สำหรับคุณคำว่า HERO คุณนึกถึงใคร คุณอาจจะนึกถึงพ่อค้าขายอาวุธาที่มีงานอดิเรกเป็การออกมาช่วยผู้คนพร้อมกับชุดเกราะสุดไฮเทคที่เขาประดิษฐ์ขึ้นมาเอง หรือไม่อาจเป็ มหาเศรษฐีลูกกำพร้าที่ชอบใส่ชุดคลุมสีดำออกตระเวนในยามค่ำคืนเพื่อปราบปรามเหล่าร้ายพร้อมกับรถแปลกตาที่ติดอาวุธหนักคู่ใจของเขา
แต่สำหรับปื๊ดตอนนี้เขาไม่ได้นึกถึงพวกเขาเ่าั้เลย คำว่า HERO ที่เขานึกถึงตอนนี้ เธอเป็แค่เพียงแค่หญิงวัยกลางคนหนึ่งเท่านั้น เธอไม่ได้มีความสามารถพ่นใยห้อยโหนไป ตามตึกสูงใดๆในเมืองใหญ่ๆ เธอไม่สามารถปล่อยแสงเลเซอร์ออกจากดวงตาหรือมีกรงเล็บงอกออกมาจากมือทั้ง2ข้างของเธอ
ชุดที่เธอใส่ก็ไม่ได้มีวิทยาการจากชนเผ่าลึกลับใดๆ เธอส่วมใส่แค่เพียงชุดยูนิฟอร์มสีฟ้าเก่าๆชุดหนึ่งกับไม้ถูพื้นที่ติดมือของเธอมาด้วยแค่เพียงเท่านั้น แต่เธอมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกับเหล่าบรรดา HERO เ่าั้มี
เธอมีหัวใจที่รักในความถูกต้อง และความยุติธรรม เธอคือผู้หญิงวัยกลางตัวเล็กๆคนหนึ่งที่กล้าออกมาะโสั่งให้รปภ. วัยฉกรรจ์ 3คนห้ามไม่ให้แตะต้องตัวเขา
" พวกแกกำลังทำอะไร !! รีบปล่อยตัวผู้ชายคนเดี๋ยวนี้ !!! "
ทันทีที่ รปภ.ทั้ง 3 ได้ยินเสียงร้องห้าม พวกมันก็พยายามกวาดตาหาเ้าของเสียงในทันที ตอนนี้บริเวณหน้าห้องพิเศษของเหมยกำลังเต็มไปด้วยผู้คนมากมายกำลังยืนมุงดูเหตุการณ์ที่ปื๊ดกำลังจะถูก รปภ. 3 คนควบคุมตัว
เอาเข้าจริงคนที่มามุงเหล่านี้ต่างได้ยินเหตุการณ์ที่หมอไพบูลย์อาละวาดั้แ่ต้น แต่พวกเขากลับไม่กล้าแม้แต่จะออกมาดูทำได้เพียงแค่แอบดูจากประตูห้องพิเศษของตัวเอง แต่จะโทษพวกเขาคงไม่ได้
เหล่าคนที่กำลังมุงดูส่วนใหญ่เป็ผู้ป่วยที่มารักษาตัวหรือไม่ก็เป็คนชราที่ว่างงานมานั่งเฝ้าลูกหลานที่ป่วยใข้ของพวกเขาเพียงเท่านั้น
จะให้พวกเขามาสู้รบตบมือกับผู้ชายที่กำลังบ้าคลั้งก็คงจะเป็ไปไม่ได้ พวกเขาจึงทำได้เพียงแอบดูอยู่ในห้องและโทรตาม รปภ.ให้มาควบคุมสถานการณ์เท่านั้นจริงๆ
หลังจากที่เหล่า รปภ. มองหาอยู่นาน เ้าของเสียงก็ค่อยแหวกฝูงชนเดินออกมา เธอเป็เพียงหญิงวัยกลางคนที่ใกล้จะแก่ชราคนหนึ่งเท่านั้น แต่ทันทีที่เหล่า รปภ.เห็นพวกมันก็อุทานมาพร้อมกันทันที
