แต่เมื่อทั้งสองตั้งสติดูก็ต้องตกตะลึง สิ่งที่มองเห็นและคิดว่าเป็เสา แท้จริงแล้วคือสายฟ้าที่หนาแน่นซ้อนกันมากมายมากกว่าร้อยสาย เสาสีขาวเกิดจากสายฟ้าปกติก่อตัวขึ้น เมื่อเพ่งพินิจดูเสาสีน้ำเงินเข้ม ทั้งสองใแทบผงะ สายฟ้าวายุ!! มากมายปานนั้น สายฟ้าวายุที่มีลักษณะสีน้ำเงินรวมตัวซ้อนกันมากมายจนไม่อาจจะจำแนกได้ว่ามากมายปานใด ทั้งสองถึงกับอุทานออกมาพร้อมกัน
"โอ๊ะ..!!"
"มิน่าเล่าถึงได้เกิดเม็ดพลังธาตุสายฟ้าวายุขึ้น ในที่นี้มีสายฟ้าวายุมากมายและอุดมไปด้วยปราณธรรมชาติถึงปานนี้หรือด้านล่างจะเป็เส้นชีพจรั เหลือเชื่อจริง ๆ ไม่ทราบว่าสถานที่นี้มีมานานแค่ไหนแล้ว เหตุไฉนจึงไม่มีใครล่วงรู่ ...ไม่มีใครเล่าขานต่อกัน
สถานที่ที่อุดมไปด้วยปราณธรรมชาติ เต็มไปด้วยสายฟ้า ทั้งมีพายุหมุนอันรุนแรงคอยโอบล้อมสายฟ้าวายุไว้ สถานที่วิเศษเช่นนี้กลับมิมีใครเคยพบเจอ"
หลานสวี่กล่าวขึ้น
"อาจจะเป็เพราะมีสัตว์อสูรัภูผาเฝ้าถ้ำนี้ เลยไม่มีใครกล้าเข้ามาสำรวจ หรือไม่ก็ไม่ก็ไม่อยากหาเื่ใส่ตัวโดยไปแหย่ให้สัตว์อสูรระดับสองกริ้วโกรธขึ้นมา “
”เวลาผ่านมาพอสมควร แม่นางหลานสวี่รีบเสาะหาดูตามเสาสายฟ้าสีขาวเถอะ สายฟ้าหนาแน่นขนาดนี้อาจจะมีเม็ดพลังธาตุสายฟ้าเกิดขึ้น หากเจอแล้วจะได้รีบออกไปจากที่นี่กัน "
เห็นสภาพในห้องนี้แล้วหากพลาดพลั้งขึ้นมาคงต้องกลายเป็เถ้าธุลีในพริบตา กังหลงกล่าวขึ้นด้วยความกังวล
ได้ยินเช่นนั้นหลานสวี่รีบสงบจิตใจที่เต้นระทึกพากังหลงโฉบบินไปยังเสาสีขาวต้นแรกสำรวจดูบริเวณพื้นศิลารอบๆโคนเสามีลักษณะเป็แอ่งลึกลงไปเล็กน้อย ดูเป็ร่องประมาณฝ่ามือวนรอบเสา
เมื่อค้นหาก็พบเม็ดกลมๆมีลักษณะสีขาวใสระยิบระยับเป็ประกายแปลบปราบเหมือนมีสายฟ้าอ่อน ๆ วิ่งวนรอบลูกกลมๆ นั้น ทั้งสองอุทานออกมาแทบพร้อมกัน
"เม็ดพลังธาตุสายฟ้า..!!"
