เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอมีชีวิตรักที่ดีกว่าเดิม [แปลจบแล้ว]

        ควงเหยาตระหนักได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงมองเหอมู่หลิงเขม็ง

        เมื่อเห็นแววตาเย็นยะเยือกจับจ้องมาเหอมู่หลิงพลันตัวสั่นสะท้าน

        “จับตัวนางไปขังไว้ ควงเหยา เจ้าตามข้ามา!” ควงเยวี่ยโหลวเอ่ยเสียงต่ำ

        ควงเหยาตวัดสายตามามองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตามผู้เป็นอาจารย์ไป

        เขาพบเข้ากับโจวชิงหวาที่ลานกว้างแต่ไม่อาจรู้ได้ว่า ชายหนุ่มรู้เรื่องมากน้อยเพียงใด

        ด้วยเกรงว่าอีกฝ่ายจะดื้อแพ่งออกไปตามหาหนีเจียเอ๋อร์ควงเหยาจึงต้องใช้ยาทำให้เขาอ่อนแรง แล้วสั่งให้คนดูแลอย่างใกล้ชิด

        กว่าจะตามออกมาได้อาจารย์ของเขาก็ทิ้งช่วงห่างไปไกลแล้ว ดังนั้น ควงเหยาจึงต้องเข้าไปในหุบเขาหิมะเพียงลำพัง

        แต่นอกจากสมุนไพรและความรู้ที่เล่าเรียนแล้วเขาก็มิได้มีความสามารถในการจดจำอะไรอีก จึงไม่รู้ทิศทางที่แน่นอนเท่าใดนัก

        ครั้งแรกที่มาถึงสำนักอิ้นเสวี่ยชายหนุ่มต้องใช้เวลากว่าสิบวัน กว่าจะจำทางไปสำนักได้ แล้วตอนนี้ เขาควรจะไปทางไหนดีเล่า?

        ...

        อีกด้านหนึ่ง

        ควงเยวี่ยโหลววิ่งมาตามเส้นทางที่เหอมู่หลิงบอกไม่ช้า ก็มาถึงเนินหิมะที่ดูแปลกตา  คาดว่าน่าจะเป็นปากถ้ำที่ถูกหิมะปกคลุมอยู่

        เขาจึงใช้ลมปราณระเบิดปากถ้ำพบว่าด้านในมีร่างของหญิงสาวกำลังนอนหมดสติอยู่ในมือของนางยังคงกำมีดสั้นเอาไว้แน่น

        ภายในถ้ำ อากาศหนาวเย็นกว่าที่สำนักมากบางที นางอาจจะถูกแช่แข็งไปแล้ว…

        ควงเยวี่ยโหลวรีบล้วงขวดแก้วใสออกมาจากแขนเสื้อเทยาออกมาหนึ่งเม็ด ก่อนป้อนให้หนีเจียเอ๋อร์ เขาถอดเสื้อคลุมออกมาห่อร่างของศิษย์สาวเอาไว้แล้วพาออกจากถ้ำอย่างรวดเร็ว

        เดินไปได้สักพักอุณหภูมิรอบด้านพลันลดลงทุกขณะ จนรู้สึกได้ ไม่ช้า ก็เกิดพายุหิมะขึ้น

        ลมพายุเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆจนควงเยวี่ยโหลวต้องเดินย้อนกลับไปทางเดิม

        เมื่อมาถึง เขาได้ใช้ของวิเศษที่ทำขึ้นมาส่งสัญญาณไปหาควงเหยา เพื่อบอกว่าพวกตนสบายดีและจะกลับไปในไม่ช้าจากนั้นก็พาหนีเจียเอ๋อร์กลับเข้าไปในถ้ำ

        เพราะภายในถ้ำเต็มไปด้วยน้ำแข็งเขาจึงต้องเอนร่างของหญิงสาวมาพิงไว้กับตัวเอง

        พอท้องฟ้าเริ่มมืด ก็ยิ่งหนาวเย็นเป็นทวีคูณ ดุจร่างกายกำลังจะถูกแช่แข็งในไม่ช้า...หนาวจนเจ็บไปถึงกระดูก

        “เจ็บ! ข้าหนาว… หนาวเหลือเกิน...” เสียงพึมพำดังขึ้น

        ควงเยวี่ยโหลวจึงลืมตามองร่างของหญิงสาวที่กำลังตัวสั่นสะท้านอย่างหนัก ด้วยคิ้วที่ขมวดแน่น ปลายนิ้วของเขาสัมผัสผ้าขาวที่พันรอบดวงตาของนางด้วยความรู้สึกผิด

