บาริสต้าหวาน100%

เช้าวันต่อมา...

"ว้ายยย! สายแล้วๆๆ แย่แล้ว!"

มิมิวรีบอาบน้ำแต่งตัวให้วุ่นเพราะตื่นสายนั่นเอง

โชคดีที่เธอมีสกิล วิ่งผ่านน้ำ และ ลมเปลี่ยนชุด เลยทำให้พอทันเวลาเข้างานอยู่

แต่เวลาแวะไปหาบาริต้าหนุ่มนี่สิ ไม่ได้แล้ว!

'เดี๋ยวตอนบ่ายละกัน'

เธอคิดแล้วมองร้านกาแฟ แอบเสียดายอยู่ลึกๆ ก่อนจะรีบวิ่งไปที่ตึกออฟฟิศ

ณ ออฟฟิศบริษัท ไรซ์สกาย คอนโดมิเนียม จำกัด

ทันทีที่มิมิวนั่งประจำที่โต๊ะทำงาน ส้ม เพื่อนร่วมงานรุ่นราวคราวเดียวกับเธอก็เดินมานั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเธอ

"มิมิววว~ เมื่อวานไปกินอาหารญี่ปุ่นมาเหรอจ๊ะ~" ส้มพูดพลางยิ้มมีเลศนัย

"เฮ้ย! รู้ได้ไงอะ?" มิมิวมีสีหน้าแปลกใจ

"จะไม่รู้ได้ไงเล่า! ก็ฉันนั่งโต๊ะในสุดจ้า!"

"จริงดิ! ไม่ยักจะเห็นเลยแฮะ"

"แหม! จะไปเห็นได้ไงล่ะ มีหนุ่มหล่อมานั่งตรงหน้าขนาดนั้น เป็๲ฉันก็ไม่สนใจอย่างอื่นจ้า!" ส้มเบ๊ะปากให้หนึ่งที

"อุ้ย! O///O" มิมิวเขินแก้มแดง

"ถ้าจำไม่ผิด…ใช่บาริสต้าที่อยู่ร้านกาแฟหน้าออฟฟิศปะ?"

"อือ ใช่ คุณอชิ..พอดีเราบังเอิญเจอกันตอนเลิกงาน ก็เลยไปกินข้าวด้วยกันเฉยๆ" มิมิวอธิบาย

"แค่นั้นจริงเหรอ" ส้มหรี่ตาข้างนึงมองอย่างจับผิด

"เอ่อ…ก็…-///-"

มิมิวยังไม่ทันตอบ ส้มก็เอ่ยถามขึ้น

"คบกันยัง?"

"ส้มม! ถามอะไรเนี่ย -///-" มิมิวแก้มแดงยิ่งกว่าเดิมไปอีก

แต่ก่อนที่จะได้ถามอะไรไปมากกว่านี้ก็มีรุ่นพี่เดินเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วยอีกคน

"คุยอะไรกันเหรอ น่าสนุกเชียว"

เธอคนนี้คือ ฟ้า รุ่นพี่และหัวหน้าของมิมิว เป็๞สาวสวย ทำงานเก่ง และเนื้อหอมในบริษัทมากๆ หนุ่มรุ่นพี่รุ่นน้องต่างจีบเธอ แต่ทว่าเธอไม่เดทกับใครเลย

"พี่ฟ้า! ส้มมีไรจะฟ้อง เมื่อวานยัยมิมิวน้องพี่ไปเดทกับบาริสต้าหล่อๆ คนนั้นมาแหละ"

"ส้ม! ไม่ใช่เดท>///<" มิมิวรีบแย้งแต่หน้าแดงแจ๋

"อ๋อ…อชิเหรอ?" เธอพูดชื่อเฉยๆ ดูเป็๲คนสนิทกัน

"อ้าว! พี่ฟ้ารู้จักด้วยเหรอ" ส้มถามด้วยความสงสัย

"อืม ก็เคยคุยกันบ้าง" ฟ้ายิ้มบางๆ

"หือ? ...เดี๋ยวนะๆ ยังไงนะพี่?"

ส้มขมวดคิ้วสงสัยในขณะที่มิมิวใจเต้นรัวกับคำตอบที่ได้ยิน

"อ๋อ! ไม่มีอะไรหรอกน่า…ไปทำงานได้แล้วยัยส้ม พี่ในแผนกเธอตามตัวอยู่เนี่ย"

ฟ้าเปลี่ยนเ๱ื่๵๹แล้วหัวเราะขำราวกับไม่มีอะไร

แต่สร้างความสงสัยแก่คนที่ได้ฟัง…

ส่วนส้มก็เดินกลับห้องทำงานตัวเองไป

มิมิวหยิบมือถือออกมาดูหน้าจอเพราะเธอรู้สึกถึงการสั่นแจ้งเตือนแม้จะปิดเสียงไว้

เป็๲อย่างที่คิด หน้าจอแสดงชื่อที่คุ้นเคยพร้อมทั้งข้อความ…

Achi : "วันนี้มิมิวไม่กินกาแฟเหรอครับ?"

Achi : "เป็๲อะไรรึป่าวฮะ?"

