"กรดมึงถึงไหนแล้ววะ"
"กำลังออกจากหอเนี่ยอาจารย์มาถึงยัง"
"ยังว่ะ ไงมึงก็รีบหน่อยละกัน"
"เครๆ "
ผมชื่อ ทรงกรด และคนที่โทรมาเมื่อกี้คือไอ้ปามเพื่อนที่เรียนสาขาเดียวกันเช้าวันนี้พวกผมต้องพรีเซนต์งานผมเรียนอยู่ปีสามเอกการจัดการจะพูดไปเมื่อคืนทำงานกว่าจะเสร็จก็ตีสองผมเลยตื่นสายกว่าเพื่อน
วันนี้ฝนเสือกมาตกอีกผมรีบกางร่มจุดยืนคือหน้าหอชายดีหน่อยที่หอผมอยู่ใกล้มอเดินไปไม่ไกลก็ถึงปีหนึ่งผมก็ไม่ซีเรียสเื่เรียนเท่าไรหรอกแต่นี้คือผมยี่สิบสองแล้วไงจริงจังกันหน่อยเกรดไม่ดีพาซวยไปถึงอนาคต
ผมดูนาฬิกาตรงข้อมือเหลือบมองหมูปิ้งที่ขายอยู่ใกล้ๆ ผมตัดสินใจหาของกินรองท้องก่อนสมองมันต้องบำรุง ผมสั่งแม่ค้าหมูแปดไม้กับข้าวสามถุงจะว่าผมกินจุใช่ไหมสำหรับคนอย่างผมกินเยอะน่ะถูกแล้ว ผมเป็คนตัวผอมแรงน้อยคล้ายผู้หญิงไม่มีกล้ามซิกแพคอะไรกับเขาหรอก กินเวย์โปรตีน ออกกำลังกายยกเวทก็แล้วตัวลีบเหมือนคนเป็โรคอ่ะ อืม ลืมไปว่าผมก็เป็อยู่จริงๆ นั่นแหละเพียงแต่โรคนี้น้อยคนนักที่จะเกิดกับผู้ชาย เฮ้อ เพราะแบบนี้หรือเปล่าร่างกายผมถึงไม่เจริญเติบโตสักที
"พ่อหนุ่มได้แล้วจ๊ะ"
"นี่ครับ" ผมยื่นเงินให้แม่ค้าตามจำนวน
"ขอบคุณที่อุดหนุนน้านะ"
ผมโค้งตัวยิ้มกลับหยุดคิดเื่ก่อนหน้าหันมาสนใจหมูปิ้งร้อนๆ แทนระหว่างกินก็เดินกางร่มกลางสายฝนไปด้วย่ชีวิตของผมที่ผ่านมาล้วนมีแต่ความสุขและสุดท้ายความทุกข์ก็มาเข้าเยือนคือผมสามารถท้องได้หมายถึงเป็ผู้ชายแต่เสือกมีลูกได้ ผมขำว่ะครั้งแรกที่ได้ยินจากปากหมอผมไม่สามารถยอมรับได้ทันทีผมพยายามหาวิธีต่างๆ เพื่อเปลี่ยนมันแต่ผลได้รับกลับมาคือความล้มเหลวจนผมท้อและยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้นปัจจุบันนี้ผมยัง งง เลยว่ากูจะเอามดลูกไหนมาท้อง เหี้ย ช่างมันเถอะคิดไปก็ปวดหัว
ผมเดินใกล้ถึงมหาลัยเต็มทีหมูปิ้งก็หมดแล้วด้วย ท้องยังร้องประท้วงอยู่เลยผมยู่หน้าตรงไปที่ถังขยะแยกสีและผมก็ต้องร้องใเมื่อข้างๆ ถังมีเด็กผู้ชายสวมชุดนักเรียนนานาชาตินั่งก้มหน้าเหมือนสิ้นหวังกับชีวิต
ผมไม่อยากจะยุ่งหรอกนะแต่ดูเขายังเด็กผมเอาตัวเขยิบเข้าไปนั่งข้างๆ พร้อมกางร่มเพื่อไม่ให้เขาถูกฝนเด็กผู้ชายนานาชาติรับรู้ได้ถึงตัวตนของผมจึงเงยหน้าขึ้นมอง ผมถึงกับสะดุ้ง
