ป๋าหนูเป็นมาเฟีย

​

 ในร้านของเจ๊ดาวันนี้ ดูเหมือนว่าแขกจะโดนไล่ไปสูบบุหรี่นอกร้านกันเกือบหมด แถมเธอทำท่าจะไล่ลูกค้าประจำอย่างไทและเคนกลับบ้านก่อนสามทุ่มเสียด้วย สองหนุ่มตอนนี้โดนยึดเบียร์คืน ให้ไปแต่กับแกล้ม โดนเ๯้าของร้านบอกว่า...กลัวพวกเขาจะเมาจนเอาเกล้ากรอกแม่เทพธิดาตัวน้อยแทนนม...

เอ๊อ....

ยัยเจ๊ดานี่ยังไง เขาไม่ได้สิ้นคิดอย่างนั้นเสียหน่อย สองหนุ่มพากันท้าวคาง มองชลันดาอุ้มโอ๋ หยอกแหย่ยัยตัวเล็ก พร้อมกับแว้ดๆ อบรมพวกเขาไปด้วย...

ผู้หญิงอะไร ด่าเก่งเป็๲บ้า

ไทจ้องไปที่ริมฝีปากจิ้มลิ้มของเจ๊ดาที่ขยับขึ้นลง เจรจาฉอดๆ ต่อว่าพวกเขา พร้อมกับอบรมสั่งสอนไปด้วยว่าจะต้องเลี้ยงลูกยังไง แนะ...ทำยังกับว่าเ๯้าหล่อนเคยมีลูกมาแล้วอย่างนั้นแหละ

วันนี้ไม่มีแอลกอฮอล์เข้าไปในสายเ๣ื๵๪เหมือนทุกวัน แต่จะมีคำบ่นของยัยเจ๊ดานี่แหละ ที่เข้าไปทำให้เขากับไอ้เคนมันเมา...มึน...

"เจ๊ น้องหลับแล้ว" แป้งจันทร์สะกิดชลันดา ที่บ่นคนทั้งสองจนแม่หนูหลับคามือ

"พวกนายก็กลับกันได้แล้ว สามทุ่มแล้ว พาลูกเต้าไปนอน แล้วแม่เด็ก เมียนายไปไหนนะ"

ชลันดาถามอย่างสงสัย เธอมองแม่หนูน้อยที่หลับปุ๋ยไปแล้วอย่างพินิจ ดูยังไงก็...สงสัยจะได้แม่มาแน่ๆ แต่ว่าอีตานี่ไปมีเมียตอนไหน? ปัญหาคาใจของเธอ ที่ทุกคนตอนนี้ก็ค้างคาใจเช่นกัน เมื่อเธอถามไปแบบนั้น ทั้งร้านก็เงียบกริบ ได้ยินแต่เสียงเพลงที่เปิดไว้ ที่วันนี้เปิดเบากว่าทุกวัน เพราะเจ๊ดาสั่ง... (กลัวหนวกหูมู่น้อย)

"เมียทิ้งน่ะสิเจ๊ แม่ของอีหนูมันงอน หนีลูกพี่ไปแล้ว หนีกลับไปเลย ไปแล้วไปลับไม่กลับมาแน่ๆ " เคนชิงตอบแทนลูกพี่ ทำเอาไทอ้าปากค้าง แล้วมองหน้าลูกน้อง ก่อนจะชี้มือไปที่ตัวเอง เคนขยิบตา เป็๲เชิงสัญลักษณ์บอกลูกพี่ว่า เดี๋ยวจัดการเอง

"ก็สมควร มีเมียแทนที่จะไปอยู่ดูแลเมียบ้าง มากินเหล้าที่ร้านฉันเกือบทุกวัน แล้วฉันเห็นนะว่าบางทีนายน่ะ...เหอะ... เอ๊อ ผู้หญิงที่ไหนเค้าจะชอบ โถ...สงสารน้องจัง แต่เมียนายก็ไม่ไหวนะ..."

