"หลิงเทียน นี่คือหนังสือหย่าและเงินที่ตระกูลอันมอบให้เ้า ขอเพียงเ้าลงนามและประทับตราตรงนี้ ต่อไปเ้ากับตระกูลอันก็จะไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กันอีก"
หนังสือหย่าฉบับหนึ่งถูกโยนลงตรงหน้าหลิงเทียน พร้อมกับเศษเงินไม่กี่ตำลึงที่กลิ้งกระจายเต็มพื้น
บนเตียงที่ประกอบขึ้นจากเศษไม้ผุพัง หลิงเทียนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ยามนี้เขาปวดศีรษะรุนแรงราวกับหัวจะแตกออกเป็เสี่ยง ๆ
เบื้องหน้าคือชายรูปร่างอ้วนท้วนคนหนึ่งที่กำลังถลึงตาและไพล่มือไว้ข้างหลัง มองหลิงเทียนด้วยสายตาดูแคลน
เขาชื่ออันไห่ เป็ผู้ดูแลของตระกูลอัน
เมื่อเห็นหลิงเทียนที่ผอมโซจนเห็นกระดูกนอนนิ่งไม่พูดไม่จา เขาจึงเย้ยหยันต่อว่า "ตอนนั้นเป็เพราะคุณหนูใหญ่เห็นแก่ความสัมพันธ์เก่า ๆ ถึงได้ยอมให้เ้าแต่งเข้าตระกูลอันของเรา"
"แต่ไม่ว่าอย่างไรเ้าก็เป็ได้แค่คนไร้ค่า ตอนนี้เ้าจงไสหัวออกไปจากตระกูลอันเสีย! ตระกูลอันของพวกเราอย่างไรเสียก็เป็ถึงตระกูลใหญ่แห่งเมืองหนานหลี ไม่อาจแบกรับความอับอายขายหน้าเพราะเ้าได้!"
"จริงด้วย"
อันไห่ยื่นมือแตะจมูกตัวเองเบา ๆ ก่อนกล่าวว่า "ข้าจะบอกอะไรให้อีกอย่าง หลังจากคุณหนูใหญ่หย่ากับเ้าแล้ว นางก็จะแต่งเข้าตระกูลฉู่!"
"ตระกูลฉู่ก็เป็หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งแดนใต้ คุณชายรองตระกูลฉู่ที่คุณหนูใหญ่จะแต่งงานด้วย กำลังจะผ่านการทดสอบของสำนักเฉียนหยวนเพื่อเข้าไปฝึกตนแล้ว คุณหนูใหญ่เองก็จะได้ติดตามเขาไปด้วย สุดท้ายพวกเ้าก็อยู่คนละระดับกันกัน ทางที่ดีอย่าได้นำความอับอายมาสู่ตระกูลอันของพวกเราจะดีกว่า!"
"ข้าให้เวลาเ้าชั่วจิบชาหนึ่งถ้วยในการลุกขึ้น มิเช่นนั้น อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!"
เมื่ออันไห่พูดจบ ก็รีบเอามือปิดจมูกแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ห้องนี้เป็สถานที่เก็บขยะในสวนหลังบ้านของตระกูลอัน เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่า แม้แต่บ่าวรับใช้ในจวนก็ไม่มีใครอยากย่างกรายมาที่นี่
ส่วนหลิงเทียนที่อยู่บนเตียง แววตาเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพลันรวมสมาธิและลุกขึ้นยืนทันที
"ข้า... ข้ายังไม่ตาย?!"
ในเวลานี้ บนใบหน้าที่ซูบผอมของหลิงเทียนเต็มไปด้วยความงุนงง
เดิมทีเขาคือเทพาอันดับหนึ่งแห่งแดน์ ยอดฝีมืออันดับหนึ่งของศาล์แปดดินแดน พลังต่อสู้เป็รองเพียงแค่ฉินเหยียนเทียนจุนแห่งศาล์เท่านั้น!
หลิงเทียนกรำศึกทั่วแปดทิศ สร้างผลงานการรบอันเกริกไกรให้แก่ศาล์ ได้รับความเคารพจากเหล่าเซียนนับหมื่น และการกราบไหว้จากเทพและพุทธ
ทว่าหลิงเทียนไม่เคยคาดคิดเลยว่า ในขณะที่สำรวจซากโบราณของบรรพชนเต๋า ฉินเหยียนผู้เป็พี่น้องร่วมสาบานของเขาจะลอบโจมตีอย่างกะทันหัน ทำให้ทั้งร่างกายและิญญาของเขาต้องดับสูญ!
จนถึงตอนนี้ หลิงเทียนยังคงจำใบหน้าที่ดุร้ายและเสียงเย้ยหยันของเหยียนเทียนจุนได้อย่างชัดเจน
"เหยียนเทียนจุน! ข้ากับเ้ารักใคร่ผูกพันดั่งพี่น้องแท้ ๆ แต่เพียงเพราะมรดกสืบทอดแห่งปฐมจารย์ เ้าถึงกับลงมือสังหารข้าได้ลงคอ!"
