ฟี้วววววววว~
สายลมเย็นได้พัดพาเอาฝุ่นผงและเศษหินไปกระทบตัวของกลุ่มวัยรุ่นทั้งหกคนที่ทะลุมาจากอีกมิติแล้วนอนหลับกองกันอยู่บนหลุมอุกกาบาตขนาดใหญ่ ก่อนทุกคนจะรู้สึกตัวตื่นแล้วรีบดีดตัวลุกขึ้นยืนกันอย่างกุลีกุจออุตลุด
ทุกคนกวาดสายตาไปมองโดยรอบอีกครั้ง ก่อนจะรู้สึกตัวกันว่าที่แห่งนี้มันไม่ใช่พื้นผิวของโลกแต่เป็พื้นผิวของ 'ดวงจันทร์' เลยพากันแหกปากะโขึ้นมาด้วยความใโดยพร้อมเพรียงเสียงดังลั่น จนวินเซนต์ที่ยืนนิ่งอยู่คนเดียวนั้นรีบยกมือขึ้นมาปิดหูแทบไม่ทัน ให้กับการประสานเสียงเกินหนึ่งร้อยเดซิเบลของทุกคน
“กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!” >> กุยช่าย ฮันนี่
“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!” >> เต้าหู้ เบียร์วุ้น ปาโก๋
"หูกูจะแตกแล้วไอ้เหี้ย!! มึงพากันเงียบก่อนนน!!" > วินเซนต์
วินเซนต์ะโขึ้นเสียงดังลั่นไม่แพ้กันจนคนทั้งห้ารีบหุบปากลงตามคำสั่งโดยอัตโนมัติ ก่อนจะหยุดพักหายใจกันแล้วเริ่มรวบรวมสติสัมปชัญญะกันใหม่…
..............................................................................................................................................................................................
เบียร์วุ้นหันไปช่วยปัดฝุ่นผงที่เกิดจากการพุ่งชนของอุกกาบาตตลอดหลายพันล้านปีออกจากเสื้อผ้าให้กุยช่าย ก่อนจะพูดขึ้นมาเป็คนแรก “นี่เราหลุดเข้ามาในความฝันกันจริงๆหรอว่ะ! ไอ้หม้อจิ้มจุ่มกับใบโหระพาหน้าตาประหลาดนั่นมันพาเรามาที่นี่พร้อมกันได้ยังไง น่าขนหัวลุกชะมัด!”
“กุยช่ายก็งงอ่ะ.. แล้วนี่เราหายใจอยู่บนดวงจันทร์ที่ไม่มีชั้นบรรยากาศหนาแน่นเหมือนโลกได้ยังไงกัน! ดวงจันทร์เวอร์ชั่นไหนก่อนเด้อ!”
ฮันนี่ห่อไหล่บางตัวเองเข้าหากันเพราะสายลมที่พัดผ่านอยู่ตอนนี้ผันผวนเป็หนาวจนเธอนั้นขนลุกซู่ไปหมด "ที่นี่หนาวด้วยเนอะ ปกติดวงจันทร์ต้องไม่มีชั้นบรรยากาศไม่ใช่หรอ แล้วทำไมมีลมพัดผ่านแบบนี้ได้นะแปลกใจจัง"
ปาโก๋ลองเอามือไปลูบที่พื้นดูก่อนจะขมวดคิ้วสงสัยไปด้วยว่าพื้นบนดวงจันทร์มันอุณหภูมิปกติ แถมไม่ร้อนจัดและไม่เย็นจัดแบบนี้ไปได้ยังไงกัน “นี่เราจะฝันพร้อมกันทั้งหกคนเลยหรอว่ะ แล้วตัวยังไม่หลุดลอยออกไปนอกดวงจันทร์ซะด้วย ที่นี่มีค่าแรงโน้มถ่วงไม่ต่างอะไรจากบนโลกเลยหว่ะ แม่ง! กูจะบ้า!”
