พิมฐาได้เล่าเื่ทุกเื่ที่เกิดคืนนั้นให้รัชวินฟังทุกเื่โดยไม่สามารถปกปิดเธอได้เลย เธอเหมาะแล้วที่เป็เพื่อนที่รู้จักกันมานานและรัชวินยังเป็เพื่อนที่รู้ใจพิมฐาที่สุด รัชวินเป็คนที่ยืนข้างพิมฐามาตลอดเกินทุกเหตุการณ์สำคัญในชีวิตของพิมฐาและนี้ก็คงเป็เหตุการณ์สำคัญอีกเหตุการณ์หนึ่งที่รัชวินได้เห็นและรับรู้เมื่อพิมฐาเล่าให้ฟังจนจบ รัชวินก็ยังไม่เข้าใจพิมฐา แค่มีสัมพันธ์กันครั้งเดียวแต่เธอกับยอมแต่งงานกับเขา อย่างง่ายดาย ถึงแม้ว่าเพื่อนรักของเธอจะมีแฟนแต่พิมฐาไม่ใช่คนหัวทันสมัย การอยู่ก่อนแต่งเป็เื่ที่เป็ไปไม่ได้รัชวินยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจในการตัดสินใจครั้งนี้ของเพื่อนรัก หรือพิมฐามีเื่ที่ยังไม่กล้าบอกเธอเธอต้องรู้ให้ได้ รัชวินคิดอยู่ในใจ
"ฉันอยากเจอสามีของเพื่อนรักจัง"รัชวินพูดพลอยเดินไปกอดคอพิมฐาอย่างมีนัย
"แต่ว่า ...ฉันพึ่งจะรู้จักเขาเองนะ แล้วฉันก็ยังไม่ได้รู้จักเขาดีพอ แล้วฉันน..."
"พอๆฟังฉันนะ" รัชวินจับบ่าพิมฐาเพื่อนรักให้หันมาจ้องมองเธอและด้วยลักษณะรูปร่างของรัชวินที่สูงกว่าพิมฐาทำให้เธอต้องย่อตัวลง
“เพราะแบบนี้ไงถึงต้องไปเจอเขากับตัวเอง...ฉันเป็ห่วงเธอนะ ถึงต้องไปเห็นกับตาตัวเองว่าเขาเป็คนอย่างไง"พิมฐาััได้ถึงความเป็ห่วงของอีกฝ่าย ทำให้เธอใจอ่อน และตอบตกลงรัชวินไป
“ฉันของโทรไปบอก…เขาก่อนน่ะว่า ว่าเธอจะไปส่งที่บ้าน” พิมฐาบอกรัชวินด้วยท่าทางกังวนเล็กน้อย
รัชวินพยักหน้ารับ
ตรู้ด….รอไม่นานปลายทางก็รับอย่างรวดเร็ว
“คิดถึงผมหรือครับ…คุณภรรยา” ปลายสายถามด้วยน้ำเสียงล้อเลียน
“บ้า…” พิมฐาอุทานออกมาเบา ๆ แต่ประโยคที่ได้ยินกับทำให้คนฟังหน้าแดงด้วยความเขินอาย
“เอ้า…คุณไม่คิดถึงผมแต่ผมคิดถึงคุณนะครับ” ปลายสายยังไม่เลิกพูดล้อเลียนอีกฝ่าย
“พอคะ …เล่นพูดแกล้งฉันได้แล้ว คือว่า เพื่อนสนิทของพิม้าเจอคุณ …และเธอจะไปส่งพิมที่… บ้านของเราจะได้ไหมคะ” คนฟังปลายสายรู้ทันทีเลยว่าพิมฐาภรรยาสาวของเขา ลำบากใจที่จะให้เพื่อนรักของเธอมาเจอเขาแต่สำหรับเขาแล้วไม่มีเื่อะไรที่ต้องปิดบัง แต่ถ้าเขาไม่เปิดเผยก็จะไม่มีใครหน้าไหนหรือนักสืบเก่ง ๆ คนไหนมาสืบเื่ของเขาได้ถ้าพวกมันล้ำเส้นเข้ามา พวกมันจะไม่ได้ออกไปครบ 35 หรืออาจตายได้
