บทที่ 18 เพื่อนในความหมายของเธอ
ลู่จิ่นเนี่ยนผลักเขาออกไปอย่างแรง และคว้าโทรศัทพ์กลับมา
"นอกใจอะไร ฉันไม่ได้นอกใจ! ฉันแค่จะไปเจอเขาแบบเพื่อนกัน!"
มู่จือเหยียนหัวเราะเยาะเย้ยอย่างเ็า "ฮึ เพื่อนเหรอ? เพื่อนในความหมายของเธอ คงจะเป็เพื่อนกินใช่ไหม?"
ลู่จิ่นเนี่ยนหน้าซีดเผือด หัวใจเธอรู้สึกเจ็บแปลบ
"มู่จือเหยียน ในสายตาของคุณ ฉันดูง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?"
มู่จือเหยียนตอบกลับโดยไม่ลังเล “แล้วไม่ใช่เหรอ?”
ลู่จิ่นเนี่ยนปิดตาลง แล้วเบือหน้าหนี "มู่จือเหยียน คุณมันไร้เหตุผล! ออกไปให้พ้น! ฉันไม่อยากทะเลาะกับคุณตอนนี้"
"ลู่จิ่นเนี่ยน ที่นี่คือบ้านของฉัน ถ้าใครจะออกไปก็ควรเป็เธอ!" เขาไม่เคยปรานีเธอแม้แต่น้อย
ลู่จิ่นเนี่ยนกลั้นน้ำตาที่เอ่อขึ้นมา พยักหน้า “ใช่ ฉันควรจะไป”
เธอเดินผ่านเขาไป เปิดตู้เสื้อผ้า หยิบกระเป๋าเดินทางออกมา และหยิบเสื้อผ้าของตัวเองใส่ลงไปทีละชิ้น
บ้านที่เ็าไร้หัวใจแห่งนี้ เธอก็เบื่อหน่ายมันแล้ว
มู่จือเหยียนยืนนิ่งอยู่ที่ระเบียง หันไปมองลู่จิ่นเนี่ยน ดวงตาสีดำของเขาเต็มไปด้วยความหม่นหมอง
ลู่จิ่นเนี่ยนเก็บเสื้อผ้าเสร็จอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เดินกะเผลกไปที่ห้องน้ำเพื่อหยิบของใช้ส่วนตัว
มู่จือเหยียนมองเธออยู่ตลอดเวลา ในที่สุดก็ก้าวไปข้างหน้า
เขาเดินเข้าไปในห้องนอน เทของทั้งหมดในกระเป๋าเดินทางของลู่จิ่นเนี่ยนลงบนเตียง จากนั้นก็หยิบกระเป๋าเดินทางขึ้นมาฟาดกับพื้นอย่างแรง
โครม! กระเป๋าเดินทางพลาสติกแตกเป็รอย ล้อหลุดออกจากตัวกระเป๋าหนึ่งข้าง
ลู่จิ่นเนี่ยนได้ยินเสียง ก็รีบวิ่งออกจากห้องน้ำ ตาเบิกกว้างด้วยความใ "มู่จือเหยียน คุณทำอะไรน่ะ!"
เขาไล่ให้เธอออกไป แล้วมาทุบกระเป๋าเดินทางของเธอจนพัง เขาอยากให้เธอออกไปตัวเปล่า โดยที่ไม่มีของติดตัวไปด้วยอย่างนั้นเหรอ?
มู่จือเหยียนหันกลับมามองด้วยสายตาเ็า จากนั้นหันหลังกลับ จากนั้นก็หันหลังเดินออกไป พร้อมเสียงประตูที่ดังลั่น
ลู่จิ่นเนี่ยนโยนโฟมล้างหน้าในมือลงบนพื้นด้วยความโกรธ อดไม่ได้ที่จะะโว่า "มู่จือเหยียน ไอ้สารเลว!"
เสียงตอบกลับของเธอ คือเสียงของมู่จือเหยียนที่ปิดประตูใส่อย่างแรง
ลู่จิ่นเนี่ยนโกรธจนตัวสั่น แต่เธอก็ต้องเก็บกวาดข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่ในห้อง
แม้ว่าเธอจะออกไปตัวเปล่า ก็แค่ไม่เอาทรัพย์สมบัติของเขาไปแม้แต่นิดเดียว แต่เสื้อผ้า เครื่องสำอาง และข้าวของกระจุกกระจิกเหล่านี้ ล้วนแล้วแต่เป็ของที่เธอซื้อมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของเธอเองทั้งนั้น
ทำไมถึงเอาไปไม่ได้ ซื้อกระเป๋าเดินทางใหม่ก็ได้นี่นา ถือว่าเอาใบนี้ให้เขาเป็ค่าเลิกกันแล้วกัน!
