บทที่ 8 ค่ำคืนอันหนาวเหน็บ
"ยานี้ข้าให้เ้า เ้าจงนำไปทาแผลของเ้าเถิด" ฮ่องเต้ให้กงกงนำยาทาแผลให้จ้าวหนิงเอ๋อ
"ขอบพระทัยฝ่าาเ้าค่ะ" จ้าวหนิงเอ๋อน้อมรับด้วยความเต็มใจ
ฮ่องเต้หันไปมองลูกชายที่วัน ๆ เอาแต่ก่อเื่ให้เขาต้องปวดหัว ชอบทำตัวไม่รู้จักโต หากยังเป็เช่นนี้อยู่เมื่อไรเขาจะเป็ที่พึ่งให้กับชายาของเขาได้
จ้าวหนิงเอ๋อหน้าซีดเซียวจวนจะเป็ลมเพราะเจ็บเเผล แต่นางก็กัดฟันอดทนเอาไว้ หากรอดชีวิตจากครั้งนี้ไปได้นางจะไม่ยอมไว้หน้าใครทั้งนั้น แม้จะเป็หลี่ห่าวหรานหากยังคิดจะทำอะไรที่นำภัยมาสู่ชีวิตนางอีก นางก็จะสู้กันให้ตายไปข้างหนึ่ง
หลี่ห่าวหรานมองดูจ้าวหนิงเอ๋อด้วยความสำนึกผิด เขามองโลกในแง่ดีเกินไปจนตัดสินใจผิดพลาดเกือบจะเป็ต้นเหตุให้ตระกูลจ้าวหลายร้อยชีวิตต้องจบสิ้นลงด้วยน้ำมือของเขา
"หนิงเอ๋อข้าขอโทษ ข้ายอมรับผิดทุกอย่างแล้ว" หลี่ห่าวหรานขอโทษจ้าวหนิงเอ๋อจากใจจริง
จ้าวหนิงเอ๋อเมินเฉยไม่ยอมพูดจากับหลี่ห่าวหราน แม้แต่หน้าของเขานางก็ไม่อยากมอง ช่างน่าแปลกใจจริง ๆ ที่จ้าวหนิงเอ๋อคนเก่าหลงรักชายผู้นี้ไปได้อย่างไร คงจะมีเหตุการณ์ให้ประทับใจเป็แน่ ไม่เช่นนั้นคงจะตกหลุมรักชายผู้นี้ได้ยาก แต่ความทรงจำส่วนนี้เหตุใดนางถึงไม่รับรู้
หลี่ห่าวหรานเศร้าใจที่จ้าวหนิงเอ๋อไม่ยอมพูดจากับเขา นางคงจะเกลียดเขาเข้ากระดูกดำแล้วเป็แน่ ต่อไปนี้ต้องทำดีกับนางให้มาก ๆ เพื่อชดใช้ให้กับเหตุการณ์ในครั้งนี้
"น้องหก หนิงเอ๋อ พวกเ้าเป็อย่างไรบ้าง" องค์ชายสี่หลี่ซีห่าวกับพระชายาของเขานำยามาช่วยทาแผลให้
"เสด็จพี่มาได้อย่างไร" หลี่ห่าวหรานสงสัยที่หลี่ซีห่าวเข้ามาที่นี่ได้
"แม่เล็กช่วยทูลขอเสด็จพ่อให้ข้ากับซูเม่ยมาช่วยดูอาการของพวกเ้า
"เช่นนั้นข้าอยากจะรบกวนเสด็จพี่ให้ไปดูอาการซิงเยว่าที่จวนของข้าได้หรือไม่" หลี่ห่าวหรานอ้อนวอนพี่ชายด้วยท่าทีน่าสงสาร
"ทำเช่นนั้นไม่ได้หรอกห่าวหราน ข้าเป็ถึงองค์ชายจะให้ไปรักษาสาวใช้ที่พึ่งมีโทษติดตัวมาได้อย่างไร หากผู้อื่นล่วงรู้แล้วเอาไปนินทาในทางไม่ดี ไม่เพียงแต่ข้าเท่านั้นที่เสียเกียรติแต่รวมไปถึงชายาของข้า จวนของข้า และท่านแม่ด้วย แต่ข้าจะบอกให้บ่าวรับใช้ของเ้าไปตามหมอในเมืองช่วยไปดูอาการให้"
