เกิดใหม่ยุค 70 เป็นสาวน้อยดวงดี ชาตินี้จะเป็นเศรษฐีนีพร้อมสามีคลั่งรัก

        หมอประจำหมู่บ้านหัวเราะ“หนูน้อยคนนี้น่ารักและกตัญญูจริงๆเด็กผู้หญิงนี่แหละที่อ่อนโยนกับใจที่สุด”

        ซูเจียวเจียวเผยรอยยิ้มบนใบหน้า“หยวนหยวนเป็นเด็กดีมากจริงๆ ค่ะ แถมยังน่ารักด้วย”

        รู้สึกเหมือนการเป่าเพี้ยงๆของหลิวหยวนหยวนช่วยให้ความเจ็บปวดลดลงไปได้จริงๆ

        พอหมอประจำหมู่บ้านพันแผลเสร็จเซียวหยวนหมิงก็มาถึงพอดี

        เขาดูเหมือนจะวิ่งมาอย่างรีบร้อนเหงื่อไหลท่วมศีรษะ ลำคอ และทั่วทั้งร่างกาย เสียงหอบหายใจของเขาหนักหน่วงแต่ดวงตาคู่นั้นกลับจับจ้องอยู่ที่ซูเจียวเจียวอย่างไม่ละสายตา

        “เจียวเจียว คุณเป็นยังไงบ้าง? ล้มเจ็บหนักหรือเปล่า?”

        เซียวหยวนหมิงเดินเข้าไปในห้องตรวจขนาดเล็กถามด้วยใบหน้ากังวลขณะที่สายตาของเขามองไปยังมือของซูเจียวเจียวที่ถูกพันด้วยผ้าก๊อซและพบว่าทั้งข้อมือและฝ่ามือของเธอถูกพันผ้าก๊อซไว้

        คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันทันที“ทำไมล้มจนเจ็บหนักขนาดนี้!”

        “อาหมิง คุณมาได้ยังไงคะ?” ซูเจียวเจียวมองเขาอย่างประหลาดใจเธอไม่คิดเลยว่าเขาจะมาที่นี่ในตอนนี้ เพราะยังไม่ถึงเวลาเลิกงานเลย

        หญิงสาวเบิกตากลมโตชื้นน้ำมองเขา

        หัวใจของเซียวหยวนหมิงเต้นแรงเขากุมมือที่บาดเจ็บของเธอเบาๆ “ล้มได้ยังไง?”

        ซูเจียวเจียวยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันแค่เดินไม่ระวังเองคุณยังไม่เลิกงานไม่ใช่เหรอคะ? แล้วนี่รู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่?”

        เซียวหยวนหมิงตอบ“เมื่อกี้ผมกำลังแบกไม้ลงมา แล้วบังเอิญเจอพี่สาวเธอบอกว่าคุณมาที่นี่ ผมก็เลยรีบมาดู”

        ดวงตาของเขาฉายแววลึกซึ้งขณะมองเธอ“ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? คุณบอกผมไม่ได้จริงๆหรือ?”

        ซูเจียวเจียวมองหมอประจำหมู่บ้านที่อยู่ข้างๆแล้วยิ้ม“คุณกังวลอะไรขนาดนั้นเล่า ดูสิคะ ฉันไม่เป็นอะไรหรอกแค่เดินไม่ระวังจนลื่นล้มเอง”

        เซียวหยวนหมิงเข้าใจความหมายของซูเจียวเจียวทันทีเขาย่อตัวลงตรงหน้าซูเจียวเจียว “ผมจะแบกคุณกลับบ้าน”

        ซูเจียวเจียวยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย“ฉันแค่บาดเจ็บนิดหน่อยเองนะคะ”

        “ขึ้นมา”

        เสียงทุ้มต่ำเย็นชาของชายหนุ่มดังขึ้นในอากาศแฝงความหมายที่ยากจะปฏิเสธได้

        ซูเจียวเจียวยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยทำได้เพียงคลานขึ้นไปบนหลังของเขาอย่างเชื่อฟัง

        เซียวหยวนหมิงยืนขึ้นมองหนูน้อยที่อยู่ตรงเท้า “หยวนหยวนหนูเดินกลับเองได้ไหมครับ?”