เต้าหู้เดินไปหาวินเซนต์ที่กำลังยืนล้วงกระเป๋ากางเกงทำหน้านิ่งไม่รู้สึกร้อนรู้สึกหนาวอยู่คนเดียว
“พี่วินไพร์ฮ่ะ หู้ขอยืมแขนพี่หน่อยฮ่ะ”
"มีอะไร"
เต้าหู้ไม่ตอบคำถามและไม่รอวินเซนต์อนุญาตหรือปฏิเสธ คนตัวเล็กถือวิสาสะดึงแขนแข็งแรงของคนตรงหน้าที่กำลังทำหน้าดุใส่ตัวเองขึ้นมาก่อนจะขบกัดเข้าที่แขนเขาแบบฝังเขี้ยวและลงน้ำหนักไปอย่างเต็มรักทีนึง
“อ้อวว!! ไอ้เกี๊ยวน้อยทำเหี้ยไรว่ะ!” วินเซนต์ก้มมองแขนตัวเองที่มีรอยฟันของเต้าหู้นั้นฝังลึกอยู่หลายซี่ ก่อนจะทำท่าอยากจะทุบคนตัวเล็กให้หลังแอ่นแต่ก็ทำได้แค่คิด
'ตัวเล็กตัวบางขาดสารอาหารซะขนาดนี้ใครจะกล้าตีลงว่ะ!'
พอไม่กล้าทำอะไรเต้าหู้แล้ววินเซนต์ก็ทำได้เพียงแค่ผลักหัวทุยคนตรงหน้านั้นให้ออกห่างจากตัวเองไปแทน
“ทุกคนฮ่ะ.. ถ้าพี่วินไพร์เจ็บแปลว่าเราไม่ได้ฝันไปฮ่ะ แหะๆ~” เต้าหู้ยิ้มทะเล้นให้วินเซนต์อีกรอบก่อนจะวิ่งหลบเท้าของคนตัวสูงที่ยกขึ้นมารอถีบตัวเองไปอย่างไว ก่อนจะแยกตัวออกไปเดินเล่นดูหลุมอุกกาบาตขนาดเล็กใหญ่มากมายทั่วพื้นผิวดวงจันทร์อยู่คนเดียวด้วยความตื่นเต้น
ปาโก๋หันไปมองหน้าวินเซนต์พร้อมกับขมวดคิ้วสงสัยก่อนจะถามเพื่อนขึ้น “นี่ความฝันมึงหรอวินเซนต์..”
“อืม”
ขวับ!!
ทุกคนหันขวับไปมองวินเซนต์เป็ตาเดียวด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เพราะเห็นภายนอกเ้าตัวนั้นเป็คนอัธยาศัยดี ชอบเที่ยว ชอบปาร์ตี้ และติดสาวงอมแงม รักสนุกและเ้าชู้ไปเรื่อยแบบเขา ไม่คิดว่าจะมีมุมที่เขานั้นฝันอยากอยู่บนดวงจันทร์ที่แสนจะเงียบสงัดและน่าวังเวงแบบนี้มาก่อนเลย
วินเซนต์ทำให้ทุกคนนั้นตกตะกอนกับคำพูดที่ว่า.. เราไม่สามารถหยั่งรู้ถึงจิตใจหรือนิสัยที่แท้จริงของคนอื่นได้ เพียงเพราะรู้จักกันเพียงรูปลักษณ์ที่แสดงออกภายนอก..
