หัวใจที่สั่นไหว
พิชชา
หัวใจที่มันสั่นไหว .....
ไม่ใช่แค่หัวใจละมั้งฉันว่า... เพราะในขณะที่กำลังติดตะขอสายสร้อยให้เขานั้นฉันรู้สึกว่าทั้งแขนและมือมันก็สั่นไปด้วย ฉันพยายามกดตะขอให้ติดแน่นให้ได้แต่มันแข็งมาก...
" ไม่ไหว..เจ็บมืออ่ะ "ฉันเงยหน้าขึ้นเพื่อบอกเขา
"......" เขายืนนิ่งไม่ตอบอะไรแต่กลับจ้องลงมายัง...หน้าอกของฉัน..ฉันรีบยกมือขึ้นเพื่อกระชับชุดคลุมอาบน้ำทันที
ก็ใครจะคิดว่าเขาจะมาตอนนี้ล่ะ ก่อนหน้านี้ฉันที่พึ่งกลับมาจากมหาวิทยาลัยถอดชุดนักศึกษาออกกำลังจะอาบน้ำอยู่แล้วแต่ก็ต้องได้ยินเสียงออดที่หน้าห้อง เพราะคิดว่าเป็ชมพูที่ลืมเอาคีย์การ์ดไปกลับมาจากมหาวิทยาลัยบ้างเหมือนกัน
ฉันอึ้ง..เมื่อเปิดประตูออกไปแล้วพบว่าเป็เขา..จากที่ไม่เจอหน้ามาหลายวันทำให้จิตใจของฉันเต้นรัว แต่ก็ยังพอมีสติว่าตัวเองอยู่ในชุดที่มันล่อแหลมมาก...ก็ข้างในไม่ได้ใส่อะไรเลยหน่ะสิ
เขาเอ่ยปากขอให้ฉันช่วยดูสายสร้อยให้...ฉันละอยากจะบ้าตาย."มาให้ฉันดูอะไรตอนนี้ดูสภาพชั้นก่อนซิ " ฉันคิดในใจ
" อึม..มันคงใส่ยากอ่ะนะ พอดีมันเป็สร้อยที่พ่อให้กับแม่ไว้ตอนพ่อขอแม่เป็แฟนหน่ะพอเข้ามหาลัยแม่เลยให้เราเก็บไว้ เผื่อจะได้ให้สาวบ้าง " เขาว่า
" อ๋อ...แบบนี้นี่เอง.."ยิ่งได้ยินแบบนี้หัวใจฉันยิ่งเต้นแรง
" งั้นไม่เป็ไร..ขอโทษที่ทำให้เจ็บมือนะ....ไปแต่งตัวเถอะ " เขาบอกด้วยเสียงน้ำเสียงละมุน ได้ยินแบบนี้ยิ่งทำให้ฉันตกหลุมรักเขาเข้าไปอีก
"อื้ม..เดี๋ยวเราขอไปอาบน้ำก่อน " ฉันว่า
" เอ่อ..เดี๋ยว..แล้วขาหายดีแล้วเหรอ "เขาถามพลางมองไปที่ขาของฉัน
" หายดีแล้ว..เคล็ดนิดหน่อยเวลาเดินขึ้นบันไดหน่ะ" ฉันตอบไป
" อื้ม..ดีแล้วล่ะ " เขาเอ่ย
ฉันยิ้มตอบเขากลับไปพลางเดินไปยังห้องของตัวเองที่อยู่อีกฝั่งเพื่ออาบน้ำแต่งตัว
กวิน