        หลิวหยวนหยวนยิ้มกว้างเผยฟันขาวเรียงเป็นระเบียบ “คุณน้าชายแบกน้าสะใภ้กลับไปเถอะค่ะหนูเดินเองได้ น้าสะใภ้บาดเจ็บ ต้องมีคนดูแลนะ”

        เซียวหยวนหมิงยิ้ม“หยวนหยวนของเรานี่น่ารักจริงๆ”

        เซียวหยวนหมิงแบกซูเจียวเจียวเดินไปตามทางเล็กๆในชนบท โดยมีหลิวหยวนหยวนเดินตามต้อยๆ อยู่ข้างหลัง

        “เจียวเจียว ตอนนี้คุณบอกผมได้หรือยังว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

        เซียวหยวนหมิงเห็นว่าไม่มีใครอยู่รอบๆจึงเอ่ยปากถาม

        ซูเจียวเจียวโอบรอบคอเขาวางศีรษะลงบนไหล่ของเขาเบาๆ แล้วเล่าเรื่องที่เธอเจอโจวเม่ยให้เขาฟัง

        ได้ยินดังนั้นสีหน้าของเซียวหยวนหมิงก็พลันมืดครึ้มลง ในที่ที่ซูเจียวเจียวมองไม่เห็นดวงตาของเขามีประกายเย็นชาปรากฏขึ้น ที่แท้ก็โจวเม่ยอีกแล้ว

        ซูเจียวเจียวเห็นเขาเงียบไม่พูดอะไรและไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เธอก็เลยเอ่ยขึ้น “ถึงฉันจะเจ็บมือแต่โจวเม่ยเจ็บหนักกว่าฉันเยอะ เธอตกลงไปที่เนินลาดข้างล่างแถมยังอยากให้ฉันช่วยดึงขึ้นมาอีก ฝันไปเถอะ ฉันไม่มีทางดึงโจวเม่ยขึ้นมาหรอกค่ะแต่ฉันบอกแล้วว่าจะไปตามคนมาช่วยเธอ ฉันจะรอให้มืดก่อนแล้วค่อยไปตามคนมาช่วย”

        เซียวหยวนหมิงตอบ“เรื่องนี้คุณไม่ต้องกังวลหรอก เดี๋ยวผมจะไปตามคนมาช่วยเธอเอง”

        ซูเจียวเจียวพยักหน้า“ได้ค่ะ คุณไปก็ได้”

        เมื่อถึงบ้านเซียวหยวนหมิงให้ซูเจียวเจียวพักผ่อนให้เต็มที่ และไม่ต้องไปเก็บใบเฉาก๊วยอีกแล้ว

        ถึงแม้เฉาก๊วยจะอร่อยแต่เทียบกับความปลอดภัยของเจียวเจียวแล้ว มันเทียบกันไม่ได้เลยสักนิด

        “เข้าใจแล้วค่ะ”

        เซียวหยวนหมิงกำชับหลิวหยวนหยวนอีกครั้ง“หยวนหยวน น้าฝากลูกดูแลน้าสะใภ้ด้วยนะจำไว้ว่าอย่าให้น้าสะใภ้เดินไปซนที่ไหน แล้วก็อย่าให้มือโดนน้ำนะรู้ไหม?”

        หลิวหยวนหยวนพยักหน้าอย่างจริงจัง“คุณน้าสบายใจได้เลยค่ะ! หนูจะดูแลน้าสะใภ้อย่างดีแน่นอนจะไม่ให้น้าสะใภ้ไปเดินซนที่ไหนเลย แล้วก็จะไม่ให้มือโดนน้ำเด็ดขาดด้วยค่ะ”

        พูดพลางมือเล็กๆก็จับมืออีกข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บของซูเจียวเจียว “น้าสะใภ้คะถ้าอยากดื่มน้ำก็บอกหนูนะคะ หนูจะรินให้เอง แล้วน้าสะใภ้ต้องเป็นเด็กดีนะคะอย่าเดินซนไปไหนมาไหน เพราะไม่อย่างนั้นน้าสะใภ้จะไม่ใช่เด็กดีแล้วนะ”

        ซูเจียวเจียวมองคนตัวเล็กกับคนตัวโตตรงหน้าก็อดหัวเราะไม่ได้ “จ้าๆ เข้าใจแล้วฉันจะไม่เดินซนไปไหนแล้ว สบายใจได้หรือยังเอ่ย?”

        เซียวหยวนหมิงพยักหน้าแล้วหันหลังเดินจากไป

        …

        “มีใครอยู่ไหมคะ? ช่วยด้วย!”

        โจวเม่ยร้องจนเสียงแหบแห้งร้องไห้สะอึกสะอื้นพร้อมกับสาปแช่งซูเจียวเจียวอย่างเกรี้ยวกราด

        ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับกระดาษเหงื่อไหลท่วมหน้าผาก ทั้งร้อนทั้งเจ็บปวดผสมปนเปกัน ทำให้เธอทรมานเกินจะทานทน

        ทั้งหมดเป็นเพราะซูเจียวเจียวนางสารเลวนั่น!

