชทายาทตรัส
“พระองค์ก็คิดซะว่า หม่อมฉันเป็เพียงผู้หญิงชั่วคราวคนหนึ่งก็แล้วกันนะเพคะ แล้วลืมเื่นี้ซะ” หงลี่ไม่คิดที่จะอภิเษกกับองค์รัชทายาท
หงลี่กำลังจะขยับตัวลุก แต่องค์รัชทายาทกลับขึ้นคร่อมทันที
“พระองค์จะทำอะไรน่ะเพคะ” หงลี่แปลกใจ
“แก้แค้นเ้าไง เ้าทำข้าก่อน ข้าจะทำกับเ้าบ้าง” องค์รัชทายาทตรัส
“ไม่นะเพคะ อย่า….” หงลี่ไม่สามารถขัดขืนอะไรได้อีกต่อไป
และแล้วหงลี่ก็เข้าหอกับองค์รัชทายาทนานจนถึงเย็น ทั้งสองหลับไปด้วยกัน
หงลี่รู้สึกตัว จึงรีบย่องแต่งกายแล้วรีบออกมาจากตำหนักขององค์รัชทายาททันที แต่ทว่าพอเดินผ่านเหล่านางฟ้าเหล่าเทพ พวกเขามองนางแปลกๆ ต่างพากันส่งยิ้มให้และกระซิบกระซาบกัน จนหงลี่อายแทบแทรกแผ่นดินหนี
หงลี่เห็นหนานยี่อยู่แถวอุทยานเลยรีบไปหานางทันที
“เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่น่ะหนานยี่ ข้าทำอะไรลงไป” หงลี่สงสัย
“เมื่อคืนเ้าเมาหนักมาก เ้าเดินไปหาองค์รัชทายาทถึงแท่นพระที่นั่ง แล้วอยู่ดีๆ เ้าก็ดึงตัวองค์รัชทายาทเข้าไปจูบ พร้อมกับสารภาพรักกับเขา ไม่เพียงเท่านั้น เ้ายังบอกว่าจะทำให้เขาเป็ของเ้าให้ได้น่ะ องค์รัชทายาทกลัวเ้าอับอาย ท่านก็เลยรีบอุ้มเ้าไปที่ตำหนัก เื่เป็เช่นไรต่อไปเ้าเองก็น่าจะรู้อยู่แล้ว” หนานยี่ยอมเล่า
“โอ๊ย ข้าโดนเทพโอหยางทำพิษเสียแล้ว เอาล่ะหนานยี่ ข้าขอบใจเ้ามาก ตอนนี้ข้าไปก่อนล่ะ ข้าจะไปเอาเื่กับเทพโอหยาง” หงลี่ไม่คิดว่าตัวเองเมาแล้วก่อเื่มากมายถึงเพียงนี้
หงลี่ทั้งโกรธทั้งอาย ไม่รู้ว่าจะเอาหน้ามุดไว้ที่ไหนแล้ว นางเลยรีบไปต่อว่าเทพโอหยางทันที
“นี่ท่านเอาอะไรให้ข้าดื่มน่ะ ไหนว่าเป็ยาลืมอดีตไง ทำไมถึงทำให้ข้าเสียสติมากมายเช่นนี้” หงลี่กล่าวโทษ
“เอ่อ ข้าขอโทษ เทพหงอัคคี ข้าหยิบขวดยาผิดให้เ้า ข้าดันไปหยิบสุราของเทพสุราให้เ้าไปแทน” เทพโอหยางแสดงสีหน้ารู้สึกผิด
“ห๊า นี่ข้าดื่มสุรางั้นหรือ และดันดื่มหมดขวดเลยด้วย” หงลี่ใ
“ข้าเสียใจจริงๆ” เทพโอหยางกล่าว
“งั้นข้าขอยาลืมอดีตของจริงเดี๋ยวนี้เลยนะท่าน ข้าดันไปก่อเื่ไว้ เร็วเข้า ท่านเทพโอหยาง” หงลี่ยิ่งอยากลืมอดีตหนักไปกว่าเดิม
เทพโอหยางจึงต้องรีบเดินไปหยิบยาของจริงให้กับเทพหงอัคคี