“งั้นลูกไปหาท่านย่าก่อน น้องนอนหลับแล้วแม่จะเข้าครัวไปทำของโปรดให้”
“ขอรับ ลูกไปหาท่านย่าก่อนนะขอรับ” พูดจบก็วิ่งออกจากห้อง แต่แล้วก็ได้ยินเสียงวิ่งกลับมา ก่อนเ้าตัวจะวิ่งมาเกาะที่ข้างเตียงเช่นเดิม
“มีอันใดอีกเหรอลูก” เฟิ่งฮูหยินถามขึ้นด้วยความส่งสัย บุตรชายยืนบิดไปมาก่อนจะพูด
“ซวนเออร์ ซวนเออร์เอาตุ๊กตาที่ได้มาใหม่ เป็ตัวที่ชอบที่สุดมาให้น้องขอรับ” แล้วก็ยื่นตุ๊กตาเด็กใส่ชุดสีแดงมองแล้วน่าเอ็นดูมากให้กับมารดา
“หากซวนเออร์ชอบมากทำไมไม่เก็บไว้ละลูก”
“ซวนเออร์ชอบมากขอรับ แต่ซวนเออร์รักน้องมากกว่าเลยเอามาให้นางขอรับ” เฟิ่งฮูหยินกับนมป่าน เมื่อได้ยินถึงกับน้ำตาคลอ ซวนเออร์อายุเพียงเท่านี้ช่างรู้ความเสียจริง
“ขอบใจมากบุตรชายของแม่” แล้วโน้มตัวไปกอดแล้วหอมแก้มบุตรชายเสียงดัง จุ๊บ ก่อนจะถูกบุตรชายดันตัว ดิ้นออกไปจากอ้อมกอด ถึงกับใเงยหน้ามองบุตรชายว่าเกิดอันใดขึ้น ก่อนจะเห็นว่าบุตรชายตนหน้าแดงเขินอาย มองแล้วหมั่นเขี้ยวยิ่งจึงได้ก้มลงไปหอมแก้มบุตรชายอีกครั้ง
“ท่านแม่ ซวนเออร์โตแล้วชาย หญิงไม่ควรใกล้ชิดกันเยี่ยงนี้” ได้ยินคำกล่าวเฟิ่งฮูหยินถึงกับหัวเราะเสียงดังยิ่งกว่าเดิม แล้วถามว่า
“ผู้ใดเป็คนบอกลูกกัน”
“ท่านพ่อขอรับ ท่านพ่อบอกว่าซวนเออร์โตแล้ว ไม่ให้ท่านแม่กอดหอมแล้ว ให้ทำกับเ้าสาวของตนขอรับ” หลังได้ฟังก็ถึงกับกลอกตา หมั่นไส้คนขี้หวงที่หวงแม้กระทั่งกับบุตรชายของตน
“ซวนเออร์เป็ลูกของแม่ แม่รักลูกย่อมกอดหอมเ้าได้ แม่จะกอด จะหอมเ้าจนวันที่เ้าจะรับเ้าสาวเข้าจวน เ้าว่าดีหรือไม่”
“ขอรับ ซวนเออร์ก็รักท่านแม่อยากให้ท่านแม่กอดซวนเออร์ขอรับ”
“ดีมากลูกรัก อืมเ้าไปหาท่านย่าเถอะ แม่จะเข้าครัวแล้ว”
“ขอรับท่านแม่” พูดจบก็วิ่งออกจากห้องไปยังเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าทันที
“ฮูหยินขอรับ ของที่นายท่านส่งมาข้าให้สาวใช้นำไปเก็บในเรือนเก็บของคุณหนูเรียบร้อยแล้วขอรับ” พ่อบ้านบอกกล่าวแก่ฮูหยินของจวน
“ขอบใจท่านมาก ข้าจะเข้าครัวอีกสักชั่วยามท่านไปเชิญท่านแม่กับซวนเออร์มารับมื้อค่ำด้วย”