“ได้สิครับ …นั้นก็บ้านคุณเหมือนกัน คุณจะพาใครมาก็ได้ และทีหลังไม่ต้องขออนุญาตผม”ปลายสายก็ยังพูดด้วยน้ำเสียงปกติไม่ได้เดือดร้อน
“ขอบคุณนะคะ…ที่ให้เพื่อนพิมไปที่บ้าน” พิมฐาพูดด้วยน้ำเสียงที่สบายกว่าเดิม เธอเกรงใจเขานี้น่า อยู่ ๆ จะพาเพื่อนไปบ้านเหมือนบ้านตัวเอง
“มึงงงงงง ปัง อ๊ายยยย”
อยู่ ๆปลายสายก็มีเสียงดังออกมาทำให้พิมฐาใ นั้นเสียงคนร้องและเสียงปืนหรือเปล่าน่ะเกิดอะไรขึ้นกับศุกลวัฒน์หรือเปล่า
แล้วปลายสายก็ดับไปนั้นยิ่งทำให้พิมฐาเป็ห่วงคนปลายสายอย่างมากโทรกลับไปเหมือนโทรศัพท์ปิดเครื่องไปแล้ว เธอไม่มีเบอร์เพื่อนและเบอร์ที่ทำงานของเขาเลย ยายโง่ ทำไมไม่ขอเบอร์ติดต่อเพื่อนเขาสักคนนะแต่เธอจะไปขอเบอร์ติดต่อคนรอบ ๆ ตัวเขาเวลานั้นก็เื่ที่เกิดขึ้นระหว่างเธอเขาผ่านมาแค่วันเดียวเอง และนี้อะไรกันทำไมเขาไม่ติดต่อกลับมานะ หรือจะเกิดเื่ไม่ดี พิมฐารู้สึกเป็ห่วงศุกลวัฒน์มากไม่เป็อันทำอะไรทั้งวัน มองแต่โทรศัพท์ว่าเมื่อไร คนที่เธอเป็ห่วงจะโทรมานะ
“พิม…แกเป็อะไรหรือเปล่า ดูแกไม่มีสมาธิเลย”
“คือ…”พิมฐาจะเล่าเื่ที่ ได้ยินเสียงปืน ดังออกมาจากปลายสายสามีของเธอแต่เธอเลือกที่จะไม่บอก เพราะกลัวจะทำเื่เล็กให้เป็เื่ใหญ่
“ฉันไม่ได้เป็อะไรคงเพราะเกิดเื่วุ่นวายเลยไม่ได้พักผ่อน เลยเพลีย” พิมฐาบอกปัด ๆ ไปแต่รัชวินดูออกว่าเพื่อนเธอคงมีเื่ไม่สบายใจ ั้แ่คุยกับสามีเธอเสร็จเพื่อนรักของเธอก็มีท่าทางกระวนกระวายใจ เหมือนเป็ห่วงใครสักคนมาก ๆ ซึ่งพิมฐาไม่เคยมีอาการอะไรแบบนี้เลยั้แ่ที่คบกันมา หรือจะเกิดเื่อะไรไม่ดีหรือเปล่านะ รัชวินได้แต่คิดในใจ
……
เลิกงาน
“พิม…เดี๋ยวฉันไปเอารถก่อนนะ แกรอฉันหน้าบริษัทนะ” รัชวินบอกพิมฐาในขนาดที่เธอก็รีบเก็บของ แต่พิมฐากับเหม่อลอย และไม่ได้ตอบอะไรรัชวินทำให้รัชวินต้องหันหน้ามามองพิมฐาและเรียกให้สติเธอกลับมา
