ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

           เสียงโห่ร้องข่มขวัญคู่ต่อสู้อยู่ข้างนอกเสียงดังไปทั้งทั่วบริเวณแต่ชิงเถากับหลันเฟยยังหลับอยู่ในรถม้าอย่างเงียบๆ อย่างน้อยก็เป็นการไม่ไปขัดขวางการทำงานของพวกทหารเขา

“เจ้าอยู่เงียบๆนะหลันเฟย”ชิงเถาสั่งการก่อนจะค่อยๆ เดินไปข้างรถม้าเพื่อสอดส่องดูความเคลื่อไหวด้านนอกดีที่ผนังรถม้ามีช่องลมเล็กๆอยู่ด้วยชิงเถาจึงไม่ต้องเปิดหน้าต่างออกดูให้เป็นเป้าสายตาแก่ศัตรู

‘เพล้งงงๆ พลัววว’

‘ฉับบบบ’ การต่อสู้เริ่มขึ้นเมื่อพวกโจรป่าเสื้อผ้าหลายสีวิ่งออกมาจากที่หลบในป่าข้างทางด้วยจำนวนจากที่ชิงเถาลองประมาณคร่าวๆ มีไม่ต่ำกว่าสามสิบคนทุกคนล้วนแล้วแต่ทีอาวุธอยู่ในมือทั้งสิน

“คนพวกนี้ช่างไม่รู้จักความกลัวตายเอาเสียเลยเห็นอยู่ว่าอีกฝ่ายมีคนอยู่เป็นร้อย” ชิงเถาเอ่ยขึ้นพร้อมส่ายหน้าอย่างระอาใจ

“เจ้าอย่าได้ดูเพียงจำนวนคนเท่านั้นต้องดูที่ฝีมือ”เชี่ยนเชี่ยนเอ่ยเตือนถึงแม้ว่านางจะรู้ผลอยู่แล้วว่าใครจะชนะใครจะต้องถูกกำจัด

“ข้าก็ไม่ได้ประเมินพวกเขาต่ำหรอกแต่คนต่างกันหลายเท่าขนาดนี้ แม้แต่เด็กก็คิดได้” ชิงเถานางยังคิดว่าโจรพวกนี้ช่างมั่นอกมั่นใจตัวเองเสียเหลือเกิน

 ‘พวกข้าจะประทะมือกับพวกทหารด้านหน้าส่วนพวกเจ้าต้องรีบเข้าไปหาของมีค่ามาให้มากที่สุด’

‘มีเวลา 5 เฟินพวกเจ้าต้องเร่งมือเข้า’ เสียงดังแว่วเข้าหูชิงเถามา นางเริ่มเข้าใจแล้ว ว่าโจรก็คือโจรขอให้ได้ของมีค่ากลับไปเป็นพอ พวกเขาต้องหาวิธีที่ต้องลดความเสี่ยงตายอยู่แล้ว

‘กลางขบวนมีรถม้าหลายคัน แบ่งคนไปค้นเร็ว’ ชิงเถาได้ยินเสียงจากการช่วยเหลือของต่างหูมุกตอนนี้โจรพวกนั้นคงใกล้เข้ามาแล้ว

“พวกมันใกล้เข้ามาแล้วทำไงๆๆๆ” ชิงเถาที่ได้ยินพวกมันคุยกันเช่นนั้นก็ไม่รู้จะทำเช่นไรแล้ว

“ออกไปสู้กับพวกมันสิ”เชี่ยนเชี่ยนแนะนำชิงเถา แต่สำหรับชิงเถานั้นมันไม่เข้าท่าเอาเสียเลยนางไม่เคยสู้จริงๆแบบเอาชีวิตเป็นเดิมพันเลยนะ ถ้านางตายก็เสียดายชีวิต แต่ถ้านางฆ่าใครตายก็คงช๊อคค้างไปแล้วก็โดนโจรอีกคนฆ่าตายเหมือนกันนั่นแหละ