เส้นเืบนหน้าผากของหลิงเทียนปูดโปน เขาคำรามด้วยความโกรธแค้นในลำคอ แต่ทันใดนั้น ความทรงจำที่แปลกประหลาดก็หลั่งไหลเข้ามาดุจน้ำหลาก เติมเต็มในสมองของเขา
หลังจากนั้นไม่นาน ความทรงจำก็หลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์ ทำให้หลิงเทียนเข้าใจในที่สุดว่า ตนเองไม่ได้ตายจริง ๆ แต่ไม่รู้ด้วยเหตุใดจึงได้มาเกิดใหม่ในโลกเบื้องล่าง โดยยึดร่างของเด็กหนุ่มที่มีชื่อและนามสกุลเดียวกับเขา
"คอยดูเถอะฉินเหยียน หากข้ากลับไปยังศาล์ได้เมื่อไหร่ เมื่อนั้นจะเป็วันตายของเ้า!" หลังจากแค่นเสียงเ็า หลิงเทียนก็ฝังความแค้นนี้ไว้ในใจ และเริ่มสำรวจความทรงจำของเ้าของร่างเดิมอย่างตั้งใจ
ร่างกายนี้ เดิมทีเป็บุตรอนุของตระกูลหลิงแห่งเมืองเป่ยฮวงในแดนใต้ มีพร์โดดเด่น อายุสิบสี่ปีบรรลุขั้นขัดเกลากายา อายุสิบเจ็ดปีก็ถึงจุดสูงสุดของขั้นขัดเกลากายา ทั้งยังออกรบสี่ทิศเพื่อตระกูลหลิง และยึดเหมืองแร่มาได้ถึงสิบแปดแห่ง
เมื่ออายุสิบแปดปี เขาผ่านการทดสอบของตระกูล ด้วยการปลุกิญญายุทธ์ศัสตรา 'กระบี่อิ๋นหัว' กระตุ้นศิลาซิงเฉินจนปรากฏประกายดาราออกมาถึงสี่สาย!
พร์ระดับนี้หาได้ยากยิ่งในแดนใต้ เพียงพอที่จะทำให้หลิงเทียนเข้าสู่สำนักหวงจี๋เพื่อเป็ศิษย์สายตรงได้เลย!
ทว่าในวันพิธีบรรลุนิติภาวะตอนอายุสิบแปดปี หลิงเฉินผู้เป็บิดาแท้ ๆ และหลิงเซียวผู้เป็พี่น้อง กลับสมรู้ร่วมคิดกันชิงิญญายุทธ์ศัสตราของเขา กระชากิญญายุทธ์ศัสตราออกไปจากร่างของเขาทั้งเป็ และทำลายเส้นลมปราณทั้งหมดจนสิ้น ทำให้เขาต้องกลายเป็คนพิการไปโดยสมบูรณ์!
เพียงเพราะเขาเกิดจากอนุ จึงไม่อาจเทียบได้กับความรักที่ประมุขตระกูลมีให้ต่อหลิงเซียว!
และเมื่อมารดาผู้ให้กำเนิดของเขา ไปทวงถามความเป็ธรรม กลับถูกทุบตีจนตาย!
ส่วนหลิงเซียวเพราะได้รับิญญายุทธ์ศัสตราของเขาไป จึงทำให้ระดับการฝึกตนพุ่งสูงขึ้น และถูกสำนักหวงจี๋รับเป็ศิษย์สายตรง มีอนาคตที่รุ่งโรจน์!
แต่นี่ยังไม่จบ
ิญญายุทธ์ศัสตราถูกกระชาก!
เส้นลมปราณขาดสะบั้น!
มารดาตายอย่างอนาถ!
หลังจากกลายเป็คนพิการ หลิงเทียนยังถูกหลิงเซียวผู้เป็พี่น้องจัดฉากส่งตัวมายังตระกูลอันในเมืองหนานหลี เพื่อให้เป็เขยขยะที่ผู้คนดูถูก เพื่อเป็การเหยียดหยามหลิงเทียนต่อไป
ตระกูลอันเป็เพียงตระกูลพ่อค้าที่อาศัยการบริหารจนกลายเป็ตระกูลที่มีชื่อเสียงในแดนใต้ เดิมทีคิดว่าการดองกับตระกูลหลิงจะทำให้ฐานะของตระกูลมั่นคงขึ้น แต่ใครจะคาดคิดว่าในวันแต่งงานกลับพบว่าหลิงเทียนกลายเป็คนพิการไปแล้ว และยังไม่เป็ที่โปรดปรานของตระกูลหลิงอีกด้วย!