ปาโก๋หัวเราะรั่วออกมาเป็คนแรกก่อนจะเดินไปกอดคอวินเซนต์อย่างนึกเอ็นดูความฝันที่แสนอยากปลีกวิเวกนี้ของเพื่อน “ฮ่ะๆๆ~แล้วจะมีพริตตี้สาวสวยกับโคโยตี้สุดแซ่บอยู่บนนี้ด้วยเปล่าว่ะเพื่อนรัก นี่มึงอยากแสวงหาความสงัดทั้งทางกายและทางใจแบบนี้ด้วยหรอว่ะ! ฮ่ะๆๆๆ~”
“แล้วฮันนี่จะมีเข้าห้องน้ำเข้าอยู่ใช่มั้ยคะวินเซนต์” ใบหน้าหวานพูดด้วยน้ำเสียงกังวลและมองหาห้องน้ำไปด้วย
เบียร์วุ้นที่อยากดูดบุหรี่ได้ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหาบุหรี่กับไฟแช็คที่เขานั้นพกไว้ในนี้ตลอด แต่มันกลับหายไปแล้วเหลือแค่ความว่างเปล่าเพียงเท่านั้น "แล้วถ้าเกิดว่ากูอยากดูดบุหรี่เหมือนกับตอนนี้ต้องทำยังไงว่ะ.. แม่ง! อยากดูดบุหรี่ฉิบหาย!!"
วินเซนต์ไม่ได้สนใจจะโต้ตอบใครทั้งนั้น เขาหันไปมองเต้าหู้ที่กำลังจะเอาลิ้นแตะก้อนหินสีดำด้วยความใคร่รู้รสชาติ ก่อนจะรีบะโห้ามเต้าหู้ด้วยเสียงที่ดังลั่นออกไปอย่างไว
“ไอ้เกี๊ยวน้อย!! หยุดด!!! จะหาแดกมั่วแดกซั่วอีกแล้วไอ้เด็กบ้านี่!!”
“หู้ไม่ได้จะกินฮ่ะ.. หู้แค่จะเอาลิ้นแตะดูรสชาติเฉยๆ” เต้าหู้ที่สะดุ้งใรีบโยนหินในมือตัวเองทิ้งไปทันทีพร้อมกับยิ้มแห้งส่งให้วินเซนต์ไปด้วย
“อยากตายรึไงฮ่ะ!! กลับมานี่เดี๋ยวนี้!! ไอ้โก๋มึงก็ดูแลน้องตัวเองดีๆดิ้ไอ้เหี้ย!!”
“แฟนใครก็ดูแลเอาสิว๊า~”
“แฟนพ่อง!! นั่นน้องมึงนะไอ้สัส! ไอ้เด็กดื้อนั่นก็เดินกลับมานี่!! แม่งน่ารำคานทั้งพี่ทั้งน้องเลยไอ้เหี้ย!!”
ทุกคนต่างมองหน้ากันแล้วยิ้มกรุ้มกริ่มให้กับความโมโหของวินเซนต์ในตอนนี้ ส่วนเต้าหู้เองก็ถึงกับเดินคอตกรีบกลับมาหาวินเซนต์ตามคำสั่งทันทีด้วยท่าทางเหงาหงอย..
และในขณะที่วินเซนต์กำลังบ่นให้เต้าหู้กับปาโก๋อย่างหัวเสียไม่ยอมหยุด จู่ๆก็มีสายลมพายุวนขนาดเล็กคล้ายกลุ่มเมฆหมุนวนที่ไม่มีตาพายุที่ชัดเจนเกิดขึ้นมาอยู่เหนือพื้นผิวดวงจันทร์ขึ้นไปประมาณสามร้อยเมตร ทำเอาทุกคนถึงกับผงะถอยหลังกรูดไปหลายก้าวพร้อมกันด้วยความตกอกใ
และเพียงไม่กี่อึดใจต่อมา.. เทพีมอร์นาโรสกับนกเทพมอร์โรซีเบิร์ดก็ได้ปรากฏตัวขึ้น
หนึ่งเทพีกับอีกหนึ่งนกเทพที่สยายปีกบินทะลุออกมาจากกลุ่มควันสีขาวคละคลุ้งหม่นฟ้าออกมาพร้อมกัน ก่อนจะลงมาเหยียบบนพื้นดวงจันทร์ต่อหน้ามนุษย์โลกแล้วลมพายุวนขนาดเล็กก็ได้สลายตัวหายไปในอวกาศทันที