เลิกกัน...
ทันใดนั้นคำที่ผุดขึ้นมาในใจ ก็ทำให้หัวใจของลู่จิ่นเนี่ยนสั่นไหวอย่างรุนแรง
ไม่รู้ว่าั้แ่เมื่อไหร่ ความคิดที่แน่วแน่ที่จะไม่หย่ากับเขากลับเริ่มสั่นคลอนลงแล้ว
แต่ถ้าปล่อยมือไปแบบนี้ ปล่อยให้ความเ็ปและความอัปยศอดสูที่เธอได้รับมาตลอดสองปีที่ผ่านมา จะกลายเป็เพียงสิ่งไร้ค่า เธอจะยอมรับมันจริง ๆ ได้หรือ?
ลู่จิ่นเนี่ยนคุกเข่าลง แล้วกอดเข่าตัวเองไว้
เธอข่มความโกรธและความคับข้องใจทั้งหมดลงไป และเริ่มเก็บสิ่งของทุกชิ้นวางกลับไปที่เดิมทีละชิ้น
เธอยังออกไปไม่ได้ ถ้าเธอออกไป ก็เท่ากับว่าเธอแพ้
เธอไม่ยอมแพ้
แม่บ้านเคาะประตูเบา ๆ ถามอย่างระมัดระวังว่า "คุณหญิง ้าทานอาหารเช้าไหมคะ?" ลู่จิ่นเนี่ยนมองดูความวุ่นวายในห้อง ไม่มีอารมณ์ที่จะทานอาหาร เธอส่ายหน้าตอบว่า "ไม่ ไม่ฉันยังหิว"
จากนั้นเธอก็ชี้ไปที่กระเป๋าเดินทางที่พังอยู่ข้าง ๆ ว่า "เอามันไปทิ้งให้ฉันหน่อย"
"ค่ะ"
แม่บ้านนำกระเป๋าเดินทางลงไป ไม่นานนักก็กลับขึ้นมาอีกครั้ง แสดงสีหน้าซับซ้อนว่า "คุณผู้หญิง มีแขกมาขอพบค่ะ"
ลู่จิ่นเนี่ยนงุนงง "ใคร?"
แม่บ้านกล่าวว่า "น้องสาวของคุณค่ะ"
ลู่อวี่ชิว? เธอมาทำอะไรที่นี่?
"ฉันไม่พบ บอกให้เธอกลับไป" ลู่จิ่นเนี่ยนไม่มีเวลาสนใจเธอ
"พี่สาว ฉันมาถึงที่นี่แล้ว พี่จะใจร้ายไล่ฉันกลับได้ยังไง" ลู่อวี่ชิวก็เดินขึ้นมาชั้นบนโดยไม่ได้รับเชิญ มือลากกระเป๋าเดินทาง ใบหน้าแสร้งทำเป็ใเมื่อเห็นข้าวของกระจัดกระจายอยู่ภายในห้องนอนของลู่จิ่นเนี่ยน "อุ๊ยตาย พี่กับพี่เขยทะเลาะกันเหรอ? ทำไมของพี่ถึงตกอยู่ที่พื้นล่ะ"
ลู่จิ่นเนี่ยนมองเธออย่างเ็า "เธอมาทำอะไร ถ้ามีเื่อะไรก็รีบพูด ถ้าไม่มีอะไรก็ออกไปซะ!"
ลู่อวี่ชิวลูบหน้าท้องด้วยท่าทางพอใจ เหลือบมองลู่จิ่นเนี่ยนอย่างเยาะหยัน
"ต่อไปนี้ ฉันจะมาพักที่นี่เพื่อรอคลอด พี่สาว ่นี้ก็รบกวนพี่ดูแลด้วยนะ
"
ลู่จิ่นเนี่ยนรวบนิ้วมือแน่น จ้องเธอด้วยสายตาเ็า "เธอหมายถึงอะไร?"
ลู่อวี่ชิวเดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางหยิ่งผยอง "ฉันหมายถึง ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป พี่ต้องดูแลรับผิดชอบฉันทุกอย่าง ทั้งเื่อาหารการกินและที่อยู่ จนกว่าลูกในท้องของฉันจะคลอด"
1K