"ขอบคุณเสด็จพี่ที่ช่วยเหลือข้า" หลี่ห่าวหรานพยักหน้ารับคำที่หลี่ซีห่าวพูด
"ไม่เป็ไร!! มา!! ข้าจะใส่ยาให้ แล้วก็ดื่มยาถ้วยนี้ด้วยมันจะช่วยให้เ้าอาการไม่ทรุดลงในคืนนี้"
หลี่ซีห่าวนำยาให้หลี่ห่าวหรานดื่ม จากนั้นเขาก็รีบใส่ยาที่แผลให้หลี่ห่าวหราน แม้ว่ามันจะเจ็บมาก ๆ แต่หลี่ห่าวหรานก็ไม่ส่งเสียงร้องออกมาเลยสักนิด เมื่อทำแผลเสร็จแล้วหลี่ซีห่าวก็นำเสื้อคลุมตัวหนาห่มให้หลี่ห่าวหรานเนื่องจากตอนกลางคืนค่อยข้างอากาศเย็น
ส่วนโจวซูเม่ยนางก็มาช่วยทำแผลให้จ้าวหนิงเอ๋อ นางให้จ้าวหนิงเอ๋อดื่มยาเช่นเดียวกันกับหลี่ห่าวหรานและนำเสื้อคลุมตัวหนามาห่มให้จ้าวหนิงเอ๋อ นางไม่ลืมที่จะแอบเอาผ้ารองเข่าให้จ้าวหนิงเอ๋อด้วย
"หนิงเอ๋อเ้าต้องผ่านคืนนี้ไปให้ได้นะ" โจวซูเม่ยกระซิบเบา ๆ กับจ้าวหนิงเอ๋อ
"เ้าค่ะ ขอบคุณท่านพี่ซูเม่ยที่ช่วยเหลือข้าเ้าค่ะ" จ้าวหนิงเอ๋อซาบซึ้งน้ำใจของหลี่ซีห่าวกับโจวซูเม่ยเป็อย่างมาก
"ไม่เป็ไรหรอก ข้าเห็นใจเ้ายิ่งนัก" โจวซูเม่ยส่งยิ้มเป็กำลังใจให้จ้าวหนิงเอ๋อ
"เอาล่ะ!! ที่ข้าช่วยได้ข้าก็ช่วยพวกเ้าทั้งสองคนไปหมดแล้ว เช่นนั้นข้ากับซูเม่ยขอตัวกลับจวนก่อน หากมีเื่ด่วนอะไรให้ข้าช่วยให้บ่าวรับใช้ไปตามค่าที่จวนนะ"
หลังจากหลี่ซีห่าวพาโจวซูเม่ยกลับจวนไป เวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงกลางดึก อากาศก็เริ่มเย็นลงเรื่อย ๆ จ้าวหนิงเอ๋อก็แอบนำยาออกมาจากคลังมิติลับเพื่อดื่มอีกครั้ง มิเช่นนั้นนางคงจะคุกเข่าไม่ถึงเช้า
หลี่ห่าวหรานที่ฝึกวรยุทธร่างกายของเขาจึงแข็งแรงแผลโบยแค่นี้เขาจึงทนไหว ทนได้ถึงเช้าโดยที่ไม่สลบไปแน่นอน หลี่ห่าวหรานคิดถึงอู๋ซิงเยว่เขาเป็ห่วงอาการของนางมาก ป่านนี้อู๋ซิงเยว่าจะเป็อย่างไรก็ไม่รู้
ยิ่งดึกยิ่งหนาวทำเอามือเท้าเย็นจนปวดไปถึงกระดูก จ้าวหนิงเอ๋อหน้าซีดเซียวปากสั่นตัวสั่น กัดฟันอดทนหวังให้ผ่านพ้นคืนนี้ไปได้