“เชี่ยไรว่ะเนี่ย!!!”> เบียร์วุ้นะโออกมาด้วยความใเสียงดังลั่นเป็คนแรก
กุยช่ายกับฮันนี่เริ่มจับมือกันแน่นเพื่อเตรียมตัวออกวิ่งหนี แต่พอสองสาวหันไปมองเต้าหู้และวินเซนต์ที่ยืนนิ่งกันอยู่ที่เดิมจึงพยายามควบคุมสติตัวเองให้นิ่งด้วยเช่นกัน
“น้องมาหลบอยู่ข้างหลังพี่เร็ว!!” ปาโก๋แม้จะรู้สึกกลัวอยู่แต่ด้วยความที่ห่วงน้องมากกว่า เขาจึงรีบดึงตัวเต้าหู้ไปหลบซ่อนอยู่หลังของตัวเองไว้อย่างไว
นกเทพบินวนรอบทุกคนไปมาอยู่หลายรอบพร้อมกับแสยะยิ้มหวานที่น่า(ขนหัวลุก)เป็มิตรให้กับทุกคนไปด้วย จนสองสาวนั้นกระชับตัวห่อไหล่ไปยืนแนบชิดกันมากขึ้นกว่าเดิมด้วยความหลอนจนขีดสุด
นี่มันรอยยิ้มของโจ๊กเกอร์ในร่างนกั์ชัดๆ…
“ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่ความฝันของท่านวินเซนต์นะขอร้าบ~” มอร์โรซีเบิร์ดเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสดใสก้องกังวานก่อนจะบินไปหยุดอยู่ข้างตัวของเทพีมอร์นาโรส
“ข้าคือเทพีมอร์นาโรส.. เป็เทพีเติมเต็มความฝันที่จะพามนุษย์หน้าโง่อย่างพวกเ้าทั้งหลายนั้นเข้าไปในฝันของตัวพวกเ้าและเพื่อนๆ.. ตามที่เ้าเด็กผอมแห้งนั้นได้บอกพวกเ้าก่อนจะมาที่นี่”
เทพีมอร์นาโรสแนะนำตัวเองด้วยท่าทีสง่าผ่าเผย เย่อหยิ่ง ก่อนจะกอดอกแล้วเชิดคอตั้งฉากขึ้นสามสิบองศาในมุมที่คิดว่าตนนั้นสง่างามและดูน่าเกรงขามมากที่สุด ก่อนจะปราดตามองมนุษย์ทั้งหกไล่ไปทีละคนอย่างช้าๆ พร้อมกับแสยะยิ้มที่มุมปากด้วยรอยยิ้มที่แสดงออกถึงความเหนือชั้นกันกับมนุษย์เหล่านี้
มอร์โรซีเบิร์ดได้แต่ส่ายหัวไปมาด้วยความเหนื่อยใจให้กับท่าทางทะนงตนของเทพีมอร์นาโรส ก่อนจะบินไปใกล้ๆกับทุกคนอีกครั้งเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศการสนทนาระหว่างเทพีกับมนุษย์โลกเหล่านี้ให้ดีขึ้น
“ทักทายขอร้าบบบ~”
เบียร์วุ้นที่แพ้เสียงในหัวรีบหันหลังกลับไปนินทานกจะงอยปากดำกับกุยช่ายอย่างไว
“เชี่ย… ทักทายขอร้าบ.. แม่งนกเพี้ยนยุคไหนกันว่ะเนี่ย”
“ชู่ววว” กุยช่ายรีบยกมือขึ้นมาปิดปากของเบียร์วุ้นไว้ก่อนจะหันไปยิ้มแห้งๆให้กับนกั์ตาเหลืองทองคู่โตที่บินวนมาหาตัวเองกับแฟนพอดี
“ข้าชื่อมอร์โรซีเบิร์ด เป็นกเทพประจำตัวของท่านเทพีมอร์นาโรสนะขอรับ.. ”