ผมมองตามร่างบางที่เดินเข้าประตูห้องไปสภาพของเธอมันกระตุ้นจิตใจของผมมาก..เนินอกที่โผล่ให้เห็นเพียงแค่เล็กน้อยก็ทำให้ผมรู้ว่าสิ่งที่อยู่ข้างในนั้น..มันไม่น้อยเลย ตึกๆๆ ยิ่งคิดหัวใจยิ่งเต้นมันปวดหนึบไปถึงข้างล่าง แค่คิดว่า ได้กอดเธอ หอมไซ้ซอกคอลงไปถึงเนินอกนั่นสิ่งที่อยู่ภายในกางเกงยิ่งพองใหญ่ขึ้น
แกร๊ก...ผมหันไปทางประตูเมื่อได้ยินเสียงเปิดเข้ามาสองคนที่ปากบอกเป็แค่เพื่อนกันเดินยิ้มเข้ามาหาผม
" วันนี้ฝนจะตกเหรอวะ มึงมาคนแรกไอ้วิน "ไอ้นิวมันพูดขึ้น
" ยัยพิชกลับมาแล้วเหรอ..โทรหาก็ไม่รับสายว่าจะบอกว่าพวกแกจะมาซะหน่อย" ชมพูว่าพลางเดินไปอีกฝั่งที่น่าจะไปห้องของตัวเองคอนโดนี้ถือว่าใหญ่พอดูเพราะแยกเป็สัดส่วน มี 2 ห้องนอนห้องโถงรับแขกและห้องครัว
" อื้ม..อยู่ในห้องแหน่ะ "ผมว่าพลางเดินไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ฝั่งห้องครัวเพื่อปลดปล่อยสิ่งที่มันปวดหนึบอยู่ภายในกางเกงของผมผมรีบหันหลังหนีไอ้นิวทันทีเพราะมันกำลังจะเดินมาทางที่ผมยืนอยู่ถ้ามันเห็นนี่แย่เลย มันยิ่งเป็นักสืบโคนันอยู่ ตาของมันนั่นหน่ะไวมาก
20.00 น.
" อีกแป๊บก็น่าจะเสร็จล่ะ แต่รอให้เสร็จไม่ไหวว่ะหิวมาก " ไอ้นิวเอ่ยขึ้นพร้อมกับบิดเอวไปมา
" เอาไงล่ะ..หาไรกินกันก่อนดีมั้ยรึจะออกไปกินข้างนอก " ชมพูว่า
" ออกไปข้างนอกก็จะเสร็จช้าเข้าไปอีก...กินที่นี่แหละ"ไอ้หมอกแย้งขึ้น นานๆทีมันจะพูด ซึ่งผมเองก็เห็นด้วยถ้าออกไปกินข้างนอกวันนี้งานคงไม่เสร็จ
" งั้นเอาไงดี..กินข้าวกล่องละกันเอามั้ย "ชมพูถาม
" อื้ม..ง่ายดี ได้กินเร็วด้วย " ไอ้นิวว่า
" งั้นชั้นโทรสั่งร้านยายเ้าประจำเราให้พวกแกคนใดคนนึงก็ออกไปเอาชั้นจะพิมพ์บทสรุปที่เหลือ " ชมพูว่า
" อื้ม..ดีตามนั้น เดี๋ยวชั้นออกไปเอาข้าวเอง" ไอ้หมอกว่า
เมื่อได้เมนูจากทุกคนแล้วชมพูก็โทรสั่งอาหารทันทีโดยที่ไม่ลืมสั่งเผื่อพิชชาด้วย..หลังจากที่เธอขอเข้าไปอาบน้ำในห้อง..เธอก็ไม่ออกมาอีกเลยมีเพียงแค่ชมพูที่เดินเข้าไปหาเธอในห้องแค่นั้น ผมคอยแอบมองไปที่ประตูเรื่อยๆเพราะอยากให้เธอออกมานั่งข้างนอก..
แกร๊ก....