" ป้าแช่ม "
" เออข้าเองนี้แหละ พวกเอ็งจะะโชื่อข้าทำไม "
ใช้แล้วคนที่ะโห้ามไม่ให้รปภ.ทั้ง 3 คนเข้าไปควบคุบปื๊ดก็คือป้าแช่มที่พวก รปภ.เรียกชื่อนั่นเอง ป้าแช่มแก่เป็ใครทำไมเหล่า รปภ.ต้องเชื่อฟังแก ป้าแช่มแกเป็แม่บ้านที่ทำงานที่โรงพยาบาลแห่งนี้มานานกว่า20ปีแล้ว
บรรดาลูกจ้างทั่วไปในโรงพยาบาลต่างให้ความเกรงใจต่อแกอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว แต่เอาเข้าจริงๆตัวแก่เองก็ไม่มีอำนาจอะไรที่จะมายุ่งเกี่ยวกับเื่นี้
" ป้าแช่ม พวกฉันต้องทำตามคำสั่ง "
" ฉันว่าป้าอย่ามายุ่งกับเื่นี้เลย เดี๋ยวจะพลอยซวยไปด้วยซะเปล่าๆ "
" ซวยกะผีแกนะสิ พวกเอ็งนั่นแหละที่ซวยถ้าขืนเอ็งไปทำอะไรไอ้หนุ่มนั้น "
" ป้า แต่พวกฉันน้องทำตามคำสั่งไม่งั้นพวกฉันก็โดนไล่ออกนะซิป้า "
" หลบออกไปเถอะป้า ไม่งั้นอย่ามาหาว่าพวกฉันไม่เตือนนะป้าแช่ม "
หนึ่งในตัวแทนของพวก รปภ.เอ่ยปากพูดเกลี้ยกล่อมให้ป้าแช่มหลีกทางให้พวกเขาได้ปฏิบัติตามคำสั่งที่ได้รับมา
" ดี !!! ไอ้โป้ ไอ้เน ไอ้เลย์ เอ็ง3คนอยากให้ข้าไปบอกกับหัวหน้าของพวกเอ็งไหม "
" ว่ากะดึกพวกเอ็ง 3 คนสุ่มหัวทำอะไรกัน ? "
" ข้าอยากจะรู้จริงว่า เ้าวัน หัวหน้าของพวกเอ็ง3คน "
" มันยังจะเลี้ยงพวกเอ็งไว้ทำงานที่นี่ต่ออีกอยู่ไหม !!! "
" ป้าแช่ม !!! "
พวกยามทั้ง3คนเรียกชื่อของป้าแช่มพร้อมๆกัน หัวหน้าของพวกมันคงไล่พวกมันออกจริงๆถ้ารู้ว่าพวกมันแอบเขย่าไฮโลกันตอนกะดึก
" พวกฉัน3คนขอร้องละนะจ๊ะป้า อย่าเอาเื่พวกเราไปบอกพี่วันเลย "
พวกยามทั้ง3คนพยายามขอร้องป้าแช่มอย่างสุดชีวิต โดยที่ไม่ได้สนใจกับผู้ชายที่พวกมันได้รับคำสั่งที่ได้รับมาควบคุมตัว เหตุการณ์ที่ป้าแช่มเข้ามาขัดขวางการทำงานของพวกยามทั้ง 3 คน อยู่ในสายตาของหมอที่ออกคำสั่งให้ควบคุมตัวปื๊ด
หมอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพวกยามถึงกลัวป้าแช่มหนักหนา แต่ถึงเวลาที่เขาจะต้องหยุดเื่พวกนี้ซะที
" ป้าแช่ม หยุดก้าวก่ายหน้าที่ของพวกรปภ.ได้แล้ว ป้าไม่มีงานทำหรือยังไง "
" ถึงได้มีเวลาว่าง มายุ่งย้ามกับงานของยามพวกนี้ "