ในขณะที่ทุกคนยืนนิ่งรอฟังเทพีกับนกเทพนั้นพูดต่อกันอยู่ที่เดิม วินเซนต์ที่ยืนกอดอกทำหน้าเบื่อหน่ายกับสถานการณ์ตอนนี้อยู่ได้หันไปหรี่ตามองเต้าหู้ที่ยืนอยู่ใกล้กันข้างหลังปาโก๋พร้อมกับขมวดคิ้วขึ้นเป็ปมไปด้วย
“พี่วินไพร์มีอะไรหรอฮ่ะ” เต้าหู้เอียงคอสงสัยเมื่อวินเซนต์มองตัวเองแบบไม่ละสายตาไปไหนสักที
“ไม่กลัวรึไง..” เต้าหู้ที่ปกติจะเป็เด็กขี้กลัวทุกอย่างบนโลกใบนี้ แต่พอเห็นทั้งเทพีและนกเทพมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าแบบนี้ กลับยังคงยืนนิ่งไม่ได้ตื่นตระหนกอะไรมากมายจนวินเซนต์นั้นรู้สึกประหลาดใจ
เต้าหู้ส่ายหน้าไปมาก่อนจะยิ้มหวานส่งให้ “เต้าหู้เคยเจอเทพีมอร์นาโรสกับนกเทพมอร์โรซีเบิร์ดมาแล้วครั้งนึงฮ่ะ.. เทพีมอร์นาโรสนี่แหละที่เป็คนเอาหม้อจิ้มจุ่มดินเผาชุดนั้นให้กับเต้าหู้..”
คำพูดของเต้าหู้ไม่ได้ทำให้แค่วินเซนต์นั้นนิ่งค้างไปด้วยความไม่อยากจะเชื่ออยู่คนเดียว แต่ทุกคนที่ที่ยืนคุยกันก่อนหน้านี้อยู่ถึงกับหันขวับไปมองเต้าหู้เป็ตาเดียวพร้อมกันอย่างไว
เพราะทุกคนต่างก็ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าสิ่งที่เต้าหู้เล่ามาเมื่อกี้นั้นมันจะเป็เื่จริง..
ฟู่วววววววววว~
พายุหมุนขนาดเล็กคล้ายทอร์นาโดนั้นปรากฏขึ้น.. ซึ่งมาจากการตะวัดนิ้วเพียงครั้งเดียวของเทพีมอร์นาโรสที่้าดึงความสนใจของทุกคนให้กลับมาสนใจตัวเองต่อ
“ตอนนี้พวกเ้าจงสงบปากสงบคำแล้วสนใจแค่ข้าเพียงผู้เดียว!! ไม่เช่นนั้นข้าจะทำให้สายลมลูกนี้พัดพาพวกเ้าให้หลุดไปลอยเคว้งอยู่กลางอวกาศกันจนดับสูญไปซะให้หมด!!”
“คุกเข่าให้เกียรติเทพีมอร์นาโรสด้วยขอรับ ถ้าพวกท่านยังไม่อยากโดนสาปให้ติดอยู่ที่ทะเลบนดวงจันทร์แห่งนี้ไปตลอดกาลเสียก่อน” นกั์ตาเหลืองทองคู่โตเริ่มมีประกายตาที่น่ากลัวขึ้นมา เมื่อเห็นมนุษย์โลกกลุ่มนี้มีท่าทีที่ไม่เคารพเ้านายของตน
ทุกคนมองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่กอยู่ครู่นึงก่อนเต้าหู้จะเป็คนแรกที่ยอมคุกเข่าลงไปก่อนเพราะต้านทานสายตาคมกริบของเทพีมอร์นาโรสและนกเทพมอร์โรซีเบิร์ดไว้ไม่ไหว
“ทุกคนรีบคุกเข่าลงสิฮ่ะ..”
เบียร์วุ้น ปาโก๋ ฮันนี่ และกุยช่าย มองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่กอีกรอบก่อนจะยอมทำตามที่เต้าหู้นั้นบอกเพื่อความอยู่รอดอย่างช่วยไม่ได้
“พี่วินไพร์ฮ่ะ.. คุกเข่าลงเร็วเข้า..”