        ความอบอุ่นจากปลายนิ้วอีกฝ่ายทำให้หนีเจียเอ๋อร์เอนหน้าเข้าหาโดยไม่รู้ตัว

        ควงเยวี่ยโหลวพลันตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับเขยื้อน

        ริมฝีปากแห้งแตกของหญิงสาวยังคงเอ่ยพึมพำ “เจ็บ! หนาว... ข้าหนาว…”

        ควงเยวี่ยโหลวถอนหายใจ ตอนนี้นางกำลังอ่อนแออย่างถึงที่สุดจึงไม่แปลกที่จะแสดงท่าทีเช่นนี้ออกมา

        ยิ่งดวงจันทร์ขึ้นสูงร่างของหนีเจียเอ๋อร์ก็ยิ่งสั่นสะท้านอย่างหนัก ควงเยวี่ยโหลวจึงต้องถอดเสื้อผ้าของตนไปห่อตัวอีกฝ่ายก่อนจะกอดนางเอาไว้เพื่อให้ไออุ่น

        ...　

        รุ่งขึ้นพายุหิมะได้สงบลงแล้ว

        หนีเจียเอ๋อร์รู้สึกตัวตื่นขึ้นพอมือเล็กๆ ของนางสัมผัสเข้ากับร่างกายอันเปลือยเปล่าของใครบางคน ก็พลันสะดุ้งตกใจ　

        “อย่าขยับ!” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น

        “ท่านอาจารย์” หนีเจียเอ๋อร์ควานมือออกไป แต่กลับพบว่าตนกำลังสัมผัสหน้าอกและหน้าท้องของอีกฝ่าย...

        ควงเยวี่ยโหลวหน้าเห่อร้อนรีบดันร่างของนางออก แล้วสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว เขาหันหลังไปแต่งตัว เมื่อจัดการเรียบร้อยแล้วก็หันมามองหนีเจียเอ๋อร์

        “ควงเจีย หากเจ้าไหวก็ลุกขึ้นเถอะ!”

        หนีเจียเอ๋อร์ค่อยๆ ประคองร่างลุกขึ้น แต่ก็พลาดท่าลื่นล้มลงไปอีกครั้ง

        “ท่านอาจารย์ นี่เรายังอยู่ในถ้ำหรือเจ้าคะ?”

        “อืม…” ควงเยวี่ยโหลวไม่อาจทนมองได้ จึงเข้าไปช่วยพยุงนางขึ้นมา “เมื่อวานเกิดพายุหิมะ ข้าจึงพาเจ้ากลับมาหลบที่นี่ก่อน”

        “แสดงว่าข้าทำให้อาจารย์ต้องมาติดอยู่ที่นี่ทั้งคืนหรือเจ้าคะ?” หนีเจียเอ๋อร์หน้าแดงระเรื่อ

        “ไม่เป็นไรหรอก ข้านั่งสมาธิในห้องน้ำแข็งจนชินกับความหนาวเย็นเสียแล้ว” ควงเยวี่ยโหลวใช้เสื้อของตน คลุมไหล่นางเอาไว้

        จากนั้น คนทั้งสองก็เริ่มเดินทางกลับสำนัก

        ตอนนี้ ในใจของหนีเจียเอ๋อร์พลันรู้สึกแปลกๆซึ่งนางเองก็ไม่อาจเข้าใจได้...

        เดินไปสักพัก ก็พบกับควงเหยาและศิษย์ในสำนักที่ออกมาช่วยกันตามหานาง เมื่อเห็นว่าพวกเขาปลอดภัยทุกคนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

        โจวชิงหวารีบวิ่งเข้ามาหาก่อนชะงักฝีเท้า เมื่อเห็นมือของคนทั้งสองเกาะกุมกันแน่น ก็นึกหึงหวงจนแทบทนไม่ไหว　

        “ขอบคุณท่านที่ช่วยเหลือตอนนี้ ช่วยส่งนางให้ข้าได้หรือไม่?”　

        ช่างเป็นคำขอบคุณ ที่ให้ความรู้สึกตรงกันข้าม

        หนีเจียเอ๋อร์ขมวดคิ้ว “พี่ชิงหวา ท่านอาจารย์อุตส่าห์ช่วยข้าเอาไว้อย่าทำตัวหยาบคายสิ!”

        ได้ยินเช่นนั้น โจวชิงหวาพลันเงียบไป

        ควงเยวี่ยโหลวมองชายหนุ่มแล้วจับมือของหนีเจียเอ๋อร์มาส่งต่อให้

        โจวชิงหวารับมือเล็กมากุมไว้พลางใช้มืออีกข้างปลดเสื้อที่คลุมไหล่ของหนีเจียเอ๋อร์ออก แล้วคืนให้เจ้าของ ก่อนแทนที่ด้วยเสื้อคลุมสีขาวของตน...