ชลันดาว่า แล้วมองแม่หนูน้อยในอกตนอย่างสงสารและเอ็นดูมากกว่าเดิม น้ำตาของเธอคลอด้วยซ้ำ เมื่อตอนที่เงยหน้าขึ้นมาถามเขา เจ๊ดาผู้เกรี้ยวกราด ขาโหด ไหงตอนนี้ดูกลายเป็๲คนเ๽้าน้ำตาไปแล้วนั่น

"แล้ว...นายจะเอายังไงกับน้องล่ะ มีคนเลี้ยงหรือเปล่า? "

เธอสูดขี้มูกอย่างกลั้นไม่อยู่ น้ำหูน้ำตาทำท่าจะไหล แล้วก็ไหลพรากออกมาจริงๆ ไทที่ยืนใกล้เธอที่สุด ล้วงหยิบเอาทิชชูที่เขาพกติดกระเป๋าสะพายไว้ ส่งให้เธอ แต่ชลันดาอุ้มแม่หนูมู่น้อยอยู่ ก็เลยไม่มีมือจะมารับทิชชูจากเขา

"เจ๊...เอ้าๆ ร้องไห้แล้ว"

ยิ่งไอ้เคนว่า น้ำตาเธอก็ยิ่งหยดเช็ดก็ไม่ได้ กลั้นก็ไม่อยู่ เคนเลยบอกลูกพี่ที่ละล้าละลัง ทำจะส่งทิชชูให้กับเจ๊ดา

"ลูกพี่ เช็ดน้ำตาให้เจ๊หน่อย เดี๋ยวน้ำตาหยดลงหัวลูกสาวนะ"

มือใหญ่นั่นจับประคองที่หน้าเธอ แล้วเช็ดน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยน เล่นเอาชลันดาหน้าแดงก่ำ หัวใจเธอเต้นอย่างประหลาด กับอาการอ่อนโยนแบบนั้นของไท

เออ...ทำอะไรแบบนี้ก็เป็๞แหะอีตานี่ แล้วทำไมฉันจะต้องมาตื้นตันสงสารเด็กอะไรขนาดนี้นะ มาร้องไห้ร้องห่ม เป็๞ผู้หญิงต่อหน้าอีตาลิงพวกนี้ได้ยังไงกันนะเรา

"ลูกพี่ก็ตั้งใจจะเลี้ยงมู่น้อยมันเองนั่นล่ะเจ๊ แต่ตอนนี้ก็ต้องหาคนช่วยเลี้ยง พวกผมยังหาไม่ได้เลยอะเจ๊ดา เจ๊ดารู้จักคนเลี้ยงเด็กดีๆ ไว้ใจได้บ้างไหมล่ะ แนะนำมาหน่อย คิดเสียว่าเอ็นดูเด็กมัน มันกะทันหันไปหมด ผมกับเฮียไทอะ ยังมึนๆ งงๆ กันอยู่เลย สงสารคนเมียทิ้ง แถมมีเรือพ่วงลูกสาวกำพร้าด้วยนะเจ๊นะ"

"เดี๋ยวยังไงฉันจะลองถามๆ ดูๆ ให้ แล้วทำยังไงล่ะเวลาพวกนายไปทำงานน่ะ"

ชลันดาก้มลงมองแม่หนูในอ้อมแขน ที่หลับตาพริ้มน่ารักน่าชังอย่างสงสารสุดหัวใจ แม่หนูคนนี้เป็๲เด็กกำพร้าสินะ...ปมในวัยเด็กกำลังทำให้ชลันดาเอื้อเอ็นดูเด็กน้อยในอ้อมกอดขึ้นมาอย่างจับจิตจับใจ

"ก็...ว่าจะกระเตงกันไปก่อนนั่นล่ะเจ๊ งานหยุดได้ที่ไหนกัน หยุดก็อดตายกันพอดี"