เชี้ยแม่ง เด็กอะไรหน้าหล่อจังวะ
เผลอๆ หล่อกว่าเดือนมหาลัยปีนี้อีกผมไม่ได้เวอร์แต่เด็กมันหน้าพรีเมี่ยมจริงๆ ตาคม จมูกโด่ง ปากชมพูบางรับกับคางเรียวยาวสันกรามเนี่ยคมเด่นชัด เอ๊ะ มีขี้แมลงวันใต้ๆ ตาด้วยเซ็กซี่ชะมัดแต่ดูน้องเขามองผมไม่เป็มิตร
"เอ่อ น้องมานั่งทำอะไรอยู่ข้างถังขยะนี่คนเดียวฝนก็ตกด้วยเดี๋ยวไม่สบายนะ"
"......" เด็กไม่ตอบปรายตาคมมองหน้าผมนิ่ง
"หรือว่าหลงกับพ่อแม่จำเบอร์ได้ไหมพี่จะได้โทรให้" ดูเป็คนดื้อพอสมควรผมยกแขนดูนาฬิกาตรงข้อมืออีกครั้ง ตายแน่เหลืออีกยี่สิบนาที
"น้องพี่อยากช่วยจริงๆ บอกกับพี่หน่อยเถอะว่าน้องเดือดร้อนอะไรเป็เด็กมานั่งแบบนี้คนเดียวมันอัตราย"
"ไม่ใช่เด็ก" ในที่สุดก็ยอมปริปากทว่าเสียงทุ้มแหบน่าค้นหา ไอ้กรดนี่มึงคิดอะไรกับเด็กวะ
"อ่า ตกลงเรามีเื่ให้พี่..."
"ไม่มี ไปเรียนเถอะ"
ถามจริงนี่คือคำพูดของเด็กที่ใช้กับผู้ใหญ่ใช่ไหมคุณ ผมถอดใจเมื่อเขาไม่อยากให้ยุ่งไปก็ได้วะผมลุกขึ้นรู้สึกถึงความชื้นที่ก้นเปียกจนได้นะผมมองเด็กนานาชาติอีกครั้งก่อนจะหยิบลูกอมฮาร์ทบีทสีเขียวยัดใส่มือน้องเขาพร้อมๆ กับร่มผมตากฝนไปใกล้ๆ แค่นี้คงไม่ไข้ขึ้นหรอก
"พี่ให้ ไปล่ะ"
ชายหนุ่มร่างอ้อนแอ้นรีบก้าวเท้าวิ่งผ่านสายฝนโดยไม่ทันได้หันหลังกลับมามองดูเด็กชายวัยสิบสี่ที่ตอนนี้กำลังนั่งจ้องลูกอมสภาพค่อยข้างยับเพราะถูกเก็บไว้กางเกงช่องเล็ก
ลูกอมฮาร์ทบีทสีเขียวกับร่มหนึ่งคันจากผู้ชายแปลกหน้าแต่ทำให้เด็กชายอบอุ่นไปทั้งหัวใจ
"ขอบคุณ"
_____________________________________
"กรด แอมฝากถ่ายเอกสาร"
"อ่ะ ของรีนด้วย "
"เออ ของกูด้วยฝากหน่อยขี้ข้า"
"แกก็ไปว่าพี่กรดเขาทำงานมาจนอายุจะสี่สิบก็ยังเป็ได้แค่เด็กถ่ายเอกสาร"
"อายุมากกว่าฉันอีก เรียกลุงเลยสิงั้น"
"ก็นะเสือกไปยุ่งกับผัวเ้าของบริษัทไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง! "
ผมรับจัดเอกสารเสร็จแล้วเดินไปยังเครื่องปริ้นผมไม่โกรธที่ถูกคนพวกนั้นดูถูกคนจะเห่าก็ปล่อยให้เขาเห่าต่อไปสนใจงานของตัวเองยังมีประโยชน์กว่าอีก ครั้งแรกที่มาสมัครและได้เข้าทำงานบริษัทแห่งนี้ผมไม่ได้ทำตำแหน่งถ่ายเอกสารนะผมอยู่ฝ่ายจัดการบัญชีแต่มันดันเกิดเื่