สิ่งนี้เป็อื่นใดไปมิได้นอกจากเม็ดพลังธาตุสายฟ้า!! หลานสวี่ยื่นมือขวาออกไปแบแล้วกำวูบหนึ่งใช้พลังปราณดึงดูดเม็ดพลังสีขาวนั้นมาเก็บไว้ในผ้าเช็ดหน้าสีเหลืองที่เตรียมไว้และเตรียมตัวจะพุ่งทะยานออกไปจากห้องโถงแห่งนี้
"ช้าก่อน ยังมีเวลาอีกประมาณยิี่สิบลมหายใจแม่นางหลานสวี่ลองสำรวจดูเสาสายฟ้าสีขาวที่เหลืออีกสองต้นจากขนาดที่ใกล้เคียงกันหากเสานี้ให้กำเนิดเม็ดพลังธาตุสายฟ้าได้อีสองเสาที่เหลืออาจให้กำเนิดเม็ดพลังธาตุสายฟ้าอีกก็เป็ได้"
กังหลงรีบกล่าวเตือนขึ้น
หลานสวี่ได้ยินเช่นนั้นก็รีบกระพือปีกยุทธโฉบบินไปยังเสาที่เหลืออีกสองต้นและเป็ไปดังที่กังหลงได้คาดคะเนไว้ ที่โคนเสาแต่ละต้นมีเม็ดพลังธาตุสายฟ้าหนึ่งเม็ดเกิดขึ้นจริง
สายฟ้าเหล่านี้น่าจะเกิดขึ้นพร้อมกันั้แ่โบราณและกลั่นเม็ดพลังพร้อมกันเป็แน่แท้หลานสวี่ใช้วิธีเดิมเก็บรวบรวมเม็ดพลังธาตุสายฟ้าไว้ได้ทั้งหมดสามเม็ดแล้วรีบพุ่งทะยานออกจากม่านสายฟ้าสู่ด้านนอกไม่ถึงห้าลมหายใจม่านสายฟ้าที่จางลงนิดหนึ่งก็กลับสู่สภาพเดิม หากแม้นทั้งสองออกกลับมาจากห้องโถงช้ากว่านี้ย่อมยากจะคาดคิดถึงผลที่จะเกิดขึ้น
"เห้อ.."
เมื่อออกมาด้านนอกกังหลงถอนหายใจอย่างโล่งอก ปล่อยมือจากแขนของหญิงสาวพร้อมยิ้มเอามือปาดเหงื่อบนใบหน้า และจิตใจที่ตื่นเต้นค่อย ๆ สงบลง
หลานสวี่คลี่ผ้าเช็ดหน้าออกมาสายตาสวยใสเหม่อมองไปที่เม็ดพลังทั้งสามในมือยิ้มอย่างมีความสุข ทั้งสามเม็ดมีขนาด และลักษณะเหมือนกันมิผิดเพี้ยน แล้วนางก็หยิบเม็ดหนึ่งส่งให้กังหลงพร้อมกับพูดว่า
"นี่สำหรับคุณชายเทียนกังไม่ทราบจักระประจำตัวท่านจะเป็ธาตุสายฟ้าหรือไม่แต่ถึงแม้จักระประจำตัวท่านจะไม่ธาตุสายฟ้า ก็อาจจะมีประโยชน์และเราสองเข้าไปเสาะหาด้วยกันสิ่งที่พบเจอก็ย่อมมีส่วนเหมือนกันโชคดีนักที่พบเจอถึงสามเม็ด แบ่งกันคนละเม็ด อีกเม็ดจะแบ่งกันเช่นไรข้ามีความจำเป็ต้องใช้แค่เม็ดเดียว งั้นอีกเม็ดยกให้ท่านอีกก็แล้วกัน"
พูดจบก็หยิบอีกหนึ่งเม็ดส่งให้กังหลง กังหลงไม่นึกว่าสตรีงามพร้อมเช่นนี้มิเพียงรูปร่างจะงดงามเลิศล้ำเหนือคำบรรยายใด ๆ ที่จะเปรียบทั้งกิริยาท่าทางนุ่มนวลชวนหลงไหล แม้แต้จิตใจยังกว้างขวางปานนี้หากเปลี่ยนเป็ตนมิทราบจะเปิดเผยกว้างขวางเทียบกับนางได้หรือไม่ กังหลงยิ่งประทับเงาร่างสตรีงามตรงหน้าลงในหัวใจอย่างไม่รู้ตัว เมื่อนางหยิบยื่นเม็ดพลังธาตุสายฟ้ามาให้เพิ่มจึงรีบโบกมือปฏิเสธทันทีพร้อมกล่าวขึ้น
