ฟิ้วววว!!
ตัวผมในตอนนี้ได้รับการจุติอีกครั้งโดยสิ่งมีชีวิตปริศนาผมะโขึ้นมาจากหลุมยักทันทีก็เห็นไอ้ัตัวนั้นยังลอยอยู่บนฟ้าอยู่เลย
ตัวผมในตอนนี้เเข็งเเกร่งกว่าเดิมมากผมเลยไม่กลัวสิ่งใดอีกต่อไป
"ไอ้ความรู้สึกนี้...... มันเกี่ยวกับการจุติมั้นน่ะ"
ผมตั้งคำถามขึ้นมาในหัวไม่มีความกลัวอยู่ภายในหัวเลยเเม้เเต่น้อยผมไม่เสียเวลาเปิดค่าสถานะของตัวเอง
"เอาละน่ะ!!!"
ผมะโขึ้นไปลำตัวของัตัวนั้นตอนนี้มันยังไม่รู้ว่าผมอยู่บนตัวมันผมง้างหมัดขึ้น
ตูมมมมมม!!!
หมัดของผมซัดใส่กลางลำตัวของมันอย่างรุนเเรงทำให้ลำตัวของมันดิ่งลงกับพื้นทั่วทั้งป่าเเละภูเข้าต้องสั่นะเื
"โฮกกกกก!! "
เสียงโหยหวนของมันดังก้องทั่วทั้งผืนป่าความเ็ปด้วยน้ำมือของมนุษย์เพียงเเค่คนเดียว
"ฮ่า!! เป็ไงละ!"
ผมสะใจเป็อย่างมากในสิ่งที่มันพึ่งทำกับผมก่อนหน้านี้มันนอนทาบกับพื้นด้วยอาการที่กำลังหมดสภาพหมัดนั้นมันเป็เเค่หมัดธรรมดายังไม่ใส่สกิล
" ย้าาาาๆๆๆๆ!!!!"
ผมใช่จังหวะนั้นรัวหมัดเข้าไปที่ลำตัวขนาดใหญ่หวังว่าจะเจาะทะลุเกล็ดของมัน่ผมรัวหมัดใส่มันไม่หยุดเร็วขึ้นเเละเร็วขึ้นอีก
"โฮกกกกก!!!"
"เหวอ!!"
มันเ็ปอย่างมากจนมันสบัดลำตัวอย่างรุนเเรงโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
ฟิ้ววว!!
ตูมมมม!!
เเรงสะบัดมันรุนเเรงมากผมเกาะมันไม่อยู่เลยกระเด็นออกมาเเต่ว่าผมสร้างความเสียหายให้มันไม่น้อยเช่นกัน ในตอนนี้มันเห็นผมเเล้วใบหน้าอันใหญ่ยักจ้องมาด้วยใบหน้าที่เเดงก่ำผมรูเลยว่ามันคงเคียดเเค้นเราเป็อย่างมาก
"โฮกกกก!!!"
มันพุ่งดิ่งลงมาทางผมเเบบเดิมที่มันทำให้ผมหมดสภาพเเต่ผมในตอนนี้มันต่างกันผมง้างหมัดขึ้นตอนนี้ผมไม่เล็งที่ใบหน้าของมันเพราะมันมีเเต่ไฟลุกท้วมทั้งใบ้หน้าไปจนถึงลำตัวถ้าโดนอีกมีหวังไหม้เกรียมกว่าเดิมเเน่
"คราวนี้ต้องเล็งจุดที่ไม่มีไฟสิน่ะ"
ผมต้องเล็งในจุดที่ไม่มีไฟเเต่ว่าบริเวณนั้นมันกลับอยู่ตรงใบหน้าของมันสิ่งที่ไม่มีไฟก็คือส่วยที่เป็ฟันนั้นเอง
ตูมมมมม!!!
เสียงปะทะกันอย่างรุนเเรงเช่นเคยเเต่ทว่าตอนนี้กลับเเตกต่างออกไป
เเกร๊ก เเกร็ก
เสียงที่ได้ยินไม่ใช่เสียงของกระดูกของผมอีกต่อไปเเต่มันคือเสียงของฟันมันกำลังปริเเต่ออกจากกัน
"อ๊าาาาา!!!"
เพล้งงงงง!!
ฟันขนาดใหญ่เเตกออกเป็เสี่ยงๆผมไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปในปากมันเเล้วใช้ตัวไถลเข้าไปในท้องหรือลำตัวของมันนั้นเอง
"ลาขาดล่ะไอ้เวร!!!!"
ผมง้างหมัดทั้งสองมือพร้อมเปิดใช้สกิลตอนนี้ผม้าทำลายภายในตัวของมันถึงมันจะเเข็งเเกร็งขนาดไหนเเต่ส่วยที่อ่อนเเอที่สุดคงไม่พ้นอวัยวะภายใน
ตูมมมมม!!!
"โฮกกกก" มันคำรามร้องออกมาอย่างกึกก้องเป็ครั้งสุดท้ายในตอนที่ลำตัวของมันเเตกกระจายขาดเป็สองท่อนบริเวณกลางลำตัวะเิออกด้วยการโจมตีที่รุนเเรงของริว
"เเฮก เเฮกกกก!"