        ถ้าไม่ใช่เพราะซูเจียวเจียวละก็เธอจะตกอยู่ในสภาพนี้ได้อย่างไร!

        เธอตะโกนมาตั้งนานแล้วยังไม่เห็นแม้แต่เงาคนเลย!

        บ้าเอ๊ย!

        คนแถวนี้ตายกันหมดแล้วหรือไง?

        อีกทั้งที่นี่ยังกันดารยิ่งกว่าที่ใดไก่ยังไม่ออกไข่ นกก็ไม่ถ่ายมูล เธอจะไม่ย่างกรายมาที่นี่อีกเป็นอันขาด!

        นอกจากนี้ซูเจียวเจียวน่ะเหรอ หล่อนมันคนใจร้ายชัดๆ!

        ฉันก็แค่ถามไปไม่กี่คำเองเธอก็ไม่ยอมบอก แถมยังทำให้ฉันล้มลงมาอีก!

        ซูเจียวเจียวไปนานขนาดนี้แล้วยังไม่กลับมาแสดงว่าต้องไม่ได้ไปตามคนแน่!

        เธอจงใจแกล้งฉัน!

        จงใจไม่ตามคนมาช่วยฉัน!

        โจวเม่ยพยายามปีนขึ้นไปเองทว่าเพราะขาของเธอเจ็บเกินไปก็เลยปีนไม่ขึ้น ถ้าไม่เจ็บขาละก็เธอคงปีนขึ้นไปได้สบายๆ ตั้งนานแล้ว

        ในขณะนั้นโจวเม่ยเหมือนได้ยินเสียง ‘ฟ่อๆ’

        เธอมองกลับไปก็เห็นงูตัวหนึ่งกำลังเลื้อยเข้ามาหา พร้อมกับแลบลิ้นยาวๆ ออกมา

        “กรี้ดดดดด! งู!”

        โจวเม่ยกรีดร้องเสียงดังเธอตกใจจนใบหน้าซีดเผือดกว่าเดิม สองขาก็ถอยหลังไปเรื่อยๆ“อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา ฮือๆๆ … มีใครอยู่ไหม มีใครอยู่ไหมคะ…ช่วยด้วย!”

        โจวเม่ยไม่ทันระวังจึงหกล้มไปด้านหลังร่างทั้งร่างกลิ้งลงไปด้านล่าง จนหายลับไปในพงหญ้า

        หลังจากที่โจวเม่ยกลิ้งตกลงไปแล้วร่างหนึ่งก็เดินออกมาจากหลังต้นไม้ นั่นคือเซียวหยวนหมิง

        เซียวหยวนหมิงก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วคว้าคองูตัวนั้นขึ้นมา แล้วมองพงหญ้าด้านล่างด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะหันหลังเดินจากไป

        แค่งูทางมะพร้าวที่ไม่มีพิษก็ตกใจขนาดนี้แล้ว

        เซียวหยวนหมิงกลับไปที่ถนนสายหลักและพบกับหลี่เอ้อร์โก่วและหลี่ต้าเฉวียนที่เพิ่งแบกไม้ลงมาพอดี

        หลี่ต้าเฉวียนถาม“พี่อาหมิง เมื่อกี้ไปไหนมา ทำไมไปนานจัง?”

        เซียวหยวนหมิงตอบ“ผมเจอเจียวเจียว เธอบอกว่ายุวชนโจวตกลงไปที่เนินลาดด้านล่างให้มาตามคนช่วยดึงเธอขึ้นมา”

        พอได้ยินว่าเป็นโจวเม่ยหลี่ต้าเฉวียนก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นชีวิตคนเขาก็เลยถาม “ที่ไหนล่ะ? พี่นำทางไปเลย”

        ทว่าหลี่เอ้อร์โก่วที่อยู่ข้างๆได้ยินดังนั้นก็รีบทิ้งไม้ลงทันที “เซียวหยวนหมิงยุวชนโจวตกลงไปที่ไหน? ผมจะไปช่วยด้วย!”

        เซียวหยวนหมิงทอดสายตาไปยังหลี่เอ้อร์โก่วอย่างมีความนัย“ได้สิ นายไปกับเราเถอะ เพิ่มอีกคนก็เพิ่มแรงอีกหนึ่ง”

        ได้ยินดังนั้นหลี่เอ้อร์โก่วก็เผยสีหน้ายินดี เขาไม่คิดเลยว่าเซียวหยวนหมิงจะพูดง่ายขนาดนี้แถมยังตอบรับเขาอีกด้วย!