“ขอรับฮูหยิน ข้าขอตัวขอรับ” เมื่อพ่อบ้านไปจัดการงานอื่นแล้ว ตนหันมาบอกกับนมป่านให้ดูแลบุตรสาว ไม่ต้องตามไปที่ครัว แล้วทำอาหารของโปรดแม่สามีกับบุตรชายหลายอย่าง ในใจก็กระหวัดคิดไปถึงผู้เป็สามีที่ตอนนี้อยู่ต่างเมือง ั้แ่เมื่อตนคลอดบุตรสาวได้เพียงสองเดือนร้านค้าที่ต่างเมืองเกิดปัญหาต้องไปจัดการด้วยตนเอง มีเพียงจดหมายที่ส่งไปมาเพื่อคลายความคิดถึงของกันและกัน
“ชิ่วเออร์มาแล้วหรือ รีบมานั่งเร็วเข้า” เสียงของฮูหยินผู้เฒ่าเรียกลูกสะใภ้มานั่งข้างตน เพื่อรับประทานมื้อค่ำ
“ชิ่วเออร์ขออภัย ท่านแม่รอนานหรือไม่เ้าคะ”
“แม่พึ่งมาถึงสาวใช้บอกว่าเ้าไปเปลี่ยนชุดหลังเข้าครัว วันนี้แม่กับซวนเออร์คงเจริญอาหารเป็แน่ ไม่ได้กินอาหารที่เ้าทำนานแล้วคิดถึงจริงๆ เ้าได้รับจดหมายจากอาเหวินหรือไม่ งานที่ต่างเมืองเป็เช่นไร แล้วจะกลับมาเมื่อใด”
“ในจดหมายเมื่อคราวก่อน ท่านพี่บอกว่าสบายดีไม่ต้องกังวลเ้าคะ ที่ร้านก็ไม่มีปัญหาใดแล้วจะกลับถึงเมืองหลวงเดือนหกนี้เ้าคะ”
“อีกสองเดือนงั้นหรือ ดี ดีเราก็เริ่มทานข้าวได้แล้ว”
“เ้าคะ งั้นก็ตักข้าวเถอะ ซวนเออร์หิวมากหรือไม่ลูก” ถามแล้วมองยังบุตรชายที่นั่งตัวตรง มองแล้วคิดไปถึงสามีของตนช่างเหมือนกันเสียจริง บุตรชายพยักหน้ายืนยันว่าหิวมากๆ แต่ก็นั่งสงบรอให้ผู้เป็ใหญ่ในเรือนเริ่มก่อนตามธรรมเนียม มื้ออาหารค่ำมื้อนี้ผ่านไปด้วยความสุข เ้าตัวตะกละเติมข้าวไปถึงสองชามพร้อมให้เหตุผลกับท่านย่าว่า ซวนเออร์กำลังเติบโตไปเป็ชายหนุ่มที่หล่อเหลาเหมือนท่านพ่อต้องกินให้มากหน่อยขอรับ
หลังได้ฟังในห้องอาหารก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเ้านายและบ่าวรับใช้ทุกคน
“ซวนเออร์ แม่ไปส่งที่เรือนนะลูก” เฟิ่งฮูหยินถามบุตรชายหลังจากส่งแม่สามีที่เรือนเรียบร้อยแล้ว
“ไม่ขอรับ ซวนเออร์โตแล้วต้องเป็ฝ่ายดูแลท่านแม่ในตอนที่ท่านพ่อไม่อยู่ ซวนเออร์จะไปส่งท่านแม่ที่เรือนเอง”
“ได้ลูกรัก ซวนเออร์พึ่งพาได้จริงๆ โตขึ้นมาลูกก็ต้องรักและดูแลน้องให้ดีนะลูก”
“ขอรับท่านแม่ ไม่ว่าตอนนี้หรือโตขึ้นซวนเออร์จะดูแลน้องแทนท่านพ่อ ท่านแม่เองขอรับ จะไม่ให้ผู้ใดมาทำให้นางเสียใจแน่นอนขอรับ” นางมองบุตรชายด้วยความตื้นตันใจ ซวนเออร์ช่างดียิ่งนัก มีสามีที่รัก แม่สามีที่ใจดี บุตรชายที่รู้ความ บุตรสาวที่เป็ดั่งดวงใจ นางไม่้าสิ่งใดแล้ว
วันนี้ไรท์มาเพิ่มอีกตอน ช่วยคอมเม้นท์เป็กำลังใจด้วยนะคะ
57