“พิม… พิม… พิม”รัชวินเรียกพิมฐาถึงสามรอบ แต่เธอก็ยังไม่รู้สึกตัว ตอนนี้เธอสนใจแต่จะโทรหาใครสักคน แต่เขาไม่รับสาย และเหมือนเธอจะพึ่งรู้สึกตัวเมื่อรัชวินเดินไปจับบ่าของเธอ พิมฐาหันมามองรัชวิน
“แก … เป็อะไร ถามจริงๆ ฉันเรียกแก สามรอบ และวันนี้แกเหมือนเป็ห่วงใครมาก ๆ มองแต่โทรศัพท์และที่สำคัญแกไม่สนใจใครเลยนอกจากโทรศัพท์ ถาม ๆ จริง มีเื่อะไรหรือเปล่า”ด้วยความโมโห ทำให้รัชวิน ทิ้งะเิใส่พิมฐาอย่างเหลืออด
“ฉัน…”
“สาว ๆ คุยอะไรกันดูน่าสนุกจัง”ศุกลวัฒน์เดินเข้ามาหาสองสาวเพื่อนรักที่กำลังคุยกันด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดเขารู้ว่าพิมฐาคงเป็ห่วงเขามา เมื่อตอนกลางวันได้ยินเสียงปืน ดังจากปลายทางของเขาและขาดการติดต่อไปทั้งวัน…
พิมฐาและรัชวินหันไปมองต้นเสียงด้วยความพร้อมเพรียงกันและเมื่อพิมฐาเห็นศุกลวัฒน์เดินเข้ามาหา เธอก็ดีใจจนร้องไห้ออกมาเพราะเขาทำให้เธอจะเป็บ้าทั้งวัน เป็ห่วงเขามาก ๆ และเธอก็ไม่สามารถบอกใครได้อีกทำให้เธอเก็บความรู้สึกอยู่ข้างในคนเดียว และเธอก็แปลกใจตัวเองรู้จักเขาแค่วันเดียวเธอกันรู้สึกผูกพันกับเขามากอย่างบอกไม่ถูกแค่เขาขาดการติดต่อไปทำให้เธอกระวนกระวายใจไม่เป็อันทำอะไรหรือเธอจะรักเขาให้แล้ว….
เมื่อเห็นพิมฐาร้องไห้ออกมาทำให้ทั้งศุกลวัฒน์และรัชวินต่างก็ใ รับเข้ามาดูว่าพิมฐาเป็อะไรแต่เหมือนรัชวินยังไม่ทันได้ดูอาการเพื่อนรัก
“โอ๋ ๆ ๆ ๆ ไม่ร้องนะครับ ผมอยู่นี้แล้วไง โอ๋ ๆ ๆ”ศักลวัฒน์ที่เร็วกว่าได้เข้ามาปลอบพิมฐาอย่างอ่อนโยนด้วยถ้วยคำที่เหมือนพ่อโอ๋ลูกอย่างไงอย่างนั้น
รัชวินได้เห็นการกระทำนั้นทำให้เธอเข้าใจพิมฐา มากขึ้นว่าทำไมถึงเลือกที่จะแต่งงานกับเขาผู้ชายตัวโตท่าทางแข็งแรง แต่กับทำสิ่งที่อ่อนโยนโดยไม่แค่สายตาคนใครนี้ละมั้งอาจเป็เหตุผลหนึ่งที่ทำให้เพื่อนรักของเธอยอมแต่งงานกับเขา…
และเมื่อเหตุการณ์การปลอบอันอบอุ่นได้ผ่านไป …..
“นี้รัชวิน…เพื่อนรักของพิมคะ” พิมฐาได้แนะนำรัชวินให้ศุกลวัฒน์ได้รู้จัก
“และนี้ … ศุลวัฒน์…สามีของฉันเอง”
378K