"หนิงเอ๋อเ้าไหวหรือไม่" หลี่ห่าวหรานจับบ่าจ้าวหนิงเอ๋อ เขาเขย่านางเบา ๆ เพื่อเรียกสติ นางเงยหน้าขึ้นมองหลี่ห่าวหรานด้วยสายตาเกลียดชัง
หลี่ห่าวหรานใที่จ้าวหนิงเอ๋อมองเขาด้วยสายตาเช่นนี้ เขาได้แต่คิดในใจไม่รู้เขาจะชดเฉยความผิดของเขากับนางอย่างไรนางถึงจะอภัยให้เขา
"หนิงเอ๋อข้ารู้ว่าข้าผิด ข้าจะชดเชยความผิดของข้าให้กับเ้าอย่างแน่นอน ได้โปรดเ้าอย่ามองข้าด้วยสายตาเช่นนี้เลย" หลี่ห่าวหรานพูดจาอ้อนวอนด้วยความน่าสงสาร
จ้าวหนิงเอ๋อรู้สึกรังเกียจชายตรงหน้าที่แต่ก่อนพูดจาว่าร้ายทำลายจิตใจนาง แต่ตอนนี้กลับมาพูดจาดีขอให้นางทำดีด้วยมันจะเป็ไปได้อย่างไร เขาจงชดใช้ในสิ่งที่เขาทำผิดจงสำนึกผิดเช่นนี้ไปนาน ๆ เถิด
"เ้าจะไม่ยอมพูดกับข้าสักนิดเลยหรือ" หลี่ห่าวหรานไม่ลดละความพยายามที่จะพูดคุยกับจ้าวหนิงเอ๋อ
"ไม่เป็ไร ถึงเ้าไม่อยากจะพูดกับข้า แต่ข้าก็จะพูดกับเ้าพูดไปเรื่อย ๆ จนกว่าเ้าจะยอมพูดกับข้า"
หลี่ห่าวหรานใช้ความพยายามอย่างหนักในการอดกลั้นความโมโห พยายามควบคุมอารมณ์ให้เย็นลงเพื่อหวังว่าเขาและจ้าวหนิงเอ๋อจะไม่บาดหมางกัน ต่อแต่นี้ไปเขาจะชดใช้ให้นางด้วยความดี เขาจะทำดีกับนางให้มาก ๆ จนกว่านางจะยอมให้อภัยเขา อีกทั้งยังต้องหาโอกาสไปขอโทษตระกูลจ้าวด้วยตัวเอง
พระสนมหลิวฟางหรูแอบมองหลี่ห่าวหรานกับจ้าวหนิงเอ๋อผ่านหน้าต่างด้วยความเป็ห่วง นางนอนไม่หลับทั้งคืน อยากจะเข้าไปช่วยลูกก็ทำไม่ได้ ทำได้แค่สวดมนต์ขอพรให้ลูกปลอดภัย
ด้านนอกจวนองค์ชายหกสวี่จื่อลู่แอบมาดักรอโจวเยว่เพื่อถามข่าวคราวจ้าวหนิงเอ๋อจนดึก ในที่สุดโจวเยว่ก็ขับรถม้าออกมา นางจึงรีบเข้าไปดักหน้ารถม้าทันที
"นี่เ้า!! ทำแบบนี้ได้อย่างไร หากข้าหยุดมาไม่ทันเ้ารู้หรือไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น" โจวเยว่บ่นยืดยาวจนสวี่จื่อลู่หูชา
"เ้าพอก่อนได้หรือไม่ ค่อยบ่นข้าทีหลังก็ได้ ตอนนี้ข้าอยากรู้ว่าพระชายาเป็อย่างไรบ้าง" สวี่จื่อลู่คาดครั้นเอาคำตอบ