เสียงประตูดังขึ้นทำให้พวกเราที่นั่งทำงานกันอยู่เงียบๆต่างหันไปมอง..เธอนั่นเอง
"หวัดดีทุกคน " พิชชาทักทายพวกเพื่อนของผม
" หวัดดี/หวัดดี/หวัดดีพิช.." ไอ้หมอกไอ้วาฬและไอ้นิวตอบ
" ชมพูเราจะออกไปซื้อของกินข้างนอก ทุกคนอยากกินไรกันมั้ยเดี๋ยวเราซื้อเข้ามาให้ " เธอเอ่ย
" แต่เราสั่งผัดผักราดข้าวของโปรดพิชให้แล้วนะสั่งใส่กล่อง เดี๋ยวหมอกมันออกไปเอา รอเค้าทำแป๊บก่อน " ชมพูว่า
" เราว่าจะลงไปซื้อกระดาษเอสี่ที่เซเว่นอ่ะหมดพอดี ต้องปริ๊นท์งานส่งพรุ่งนี้ " เธอพูดขึ้น
" หมอก..งั้นมึงมาช่วยไอ้วาฬตรวจคำผิดหน้านี้..เดี๋ยวกูจะไปเอาข้าวเองจะลงไปเอาของที่รถด้วย " ไม่รอช้า..สมองของผมมันรีบทำงานทันทีผมจะไปเป็เพื่อนเธอ..โอกาสที่จะได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองนั้นยาก...ผมต้องคว้าไว้
" มึงลืมอะไรไว้..แต่ก็ดีกูี้เีขับรถ" ไอ้หมอกมันว่า
" ไปด้วยกันเลยมั้ย " ผมหันไปทางพิชชา
" อื้ม..เอาสิ .. จะได้มีเพื่อนไปด้วย "เธอว่า
พิชชา
หลังจากที่เราเดินออกมาจากลิฟต์เขาก็พาฉันเดินมาที่ลานจอดรถหน้าคอนโดที่มีไว้สำหรับแขกหรือผู้มาติดต่อจอด
"...." ฉันอึ้งไปทันทีที่ได้เห็นรถของเขาก็มันดูหรู ดูแพงมาก ..มาเซอร์ราติ เชียวเหรอ..
" โอเคมั้ย..อึดอัดรึเปล่าพอดี่นี้ต้องเข้าบริษัทบ่อย พ่อเลยให้ใช้คันนี้หน่ะ ..ปกตินั่งคนเดียว "เขาว่า
" ไม่ๆๆ..โอเค.. ไม่เคยได้นั่งรถแบบนี้เลยโก้ดี.." ฉันพูดพลางทำสีหน้าทะเล้นออกไป
" ชอบเหรอ .. งั้นจะพามานั่งอีก "เขาพูดพลางยิ้มๆ
" แหม!! ..สาวๆรอต่อคิวเพียบล่ะซิ "ฉันพยายามทำเสียงพูดให้ปกติที่สุด ทั้งที่ในใจก็มีคำถามอีกมากมาย
" ไม่เคยให้ใครนั่ง .. ไม่เคยขับรถให้ใคร..ยกเว้นแม่อ่ะ " นี่เขากำลังจีบฉันมั้ยนี่..มันเหมือนเลยนะเดี๋ยวถ้าพูดอีกทีชั้นจะเอาคืนบ้าง โทษฐานที่ทำใจของฉันสั่น
" เราจะไปเอาข้าวก่อนเหรอ " ฉันเอ่ยถาม
" อืม..ขากลับค่อยแวะเซเว่นละกันนะรึพิชอยากไปที่อื่นก่อน " เขาถาม
" ไม่เป็ไร..อยากได้แค่กระดาษนั่นแหละถ้าแวะที่อื่นเดี๋ยวจะนานอีก พวกนั้นจะรอ " ฉันว่า
" ใจดี นึกถึงคนอื่น "เขาพูดเสียงเบาๆแต่ฉันก็ได้ยินนะ
ถ้าถามว่าในชีวิตที่ผ่านมาอะไรยากสำหรับฉันบ้างหน่ะเหรอ..มันก็มีอยู่หลายอย่างเหมือนกัน เช่นเื่นี้นี่แหละ...ฉันแอบชอบเขาแอบรู้สึกดีด้วย ยิ่งได้พูดคุยกัน ยิ่งทำให้ใจของฉันมันเทให้เขาไปซะมากมากจนฉันเองก็แอบหวั่นๆ ว่า มันจะให้เขาหมดทั้งหัวใจที่มีอยู่.. นี่แค่ได้คุยกันแค่นั้นนะถ้ามากกว่านี้จะทำไง
1K