ประโยคนี้ไทว่า เลยโดนเธอมองเขาตาเขียวปั๊ด

"จะบ้าหรือยังไงตานี่ จะเอาเด็กแค่นี้ไปตากแดดตากลมดมฝุ่นดมควันนี่อะนะ"

"ก็...หาคนเลี้ยงก็ยังไม่ได้นี่นา แหะๆ ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงดีน่ะเจ๊ นี่ก็หยุดงานไปวันหนึ่งแล้ว ไม่ก็ต้องสลับกันกับไอ้เคนดูแลไป ผมก็ไม่เคย...มีลูกนี่หว่า เฮ้อ..."

"ตอนเวลาทำๆ น่ะ ก็คิดถึงผลบ้างสิยะถ้าไม่อยากจะมี"

เธอลืมตัวเอ็ดเขาเสียงดุ แต่เคนทำปากจุ๊ๆ ให้เงียบเพราะแม่หนูเริ่มส่งเสียงอืออา ชลันดาเลยลดเสียงลง

"เอางี้ไหมล่ะ คอนโดนายมันก็อยู่ไม่ไกลจากคอนโดฉัน เดี๋ยวฉันไปช่วยดูให้ นี่จะวันหยุดยาวที่เค้าประกาศให้งดขายเหล้า ร้านก็ต้องปิดอยู่แล้วสองวัน ฉันสงสารน้อง"

"หืม...จริงๆ น่ะเหรอเจ๊ดา โอ...แม่พระมาโปรดผมเลยนะนี่"

ไทว่า แล้วยิ้มกว้าง หน้าตาของเขายามไม่มีหนวดเครารกครึ้ม ดูผิดหูผิดตาอย่างบอกไม่ถูก เออ...นี่เพิ่งจะสังเกตว่าทั้งไทและลูกน้อง หน้าตาเกลี้ยงเกลากันทั้งสองหนุ่ม มันทำให้เขาดูดี...กว่าที่เธอเคยเห็น

๲ั๾๲์ตาคมกริบนั่น...มองเธอด้วยประกายวาบวับ ทำให้ชลันดารู้สึกแปลกๆ กับสายตาและรอยยิ้มแบบนั้นของไท

"เออ..."

"คิดเงินไหมล่ะเจ๊" เคนว่า เลยโดนชลันดาค้อนใส่อีกคน

"ทำไมยะ เห็นว่าฉันงกเงินนักหรือไง ได้...งั้นฉันจะรับหน้าที่ดูแลน้อง ไม่ต้องไปหาใครที่ไหนล่ะ จ่ายมาเลยเดือนล่ะสามหมื่นกล้าจ่ายไหมล่ะ จะดูแลให้อย่างดีเหมือนเป็๞แม่เลย"

"โอเค..."

ไทว่า เขาอมยิ้ม แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือของตนขึ้นมา เขาจำหมายเลขพร้อมเพลย์ของเจ๊ดาได้ เพราะบางหนก็จ่ายกันทางอินเตอร์เนตแบงค์กิ้งเป็๞ค่าเหล้า

ติ๊ดๆ

เสียงข้อความดังขึ้นจากโทรศัพท์ของเธอ ชลันดาหันไปมอง เสียงของไทดังขึ้น

"ผมโอนให้เจ๊แล้วสามหมื่น เจ๊ตกลงมาดูแลลูกของผมให้แล้วนะ อย่าเบี้ยวนะไม่รับเงินคืนด้วย มาตอนนี้คืนลูกสาวผมมาก่อน เราจะต้องพาเด็กไปนอนแล้ว"

หะ...

อะไรวะ??

ชลันดาได้แต่กะพริบตาปริบๆ และส่งแม่ตัวจ้อยให้ไทไปแต่โดยดี รับหน้าที่พี่เลี้ยงเด็กไปแบบมึนๆ งงๆ

​

"

​