หยางจิงหลิง
ข้านั่งอยู่ในงานเลี้ยงของงานแต่งงานพี่สี่ก็พบว่าคนในงานแต่งฝ่ายเ้าบ่าวที่มีดีแค่เปลือกนอกคนพวกนั้นต่างจับจ้องอยากจะหุบสมบัติพี่ชายข้า เหอะคนสารเลวหากวันไหนที่พวกมันทำร่ายท่านพี่สี่ข้าล่ะก็ข้าคนนี้จะคลังแสงไปสังหารพวกมันเองกับมือ
"คุณหนูสิบห้าเหตุใดหน้าบึ้งตึงเพียงนั้นเ้าคะ"
"แล้วเ้าล่ะ เอ้อหลันเหตุใดทำหน้าหน้าเช่นนั้น"
"ก็คุณหนูจับข้าแต่งตัวเหมือนท่านทำไมล่ะเ้าคะ"
"ข้าเหงาอยากมีเพื่อนแต่งตัวเหมือนกัน"
"เฮ้อ...คุณหนูสิบห้าท่านควรจะมีรอยยิ้มมากกว่านี้นะเ้าคะ"
"ใครอยากมางานนี้กันถ้าไม่ใช่พี่ชายที่แสนดีแต่งงานออกเรือนล่ะก็ข้าไม่มาหรอก"
มันคือความจริงที่ข้าไม่ชอบคนฝ่ายเ้าบ่าว ที่ท่านพี่แต่งงานด้วย หลังจากเสร็จงานข้ากับครอบครัวก็กลับทันที ขนาดอยู่แค่ไม่นานก็ทำตัววางท่ามากมาย ข้าให้เวลาเพียง 2 ปีเท่านั้นดูอย่างไรคนพวกนี้จะหลอกพี่ชายข้าจนหมดตัวแน่นอน
"จิงหลิง"
"เ้าค่ะ ท่านพ่อมีเื่อันใด"
"แม่รองเ้าไปอยู่ค่ายทหารแคว้นฉินของเราแล้ว"
"ท่านแม่รองหนีท่านพ่อไปฝึกทหารที่ค่ายทหาร"
"ใช่แล้ว"
"แล้วเกี่ยวอะไรกับข้าหรือท่านพ่อ"
"เกี่ยวสิ พ่อจะส่งเ้าเข้าไปค่ายทหาร"
"ห๊ะ!!"
"ไม่ต้องหาอะไรแล้วพรุ่งนี้เตรียมตัวไปค่ายทหารเลย"
"ท่านพ่อ ข้าเป็สตรีนะอีกอย่างข้าอายุเพียง 13 ปีเองนะ"
"ไม่เป็ไร เ้าเหมือนบุรุษอยู่แล้วไปอยู่ที่นั้นแค่ไม่อาบน้ำรวมก็ไม่มีใครรู้หรอก"
"ท่านพ่ออยากให้ข้าเข้าไปสอดแนมท่านแม่รองใช่หรือไม่"
"ใช่"
"ก็แค่นั้น"
"เ้าตกลงแล้วนะ"
"ได้ๆ ท่านพ่อว่าอย่างไรข้าว่ทตามนั้นแหละ"
"ดีมากเด็กดี"
"คนขาดภรรยาไม่ได้เช่นท่านพ่อ หากข้าปฏิเสธท่านคงตีหลังข้าหักแน่"
"เ้าไปเอาคำพูดนี้มาจากที่ใดกัน"
"ท่านแม่สาม"
"เ้าอย่าเชื่อแม่สามเ้ามากนัก เขาร้ายกาจมากเ้าเด็กดีจะตาย เชื่อฟังบิดาที่ใจบุญเช่นข้าแบบนี้"
"ข้าจะกลับไปนอนพักก่อนนะเ้าคะ"
"เดี๋ยว"
"มีอะไรอีกหรือเ้าคะ"
"ชนจอกสุรากับพ่อก่อน"
"ได้ๆ ได้ข้าดื่มสุรากับท่านก่อนก็ได้"
"ดีๆ ฮ่ะฮ่าๆ"
ในเช้าที่สดใสที่บรรยากาศดีเหลือเกินทำให้คนที่มีระเบียบเช่นข้าตื่นเร็วมาก เพราะวันนี้ข้าต้องเดินทางเข้าไปสมัครเป็ทหารในกองทัพซึ่งท่านพ่อไปคุยกับฮองเต้เื่นี้แล้ว และยังปกปิดสถานะให้ข้าด้วย ช่างเป็คนที่ทุ่มเท่เสียจริง
"เ้าหนุ่มน้อย"
"ห่ะ ข้าหรือ"
"ใช่ๆ เ้านั้นแหละ"
"อ้อ ทำไมหรือ"
"เ้าชื่ออะไรอายุเท่าไร่แล้ว"
"ข้าชื่อจิงหลิง อายุ 13 ปีแล้วแล้วพวกท่านล่ะ"
"ข้า หม่าเฟิง ปีนี้อายุ 16 ปีแล้ว"
"ส่วนข้า เข่อหวง อายุเท่าเขานั้นแหละ"
"อ้อ เช่นนี้เองหรือ"
"จิงหลิง เ้าอายุน้อยกว่างั้นข้าเื่เ้าว่าน้องชายก็แล้วกัน"
"ได้สิ"
"แม้ว่าจะอายุน้อย แต่เ้ากลับสูงโปร่งยิ่งนักเ้าสูงเท่าไหร่"
"**7ฉื่อ"
"เ้าสูงขนาดนั้นได้ด้วยคือ"
"แต่ท่านแม่ทัพเราก็สูง 8 ฉือเลยนะ"
"จริงด้วย"
ท่านแม่รองสูงขนาดนั้นเลยล่ะ ทุกคนในบ้านมีแต่นคนสูงๆทั้งนั้น ข้าต่างหากที่สูงน้อยกว่าคนอื่นๆแต่คนที่สูงน้อยที่สุดเห็นจะเป็พี่สิบเอ็ดกับพี่สิบสี่ที่ตัวเล็กกว่าข้าอีก
"เ้ามานี้สิเราเข้าไปด้วยกัน"
"ได้"
"นายทหารทั้งหลายรวมตัว!"