เพราะสามีคุณหน่อย คุณหน่อยคือเ้าของบริษัทสามีเขาชอบมองหน้าผมแรกๆ ผมไม่ได้อะไรตอนนั้นยังคิดอยู่ว่าเขาก็เป็ผู้ชายเหมือนกันแต่นับเดือนยิ่งร้ายแรงขึ้นเมื่อเขาพยายามจะข่มขืนผมในที่ๆ ต้องห้ามซึ่งนั่นคือห้องผู้บริหาร
มันเป็วันที่โชคร้ายสุดๆ เมื่อคุณหน่อยเข้ามาเห็นสามีตัวเองกำลังจูบต้นคอผมภาพตรงหน้ามันฟ้องทุกอย่างไม่มีใครฟังคำแก้ตัวหลักฐานเดียวที่มีก็คือกล้องวงจรปิด ณ ตอนนั้นไม่มีใครสนจนความจริงถูกทำลายทิ้ง ผมเกลียดสามีคุณหน่อย เกลียดจนอยากจะฆ่าให้ตายแต่ก็ได้เพียงแค่คิด
มาอีกวันข่าวก็เริ่มหนาหูว่าผมไปอ่อยจนได้เสียกับผัวของคุณหน่อยทุกคนเริ่มตีตัวออกห่างเหมือนผมเป็ตัวเชื้อโรคต่อมาตำแหน่งผมก็ลดต่ำลงเป็แค่เด็กถ่ายเอกสารไม่ใช่ผมไม่เคยหาที่ทำงานใหม่แต่ไปสมัครที่ไหนเขาก็ไม่รับสุดท้ายก็ต้องจ่มอยู่กับเงินเดือนเก้าพัน
"กรดว่างไหมกิ๊บมีเื่จะคุยด้วย"
"ว่างครับ"
"เจอกันที่ดาดฟ้านะ"
กิ๊บคือแฟนสาวที่ผมพึ่งคบได้สองเดือนเธอเป็คนน่ารัก ใจดี อ่อนโยนไม่รังเกียจผมทั้งๆ ที่เธอก็อยู่ตำแหน่งการงานสูงผมจัดการส่งเอกสารให้ฝ่ายของรีนจึงรีบไปตามที่กิ๊บนัดหมาย
"กิ๊บมีอะไรจะคุยกับผมเหรอ"
"กรดมีเื่ที่ยังไม่บอกกิ๊บไหม"
"...... " ผมเม้มปากไม่พูดปฏิเสธ
"หึ ไอ้ขี้ข้าเอ้ย!"
กิ๊บฟาดแผ่นกระดาษใส่หน้าผม ผมก้มตัวลงหยิบขึ้นมาดูมันคือใบตรวจร่างกาย ผมไม่ได้อยากจะปิดบังกิ๊บเพียงยังไม่ถึงเวลาที่จะบอกแค่นั้น
"แย่งผัวคนอื่นไม่พอร่างกายยังไม่ปกติอีกตัวน่ารังเกียจฉันไม่หลงลดตัวเกลือกกลั้วกับคนอย่างแกถ้าไม่ใช่เพราะเงินแต่ก็ดีสะใจได้แก้แค้นให้คุณหน่อยฉันจะไปประกาศให้ทั่วบริษัทเลยว่าแกเป็ผู้ชายท้องได้! "
"มีเื่แค่นี้ใช่ไหมผมจะได้ไปทำงานต่อ"
"นี่แก! "
ผมเบื่อและเหนื่อยกับคนพวกนี้จริงๆ ยอมรับเลยว่าจิตใจผมตอนนี้มันทุกข์ ผมแบกมันมานานมากเกินกว่าจะทนผมไม่ได้เข้าไปทำงานผมแค่ไปเก็บกระเป๋าแล้วก็ออกมา
ฝนก็ยังตกเหมือนเดิม
ผมคงต้องกลับห้องพร้อมกับตัวเปียกๆ เพราะลืมเอาร่มมาผมเดินห่างจากที่ทำงานมาเรื่อยมองดูรอบๆ มีตึกหลายตึกแตะตาเด่นสุดก็คงจะเป็ตึกสีดำเคลือบด้วยเพชรนั่น
ผมเคยได้ยินพวกผู้บริหารพูดกันว่าตึกนั่นมันไม่ใช่ที่ทำงานบริษัทธรรมดาแต่เป็คาสิโนรายใหญ่ของประเทศต่างหาก
"ลองไปเล่นคลายเครียดดูสักครั้งจะเสียหายไหมนะ? "
3K