หลังจากไม่ได้รับการสนับสนุนใด ๆ จากตระกูลหลิง ตระกูลอันจึงระบายความโกรธแค้นทั้งหมดลงที่ตัวหลิงเทียน ทารุณเขาสารพัดโดยที่เขาไม่มีทางสู้ มีเพียงอันฉือเยว่ที่รู้สึกว่าในเมื่อแต่งงานกับหลิงเทียนแล้ว เขาก็คือสามีของนาง จึงคอยปกป้องเขาอยู่บ่อยครั้ง มิเช่นนั้นหลิงเทียนคงสิ้นใจไปนานแล้ว
และเมื่อเวลาผ่านไป ทั้งสองคนที่ถูกบังคับให้แต่งงานกันตามการจัดแจงของตระกูล ก็เริ่มมีความรู้สึกดี ๆ ต่อกัน อันฉือเยว่จึงกลายเป็แรงผลักดันให้หลิงเทียนมีชีวิตอยู่ต่อไป
แต่ความสุขนั้นสั้นนัก เมื่อหนึ่งเดือนก่อน อันฉือเยว่ถูกกักบริเวณอย่างกะทันหัน หลิงเทียนในตระกูลอันจึงมีสภาพไม่ต่างจากสุนัขหรือสุกร ต้องอาศัยอยู่ในห้องเก็บฟืน กินอาหารสุกร ไม่ว่าจะเป็ใครหน้าไหนก็สามารถเหยียบหัวเขาได้ ทั้งด่าทอและทุบตีไม่หยุดหย่อน!
เพียงเวลาหนึ่งเดือน เขาก็อดตายในห้องที่โสโครกแห่งนี้ และนั่นเองที่ทำให้เทพาหลิงเทียนได้กลับมาเกิดใหม่
หลังจากหลอมรวมประสบการณ์ต่าง ๆ ของเ้าของร่างเดิม แววตาของหลิงเทียนก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็เฉียบคม
"แย่งชิงิญญายุทธ์ศัสตรา ทำลายเส้นลมปราณ ฆ่ามารดา ขโมยโชคชะตา อำมหิตนัก! หลิงเซียว พวกเ้าช่างอำมหิตจริง ๆ ! แต่หลิงเทียนเอ๋ย เ้าวางใจเถอะ ในเมื่อข้าผู้เป็เทพาได้ยืมร่างของเ้าเกิดใหม่ ข้าจะทำให้พวกที่เคยเหยียดหยามและดูถูกเ้า ต้องชดใช้คืนเป็สิบเท่า ร้อยเท่า พันเท่า!"
ในเวลานี้ ความทรงจำทั้งสองชาติของหลิงเทียนได้หลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์ ไม่มีความสับสนอีกต่อไป การทรยศและการเหยียดหยามทำให้หลิงเทียนกำหมัดแน่น เขาขอสาบานว่าจะทำให้ทุกคนต้องชดใช้!
แต่หลังจากสำรวจร่างกายปัจจุบันของตนเอง หลิงเทียนกลับยิ้มขื่น เพราะร่างกายใหม่นี้ ไม่ได้แย่แค่ระดับปกติ ไม่ใช่เพียงเพราะไม่ได้กินน้ำกินอาหารมาหนึ่งเดือนจนอ่อนแอถึงขีดสุด แต่เส้นลมปราณในร่างกายยังขาดสะบั้นทั้งหมด ไม่สามารถรองรับปราณแท้ได้แม้แต่นิดเดียว สภาพย่ำแย่ยิ่งกว่าคนธรรมดาเสียอีก เป็ขยะโดยแท้ ร่างกายเช่นนี้ ต่อให้เขาเป็เทพาจากแดนเบื้องบน ก็ไร้หนทางแก้ไข
หลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวัง แต่ในขณะนั้นเอง เขาพลันพบว่าภายในจุดตันเถียนที่แตกสลายของตน มีแสงแห่งดาราดวงหนึ่งที่เจิดจ้าเหลือเกิน!
นี่คืออะไรกัน!?
ด้วยความสงสัย หลิงเทียนจึงส่งััทางจิตเข้าไปใกล้ประกายแสงนั้น
วูบ!
เพียงชั่วพริบตา แสงดาวนั้นก็สว่างจ้าขึ้นมาทันทีจนเต็มสายตา เมื่อดวงตาของหลิงเทียนกลับมามองเห็นได้ชัดเจนอีกครั้ง เขาก็พบว่าตนเองมายืนอยู่ในพื้นที่โกลาหลแห่งหนึ่ง โดยเหนือศีรษะมีทางช้างเผือกไหลวนดุจกระแสคลื่น แสงดาวระยิบระยับราวกับผืนผ้าไหม!
ท่ามกลางแสงดาวที่เคลื่อนไหว ได้ก่อตัวเป็อักษรโบราณทีละตัว
"แผนที่ดาราโจวเทียน ย้อนคืนกาลเวลา จิติญญาศักดิ์สิทธิ์ดั้งเดิมแห่งหงเมิ่งไม่มีวันดับสูญ!"
นี่คือ... สิ่งศักดิ์สิทธิ์โบราณที่เขาค้นพบในซากบรรพชนเต๋า แผนที่ดาราโจวเทียน!?
470
![[จบ] การกลับมาของสุดยอดนักฆ่าในตำนาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761101918_90677315.webp)