"ขอรับ!"
ทุกคนมารวมตัวกันเพื่อที่จะถูกนับคนและเรียกชื่อเพื่อจับกลุ่ม และคนที่กำลังเรียกชื่ออยู่นั้นคือท่านแม่รองของข้าเอง
"จิงหลิง....หื้ม"
"ขอรับ!"
ท่านแม่มองมาที่ข้าทันที่ และท่านแม่รองก็รู้แล้วว่าข้ามาที่นี้ท่านแม่มองด้วยสายตาดุและเ็ามาให้ข้าทันที ขนหัวลุกเป็อย่างไรก็รู้เลยในตอนนี้ ข้าไม่อยากจะคิดเลยว่าตนนั้นต้องมาเจอกับเหตุการณ์เช่นนี้
"เ้า แยกออกมาข้าจะให้เ้าไปอยู่อีกกลุ่ม ส่วนเื่อื่นเ้าตามมาคอยรับใช้ข้าก็แล้วกัน"
"ขอรับ"
"เ้าเด็กดื้อ เ้ามาที่ค่ายทหารเช่นนี้ได้อย่างไร ที่นี้มีแต่บุรุษเ้าเป็สตรีนะหยางจิงหลิง"
"แม่รองข้ามาที่นี้ตามคำสั่งท่านพ่อเ้าค่ะ"
"เขาส่งเ้ามาเป็สายสืบเช่นนั้นหรือ"
"เ้าค่ะ"
"เ้าพึ่ง 13 ปี เขากล้าส่งลูกมาที่นี้ได้อย่างไรกัรนสารเลว"
"เอ่อ แม่รองนั้นสามีที่รักของท่านนะเ้าคะ อย่าด่าท่านพ่อเลยพี่น้องคนอื่นๆก็แยกย้ายกันออกตามหาสิ่งที่ตนเองชื่นชอบ ข้าเองก็อยากทำบ้างแม้ว่าข้าจะอายุน้อยที่สุดในบ้านก็ตาม ท่านแม่อย่าไล่ข้ากลับจวนเลยนะเ้าคะ ข้าอยากทำงานนี้จริงๆ"
"เ้าน่ะดื้อเหลือเกิน เช่นนั้นเ้ามาอยู่กับแม่รองก็แล้วกัน อย่างห่างแม่รองนะเข้าใจมั้ย"
"ลูกทราบแล้วเ้าค่ะ"
"เอาล่ะเ้าเอาของย้ายมาอยู่กับแม่รองที่กระโจมนี้ก็แล้วกัน"
"เ้าค่ะ"
"เ้าเป็ชายแล้วต้องระวังตัวหน่อย"
"ขอรับ"
ข้าตบปากรับครับท่านแม่รองทันที ที่นี้ดีกว่าอยู่รวมกับทหารคนอื่น ที่แต่งกายไม่รัดกุมเสียอีก อุตส่าหนีมาอยู่ข้านอกได้ก็โดนแม่รองจับได้อีกข้านี้มันไม่ได้เื่เสียจริง ดีที่แม่รองไม่ส่งข้ากลับไม่เช่นนั้นโดนท่านร้องกินหัวแน่นอนเลย โธ่ชีวิตของข้าลำบากอย่างยิ่ง
(** อันนี้ไม่แน่ใจนะคะทุกคน นางเอกสูง 178 ซม. แต่เราอยากอธิบายเื่นี้มากใครที่รู้ว่า 178 ซม.เท่าไหร่ในการเรียกแบบจีนบ้คอมเม้นบอกด้วย)
243