"องค์ชายหกกับพระชายาโดนโทษโบยแล้วก็ให้คุกเข่าสำนึกผิดอยู่ที่หน้าตำหนักพระสนมหลิวฟางหรูหนึ่งคืน องค์ชายสี่กับพระชายาช่วยไปดูอาการและทำแผลให้แล้ว รอเวลาให้เช้าแล้วก็กลับจวนได้" โจวเยว่อธิบายอย่างละเอียดและขับรถม้าไปด้วย สวี่จื่อลู่ร้องไห้ดีใจที่จ้าวหนิงเอ๋อไม่โดนโทษปะา ต่อไปนี้ไม่ว่าผู้ใดที่คิดจะทำร้ายเ้านายของนางจะต้องข้ามศพนางไปก่อน
"จื่อลู่!! แล้วนี่เ้าร้องไห้ทำไม" โจวเยว่หงุนงง
"ก็ข้าดีใจที่พระชายาไม่โดนโทษปะา" สวี่จื่อลู่ยิ้มให้โจวเยว่ด้วยความดีใจ
"เป็องค์ชายห้าที่ใช้ป้ายทองแลกชีวิตพระชายามาจากยมโลกได้" โจวเยว่เอ่ยด้วยความหงุดหงิด
"แล้วนี่เ้าจะหงุดหงิดทำไมเล่า" สวี่จื่อลู่สงสัย
"ก็องค์ชายหกไม่ยอมใช้ป้ายทองแลกชีวิตของพระชายาแต่ดันใช้ป้ายทองแลกชีวิตกับอู๋ซิงเยว่อย่างไรล่ะ ถึงทำให้บ่าวอย่างข้าหงุดหงิดเช่นนี้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะมันเป็เื่ของเ้านาย" โจวเยว่ไม่ค่อยชอบหน้าอู๋ซิงเยว่เท่าไหร่
"ข้าผิดหวังกับองค์ชายหกจริง ๆ ไม่คิดว่าเ้านายผู้ใจดีเป็ผู้มีพระคุณที่ข้านับถือ ตอนนั้นเก็บข้าจากข้างถนนมา แล้วให้ข้าวให้น้ำเลี้ยงให้ข้าโตและได้เป็สาวใช้ในจวน จะยอมละทิ้งชีวิตของพระชายาอย่างง่ายดาย ข้าดีใจที่ได้เป็สาวใช้ของพระชาเพราะพระชายาไม่เพียงช่วยชีวิตข้าจากน้ำมืออู๋ซิงเยว่ นางยังดีกับข้าที่เป็บ่าวชั้นต่ำไม่ว่าจะต่อหน้าหรือลับหลังก็ตาม" สวี่จื่อลู่พูดถึงความดีของจ้าวหนิงเอ๋อนางก็ร้องไห้ฟูมฟายเป็ห่วงจ้าวหนิงเอ๋อ
"ข้าอิจฉาเ้า ที่พระชายาดีกับเ้า แต่ข้านี่สิต้องคอยรองรับอารมณ์ขององค์ชายหกตลอดเวลา แต่่เวลาที่องค์ชายหกอารมณ์ดีองค์ชายหกก็ดีกับข้าเช่นกัน แต่เวลาที่องค์ชายหกอารมณ์ดีนั้นช่างมีน้อยเหลือเกิน" โจวเยว่ตัดพ้อ
"ถึงอย่างนั้นก็เถอะ อย่างไรเราสองคนก็เป็บ่าว มานินทาเ้านายอย่างนี้จะดีงั้นหรือ" สวี่จื่อลู่กังวล
"เื่นี้เรารู้กันแค่สองคนนะ เอาไว้เราค่อยหาเวลามาปรับทุกข์ด้วยกันใหม่" โจวเยว่เอ่ย
"เอาตามที่เ้าว่า ใกล้จะถึงประตูวังแล้วเราเข้าไปได้หรือไม่" สวี่จื่อลู่ร้อนใจอยากเจอจ้าวหนิงเอ๋อ