เสียงหายใจหอบพร้อมกับลำตัวที่เปรอะเปื้อนเลืดของมันพร้อมเสียงของระบบที่ดังขึ้น
[คุณเลเวลอัพ] [คุณเลเวลอัพ][คุณเลเวลอัพ] [คุณเลเวลอัพ] [คุณเลเวลอัพ][คุณเลเวลอัพ]
"จบเเล้วซิน่ะ"
_____________________________________
"พะ พี่ชายยยย!! "
ขณะที่ผมกำลังเดินกลับไปที่ประตูจู่ก็มีเสียงของเด็งคนนั้นดังขึ้น เอะพี่ชายงั้นเหรอเเต่ชั่งเถอะเื่เล็กน้อยผมไม่สนใจ
"นายยังอยู่ดีซิน่ะไอ้เด็กเปรต"
ไอ้หมอนี้มันรอดจากการโจมตีของัตัวนั้นเเละผมได้ในขณะที่ทั่วทั้งผืนป่าเเละูเาต่างราบเป็นาบกอง
"ขอบคุณเป็อย่างมากน่ะครับมีช่วยผมเอาไว้!!"
ดราฟขึ้นพร้อมกับก้มหัวขอบคุณที่ช่วยเอาไว้ช่วยงั้นเหรอเเต่มันเเค่บังเอิญละมั้ง
" ท่านดราฟขอรับ!! ท่านดราฟขอรับบบ!
" ดูเหมือนจะมีคนตามหานายอยู่น่ะ"
ตอนนี้มีคนะโตามหาดราฟกันยกใหญ่ดูเหมือนจะเป็คนคุ้มกันที่ยังเหลือรอดอยู่หรืออาจถูกส่งมา
ผมเตรียมที่จะก้าวเท้าเข้าไปในประตูเเต่ก็ต้องถูกหยุดด้วยเสียงะโของดราฟ
" ดะ เดี๋ยวก่อน! อย่างน้อยช่วยบอกชื่อคุณได้ไหม้!"
ชื่องั้นเหรอผมไม่ค่อยอยากบอกชื่อกับคนที่พึ่งพบกันครั้งเเรกเท่าไรเพราะหลังจากที่โดนหักหลังผมก็คิดเสมอว่าจะไม่ไว้ใจใครอีก
ตอนนี้เลยอบโกหกไปว่า
"อาเธน ชั้นชื่ออาเธนน่ะ"
พอพูดเสร็จผมก็รีบหายเข้าไปในประตูเพื่อไปยังชั้นต่อไป
" ท่านดราฟขอรับ! ท่านปลอดภัยดีใช่ไหม้ครับ!!"
ทหารที่ชุดเกราะสีทองอาวุธครบมือมากว่าสิบคนเเต่คนที่เป็หัวหน้าเอ่ยถามขึ้นเเต่ในตอนนั้นดราฟไม่ได้ฟังเลยเเม้เเต่น้อย
"อาเธนงั้นเหรอเป็ชื่อที่ดีไม่เลวเลยน่ะ"
______________________________________
ณ อาณาจักรอาเธน
ในห้องทำงานของพระาาที่มีชายชรากำลังนั่งหลับที่โต๊ะของตน
"พระาาขอรับ!"
มีคนเรียกเพื่อปลุกชายชราที่กำลังหลับ
"อ่า โทษทีเราเผลอหลับไปซะได้"
คนที่ปลุกพระาานั้นชื่อโอเวอร์เค้าเป็คนสนิทพระาาตั้งเเต่เยาวัยเเละเป็ถึงหัวหน้าอัศวินธ์ของอาณาจักรอีด้วย
"ท่านฝันถึงเหตุการณในครั้งนั้นอีเเล้วเหรอขอรับ"
" อ่า เราจำได้ไม่เคยลืมเลยละบนเเผ่นหลังที่ปกป้องเรา ชายคนนั้นตอนนี้เค้าไปอยู่ที่ไหนกัน่ะท่านอาเธน"
"ท่าคงจะอยากเจอเค้ามากซิน่ะครับ"
โอเวอร์ยิ้มพร้อมพูดขึ้นตอนนี้เค้าทั้งสองต่างอายุมากเเล้วราวร้อยปีได้สิ่งที่ทำให้เค้าทั้งสองคนที่มีชีวิตอยู่ได้คือพลังที่มีมากจนเหลือล้น
" อืม ข้าอยากจะตอบเเทนเค้าน่ะภายในชีวิตนี้ข้าในตอนนั้นทั้งอ่อนเเอ ขี้ขลาด โง่เขลาไม่มีอะไรดีเลยสักอย่างเเต่กลับมีความฝันอันสูงส่งคืออยากจะสร้างอาณาจักรของตนเเละเเล้วมันก็สำเร็จ เค้าคือเเรงผลักดันที่ทำให้ข้ามาอยู่ตรงนี้"
าาพูขึ้นพร้อมกับเเหงนมองท้องฟ้าผ่านหน้าต่าง
" เฮ่ออออ ท่านไปอยู่ไหนกันน่ะ"
ติดตามตอนต่อไป
513