“ไม่สิข้าต้องไม่ทำเช่นนั้น” ชิงเถาส่ายหัวไปมาไม่ต้องการใช้วิธีที่เชี่ยนเชี่ยนว่านางไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งนางต้องตั้งสติเสียหน่อย คิดว่าต้องทำอย่างไรต่อไป วิธีที่นาต้องปลอดภัยและต้องไม่โง่ออกไปเป็นเป้าให้คนอื่นมาช่วยแล้วคนที่ช่วยต้องตายเหมือนในซีรีย์ มันต้องมีวิธีที่ดีสำหรับเวลานี้

“หลบๆๆ”เสียงของหลันเฟยดังขึ้นเรียกความสนใจจากชิงเถา นางหันไปมองยังเจ้านกสีน้ำเงินเข้มที่ยืนอยู่บนพื้นรถม้าแล้วกระโดนไปมา

“ใช่แล้วหลบ” ชิงเถายิ้มหวานส่งให้เจ้าหลันเฟยที่มีสติกว่านางเสียอีก

           ชิงเถานางรีบเปิดช่องลับใต้ท้องรถม้าเพื่อซ่อนตัวทันทีอย่างไรเสียข้าวของในรถม้าก็ไม่มีสิ่งมีค่าอยู่แล้วนางจึงไม่จำเป็นต้องห่วงเก็บของเพียงตัวนางกับหลันเฟยรีบเข้าไปหลับซ่อนตัวเท่านั้นก็ปลอดภัยแล้วด้วยตัวรถม้านางออกแบบมาให้มีที่ซ่อนตัวได้มารดานางถึงได้พอสบายใจขึ้นมายอมให้นางได้ออกจากบ้านมาเช่นนี้แต่ชิงเถาไม่คิดว่านางจะได้ใช้ประโยชน์จากมันจริงๆ ตั้งแต่ออกเดินทางได้ไม่นาน

“หลบเร็วเชียวนา”เชี่ยนเชี่ยนเอ่ยหยอกชิงเถาเมื่อนางเข้ามาในที่หลบแล้ว

“ข้าต้องดูแลตัวเองอยู่แล้วไม่ต้องให้ใครมาดูแล” ชิงเถาเอ่ยอย่างภาคภูมิใจที่ตนนั้นรู้จักเอาตัวรอดแต่สำหรับคนอื่นได้ยินเข้าอาจจะหาว่านางเห็นแก่ตัวขี้ขลาดตาขาวก็เป็นได้

“ไม่ใช่ว่ากลัวเหร่ออออ”เชี่ยนเชี่ยนยังไม่หยุดเย้าแย่

“กลัวไม่กลัวก็อีกเรื่องแต่ข้าไม่อยากเป็นภาระของพวกทหารมากกว่า” ชิงเถานางยังไม่ยอมเอ่ยต่อล้อต่อเถียงต่อพวกนางลืมไปแล้วหรืออย่างไรว่าด้านนอกมีกำลังอยู่ในสถานการณ์เช่นไร

‘เพล้งงง’

‘ฟลิ่ววว’

“กำจัดพวกโจรชั่วให้หมด”

“เฮ!!!!” 

“เฮอะพวกทหารมีเรี่ยวแรงแค่นี้รึ”

เสียงสั่งการและพูดข่มกันของกลุ่มคนทั้งสองฝ่ายดังมาให้ได้ยินไม่ขาดช่วงพวกเขาเข้าห่ำหั่นต่อสู้กันอย่างไม่กลัวตายตายฝ่ายโจรนั้นมีน้อยแต่ฝีมือไม่ได้ด้อยเลย

‘ตึกๆๆ คลื่นนนน’ทั้งเสียงฝีเท้าและต่อสู้ดังผสมปนกันไปจนแยกแยะไม่ออกแต่มีเสียงหนึ่งที่ชิงเถานางเริ่มหวาดหวั่น ตัวรถม้านางเริ่มสั่นคลอนไปมา เดาได้ไม่ยากเลยว่าเกิดจากใครสักคนกำลังชนหรือว่าทำอะไรซักอย่างกับรถม้านางในตอนนี้