เต้าหู้รีบกวักมือเรียกวินเซนต์ที่ยังคงยืนนิ่งตัวตรงสายตาคมกริบและแน่วแน่ไม่หลบหลีกสายตาของทั้งเทพีกับนกเทพที่อยู่ตรงหน้าไปไหน
เทพีมอร์นาโรสรู้สึกไม่ถูกชะตากับมนุษย์ผู้หยิ่งยะโสคนนี้มากเสียเหลือเกิน จึงหมุนนิ้วชี้ของตัวเองไปมาอยู่หลายรอบเพื่อเรียกพลังบางอย่างให้ปรากฏขึ้นมาอย่างไว
“เ้าจะคุกเข่าให้ข้าดีๆไหม! เ้ามนุษย์อวดดี!!”
“ทำไมข้าต้องทำตาม ในเมื่อข้าไม่ได้รู้สึกอยากจะเคารพ.. เทพีเชี่ยอะไรว่ะ ปัญญาอ่อนฉิบหาย!”
“พี่วินไพร์!!/วินเซนต์!!/วินเซนต์!!/วินเซนต์!!/วินเซนต์!!”>>ทุกคนะโด้วยความใพร้อมกับเบิกตาโพลงขึ้นพร้อมกัน
“ข้ายังไม่อยากพรากลมหายใจของท่านไปนะขอรับท่านวินเซนต์.. จงคุกเข่าลงไปดีๆตอนนี้เสียเถิด..”
“ข้าไม่ทำ! ท่านกับเทพีบ้าอำนาจของท่านอยากจะสาปข้าให้เป็เชี่ยอะไรก็ตามสบาย” วินเซนต์พูดฉะฉานพร้อมกับแสดงสีหน้าที่เด็ดเดี่ยวโดยไม่หวั่นไหวออกไปด้วย
เทพีมอร์นาโรสตวัดสายตาคู่สวยคมกริบของตัวเองไปมองวินเซนต์อีกครั้งก่อนจะหัวเราะในลำคออกมาทีนึง ซึ่งเป็เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นะเืเข้าไปถึงกระดูกดำจนทุกคนนั้นถึงกับหัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระเด็นออกจากหน้าอกไปตามๆกัน
เป๊าะ!
เทพีมอร์นาโรสดีดนิ้วทีนึงก่อนจะชี้นิ้วที่มีแสงส้มประกายปีกนกที่ร้อนระอุคล้ายกับปีกนกติดลาวาขนาดเล็กขึ้นมา ก่อนจะไล่ชี้หน้าคนที่นั่งคุกเข่ากันอยู่ไปทีละคนเพื่อเลือกเป้าหมาย..
“ข้าจะเผาใครให้มอดไหม้ไปก่อนดีนะ!!”
นิ้วยาวสวยของเทพีผู้ที่กำลังโมโหได้ชี้ไปที่กุยช่ายก่อนคนแรก ก่อนจะเลื่อนไปชี้ที่เบียร์วุ้น ปาโก๋.. ฮันนี่.. แล้วไปหยุดอยู่ที่เต้าหู้!!
“เ้าพร้อมตายหรือยังเ้ามนุษย์หน้าโง่!!!”
เทพีมอร์นาโรสตวาดด้วยน้ำเสียงอันทรงพลังดังกร้าวไปทั่วอวกาศ แต่ยังไม่ทันจะเตรียมพร้อมส่งตัวเต้าหู้ออกไปจากพื้นผิวบนดวงจันทร์ก็ต้องหยุดชะงักปลายนิ้วของตัวเองเอาไว้เสียก่อน
พรึ่บบบบ!!!!
วินเซนต์รีบคุกเข่าลงไปตรงหน้าของเทพีมอร์นาโรสอย่างไว พร้อมกับก้มหน้ากัดฟันดังกรอดจนกรามขึ้นเป็สันและกำหมัดทั้งสองข้างของตัวเองไว้แน่นไปด้วย!!
..............................................................................................................................................................................................
โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยนะค๊า~
1K
![[RIN] อัจฉริยะย้อนเวลา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1560781350_58775047.webp)