"ขอบคุณในความใจกว้างและความมีน้ำใจของแม่นางหลานสวี่มากท่านเก็บเม็ดที่เหลือไว้เถอะข้าได้เม็ดเดียวก็เพียงพอแล้วและก่อนหน้านี้ข้าก็ได้ซากัภูผาพร้อมเม็ดพลังธาตุสายฟ้าวายุมาเช่นกันขออย่าให้ข้าต้องเกิดความละอายใจที่มิได้มีส่วนช่วย แต่กลับเก็บเกี่ยวผลประโยชน์อย่างมากมายเกินไปสำหรับน้ำมิตรไมตรีนี้ข้าเทียนกังขอสลักซึ้งใจจวบจนวันตายก็มิอาจลืมเลือนและจะหาโอกาสตอบแทนสิ่งที่ได้รับการหยิบยื่นให้จงได้ "
หลานสวี่เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็มิอาจดื้อดึงส่งเม็ดพลังให้ต่อไปจึงห่อผ้าเช็ดหน้าเก็บไว้อย่างทนุถนอม พร้อมกล่าวขึ้น
"หากเป็เช่นนั้นหลานสวี่ขอเก็บเม็ดพลังธาตุสายฟ้าอีกเม็ดไว้หลานสวี่ต้องขอตัวกลับตระกูลก่อนแล้ว เนื่องจากออกมาจากตระกูลเป็เวลานานและครานี้นับว่าโชคดีได้พบเจอสิ่งที่ตั้งใจค้นหาดูจากการออกหาประสบการณ์ของคุณชายเทียนกังนับเป็นักยุทธผู้หนึ่งหากมีวาสนาคงมีโอกาสได้พบเจอกันในการประลองระดับอาณาจักรทั้งเจ็ดที่จะจัดขึ้นทุกสิบห้าปีซึ่งกำหนดนั้นจะมาถึงในอีกไม่นาน "
"ขอให้คุณชายเพียรพยายามฝึกฝนจนมีคุณสมบัติได้เข้าร่วมการประลองในรอบที่จะถึงนี้คราครั้งนี้อาณาจักรปิงซานเป็เ้าภาพในการจัดงานประลองการประลองจะจัดขึ้นที่เมืองปิงซานซึ่งเป็เมืองหลวงของอาณาจักร ขอคุณชายเทียนกังโปรดถนอมตัวหลานสวี่ขออำลา"
ทิ้งเสียงนุ่มนวลอ่อนหวานชวนหลงไหลไว้ด้านหลังพร้อมกับร่างบอบบางอรชรอ้อนแอ้นสวยงามยากหาที่ติขยับวูบเดียวบินหายลับไปในท้องฟ้าเบื้องบน กังหลงได้แต่เหม่อมองและครุ่นคิดอย่างขมขื่นกับตัวเอง
" เห้อ !ข้าช่างเป็เช่นกบน้อยในก้นบ่ออย่างจริงแท้ หลายปีที่ผ่านมาเพียงทราบแต่เื่ราวภายในอาณาจักรเนตรอสูรที่ตนอยู่เท่านั้นเื่ราวเกี่ยวกับอาณาจักรต่างๆ อาณาจักรปิงซาน เมืองปิงซาน เมืองปิงหูและเื่ราวการประลองระดับอาณาจักรนี่เป็ครั้งแรกที่ได้ยินคนกล่าวถึง"
"หาก้าจะก้าวออกจากอาณาจักรเนตรอสูรที่ข้าเคยคิดว่ากว้างใหญ่สุดแสนแล้วคงต้องรีบหาทางยกระดับพลังฝีมือให้สูงพอ และหากคิดจะพบเจอแม่นางผู้นั้นคงต้องรีบทะยานให้ถึงระดับปราณราชันย์ภายในระยะเวลาอันใกล้นี้ไม่ทราบว่าจะต้องมีคุณสมบัติอย่างไรถึงจะสามารถเข้าร่วมการประลองระดับอาณาจักรได้เห็นทีหลังจากการฝึกครั้งนี้คงต้องสืบหาข้อมูลเหล่านี้บ้างแล้วดูท่าเส้นทางสายนี้ใช่ว่าจะก้าวเดินไปได้อย่างง่ายดายไม่..!!"
"เฮอะ !!ก่อนนี้ข้าต้องอยู่อย่างอัปยศมาเกือบห้าปี บัดนี้์ได้ประทานโอกาสมาให้แล้วก็ขอใช้โอกาสนี้กระทำการให้ลือลั่นสักครา แม่นางหลานสวี่รอพบเจอกันครางานประลองระดับอาณาจักรเถอะข้าผู้นี้จะก้าวผ่านอุปสรรคฟันฝ่าและพาตัวเองไปร่วมงานประลองครานี้ให้จงได้"
1K