"ไม่ได้หรอกนะ เราต้องรอเวลาให้เช้าก่อนถึงจะเข้าไปรับองค์ชายหกและพระชายาออกมาได้" โจวเยว่อธิบายให้สวี่จื่อลู่เข้าใจ
"อีกไม่นานแล้ว เพียงสามชั่วยามเท่านั้นก็จะเข้า ข้าจะตั้งใจอดทนรอ" สวี่จื่อลู่เอ่ยด้วยความมุ่งมั่น
ส่วนอู๋ซิงเยว่นางสดุ้งตื่นเพราะเจ็บแผล นางยังรับความจริงไม่ได้ที่ทุกอย่างไม่เป็ไปตามที่นางหวัง นางเอะอะเสียงดังะโเรียกบ่าวรับใช้ให้เข้ามาหานาง แต่ก็ไม่มีผู้ใดเข้ามารับใช้นางเลยสักคน
"พวกบ่าวชั้นต่ำหายหัวไปไหนหมด เข้ามาหาข้าเดี๋ยวนี้" อู๋ซิงเยว่ะโเรียกเสียงดังแต่ก็ไร้วี่แววของบ่าวรับใช้
"ทำไมถึงไม่มีใครเข้ามา คอยดูเถิดข้าจะฟ้องเื่นี้ให้องค์ชายหกได้รู้ พวกเ้าจะต้องถูกทำโทษแน่" ถึงอู๋ซิงเยว่จะพูดเช่นนี้ก็ยังไม่มีผู้ใดเข้ามารับใช้นางเลยสักคน
อู๋ซิงเยว่โวยวายจนหมดแรงแล้วหลับไป บ่าวรับใช้ในจวนที่เห็นว่าเสียงเงียบไปแล้วต่างก็พากันเข้ามาแอบดูด้วยความสมเพช แต่ก่อนกลั่นแกล้งพวกบ่าวเอาไว้มากมาย พอเห็นอู๋ซิงเยว่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ พวกบ่าวก็รู้สึกสะใจเป็อย่างมาก
ในที่สุดก็เช้าเริ่มมีแสงส่องลงมาจากฟ้าเล็กน้อย โจวเยว่กับสวี่จื่อลู่มองหน้าแล้วยิ้มให้กันพวกเขารีบเข้ารับเ้านายของพวกเขาในทันที โจวเยว่ให้หลี่ห่าวหรานขี่หลังแล้วรีบพามาที่รถม้า ส่วนสวี่จื่อลู่ก็ให้จ้าวหนิงเอ๋อขี่หลังแล้วรีบตามไปที่รถมาเช่นกัน
พระสนมหลิวฟางหรูแอบมองด้วยความโล่งใจ ที่ลูกชายกับลูกสะใภ้ปลอดภัยแล้ว นางถึงข่มตาหลับลงได้
กงกงมารายงานฮ่องเต้ว่าองค์ชายหกกับพระชายากลับจวนแล้ว ทั้งสองคนปลอดภัยดี มีบ่าวรับใช้สองคนเข้ามาช่วยพากลับไปขึ้นรถม้า
"เช่นนั้นให้องครักษ์ฝีมือดีสองคนแอบตามไปส่งองค์ชายหกกลับจวนด้วย" ฮ่องเต้สั่งกงกงคนสนิท
"พระเ้าค่ะฝ่าา" กงกงรับคำสั่งมา ก็รีบไปจัดการทันที
"หวังว่าเหตุการณ์ครั้งนี้จะเป็บทเรียนที่ดีให้กับเ้าได้ปรับปรุงตัวนะห่าวหราน" ฮ่องเต้เอ่ยเบา ๆ คนเดียว
2K
![อาทรรัก...[Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1609083879_50225200.webp)