เธอยิ้มให้กับข้อความที่เห็นอีกครั้ง แต่ในใจก็ยังมีเ๹ื่๪๫ที่สงสัยเก็บไว้อยู่

Mimew : "ไม่ได้เป็๲ไรแค่ตื่นสายค่ะ แวะร้านไม่ทันจริงๆ 5555"

Achi : "อ๋ออ โอเคครับ นึกว่ารำคาญผมซะอีก555"

Mimew : "ไม่ใช่ค่ะ อย่าเข้าใจผิดนะคะ"

Achi : "ครับๆ งั้นอยากกินกาแฟมั้ยฮะ? เดี๋ยวผมเอาไปส่ง"

Mimew : "อุ้ย! เกรงใจค่ะ เดี๋ยวตอนพักเบรกว่าจะเข้าไปอยู่ค่ะ"

Achi : "ได้ครับ จะรอนะ"

มิมิวยิ้มตอบข้อความ เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาแม้จะเป็๲ข้อความที่ธรรมดาๆ ก็ตาม

พักเบรก 10 นาที

.

.

มิมิวเดินเข้ามาในร้านกาแฟตามปกติ เธอยังรู้สึกเขินอชิอยู่ เพราะเมื่อคืนที่คุยกันก็ทำให้เธอหวั่นไหวไม่น้อย

แต่ภาพตรงหน้าก็ทำให้มิมิวหุบยิ้มลง

พี่ฟ้าหัวหน้าคนสวยของเธอกำลังพูดคุยกับอชิที่เคาน์เตอร์อย่างออกรส

อชิส่งยิ้มให้ฟ้าก่อนสายตาเขาจะไปสะดุดเข้ากับคนที่เพิ่งเข้ามาในร้าน เขายิ้มกว้างก่อนจะทักขึ้น

"มิมิว! รออยู่เลย"

วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำแขนพับขึ้นถึงข้อศอกดูสบาย ๆ แต่ก็ยังมีเสน่ห์เหมือนเดิม

"เดี๋ยวเราไปก่อนนะ" ฟ้าเอ่ยบอกอชิที่พยักหน้าให้

มิมิวยืนฟังอยู่เงียบ ๆ แต่ในอกกลับรู้สึกหวิว ๆ อย่างบอกไม่ถูก

ฟ้าหันมายิ้มบางๆ ให้มิมิวแล้วเดินออกจากร้านไป

"ลาเต้ไหม? เดี๋ยวทำให้เลยแบบด่วนๆ" อชิเอ่ยถาม

มิมิวยิ้มแล้วพยักหน้าให้ อชิเห็นดังนั้นก็ลงมือทำเมนูด่วนทันที เธอยืนเงียบอยู่ครู่นึงเลยตัดสินใจถามสิ่งที่มันค้างคาใจเธอมาสักพัก

"รู้จักกับพี่ฟ้าเหรอคะ?"

อชิหยุดชะงักมือเล็กน้อยก่อนตอบ "...ครับ"

"ดูสนิทกันดีนะคะ"

"อาจเพราะอายุเท่ากันด้วยมั้งครับ แต่ก็ปกตินะ ผมก็คุยแบบนี้กับทุกคน" เขาพูดพลางยักไหล่

"อ๋อ…ค่ะ"

คำว่า คุยแบบนี้กับทุกคน ทำให้มิมิวฉุกคิดว่ารวมถึงเธอด้วยรึเปล่า…

เมื่อคืนอาจจะเป็๲เ๱ื่๵๹ปกติของเขาก็ได้…แต่เพื่อให้แน่ใจทำให้เธอต้องถามต่อ

"แล้ว…คุณอชิ…เอ่อ…มีไลน์พี่ฟ้าไหมคะ?" มิมิวถามด้วยใจเต้นรัว

"อ๋อออ…" อชิยิ้มเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง เขาเทลาเต้ลงในแก้วที่มีน้ำแข็งก่อนจะตอบคำถามเธอ

"มีครับ" เขาอมยิ้มแล้วมองตามิมิวคล้ายกับจะประเมินท่าทีอีกฝ่ายแล้วพูดต่อ

"ก็ไว้ทักมาสั่งกาแฟครับ ไม่ได้คุยอะไรเยอะ คือผมไม่ค่อยชอบแชทคุยกับใคร…เว้นแต่ว่า ผมอยากคุยกับคนนั้น ผมก็จะชวนคุยเยอะหน่อย" 

เขายื่นแก้วลาเต้เย็นที่ทำเสร็จแล้วให้มิมิวพร้อมจ้องตาสื่อความหมาย

"อ๋อ…ค่ะ" มิมิวยื่นมือออกไปรับกาแฟแล้วหลบสายตาคมของอชิ แก้มเธอขึ้นสีชมพูระเรื่อ

"ผมอยากคุยกับมิมิวนะ แค่กับมิมิวคนเดียว" เขาย้ำเหมือนจะทำให้เธอคลายสงสัย

"ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ" มิมิวยิ้มเขิน

ในขณะที่เธอกำลังจะล้วงกระเป๋าสตางค์เพื่อจ่ายค่ากาแฟ อชิก็พูดขึ้นมา

"ไม่ต้องครับ แก้วนี้ผมเลี้ยง"

"อีกแล้วเหรอคะ เกรงใจนะคะแบบนี้"

"แลกกับตอนเย็นไปกินข้าวกับผมนะ ได้ไหม? ว่างไหมครับ?" อชิยิ้มเ๽้าเล่ห์

มิมิวยิ้มแล้วส่ายหัวให้กับคนเ๯้าเล่ห์ก่อนจะตอบ

"ได้ค่ะ แต่ใช้มุกนี้อีกแล้วนะ" เธอขำเล็กน้อย

"ฮ่าๆ เดี๋ยวต้องคิดมุกใหม่ซะแล้วสิ" อชิยิ้มขำแล้วยกมือเกาท้ายทอยตัวเอง

"เดี๋ยวเลิกงานจะไลน์บอกนะคะ ไว้เจอกันค่ะ"

"โอเคเลยครับ"