" เห็นกับที่ป้าทำงานที่นี่มานาน ผมขอให้ป้าหลีกทางให้พวกยามทำงานกันซะที "
" แต่ถ้าป้ายังดึงดันไม่ฟังที่ผมพูดอีกละก็ "
" ผมจะโทรไปรายงายเื่ที่ป้าทำในวันนี้ให้ฝ่ายบุคคลจัดการ "
หมอคนนี่ใช้ไม้ตายจัดการกับป้าแช่มทันที เขาขู่ว่าจะฟ้องฝ่ายบุคคลถ้าป้าแช่มไม่ทำตามที่เขา้า เขาเชื่อว่ายังไงป้าแช่มก็ไม่ยอมเอางานของตัวเองมาเสี่ยงกับเื่นี้
" ก็ดี!! ป้าก็จะโทรไปรายงานคุณวิชุดาเหมือนกัน "
" เกี่ยวกับเื่ที่เกิดขึ้นที่บันไดหนีไฟเมื่อคืน "
หมอตอนแรกยืนงงว่าป้าแช่มจะไปฟ้องใครที่ชื่อวิชุดา แต่เมื่อเขาลองคิดดูดีๆ วิชุดามันเป็ชื่อจริงของภรรยาของเขา แล้วเขาก็เข้าใจในคำขู่ของป้าแช่มในทันที เขาจึงออกคำสั่งกับยามทั้ง 3 คนอีกครั้งทันที
" พวกคุณทั้ง 3 คนใครก็ได้ไปเอาภาพจากกล้องวงจรปิดขึ้นมาให้ผมที "
" ส่วนที่เหลือ ไปหาเก้าอี้กับน้ำเย็นๆ มาให้กับป้าแช่มแกที แกจะได้ใจเย็นลง "
" ค่อยๆนั่งคุยกันก่อนนะครับป้าแช่ม ยืนพูดมาตั้งนานเดี๋ยวจะเป็ลมเป็แร้งไป "
หมอรีบเปลี่ยนท่าทีที่ปฏิบัติกับป้าแช่มในทันที ถึงแม้เขาจะโกรธผู้ชายที่หักข้อมือของรุ่นน้องของตน แต่ถ้าเขายังดึงดันเข้าอาจจะกลายเป็ผู้พิการ(ส่วนล่าง) ไปซะเอง
เมื่อเห็นว่ายามทั้ง 3คนแยกย้ายกันไปทำตามคำสั่งที่ตนเองจนหมดแล้ว หมอก็เขยิบเข้าไปใกล้กับป้าแช่มทันที และกระซิบบางอย่างด้วยระดับเสียงที่เขาคิดว่ามีเพียงเขากับป้าแช่มที่ได้ยินกันแค่2คนเท่านั้น
" ใจเย็นๆนะครับป้าแช่ม มีอะไรก็ค่อยๆพูดค่อยจากัน อย่าพึงกระโตกกระตากไป"
" อย่าไปทำเื่เล็กๆให้เป็เื่ใหญ่ไปเลย ว่าแต่ดาให้ป้าเท่าไรบอกผมได้ไหม "
ป้าแช่มส่งสายตาเ็าให้กับหมอคนนี้ทันที เมื่อหลายวันก่อนเธอได้รับว่าจ้างจากภรรยาของหมอคนนี้ ให้จับคอยดูสามีของเธอให้ที เธอแอบสงสัยว่าสามีของเธอจะแอบนอกใจเธอกับใครสักในที่โรงพยาบาล
ในตอนแรกที่ป้าแช่มที่ได้ฟังเื่นี้ เธอก็ไม่เชื่อว่าหมอคนนี้จะนอกใจเมีย จนเมื่อวานขณะที่เธอกำลังทำความสะอาดที่บันไดหนีไฟ เธอก็พบกับหมอคนนี้นัดกับกิ๊กที่เป็พยาบาลมากินตับกันที่ทางหนีไฟ ป้าเลยควักมือถือขึ้นมาถ่ายไว้โดยไม่คิดว่าจะต้องนำมันออกมาใช้ในวันนี้
" เื่นั้นเดี๋ยวไว้เราค่อยคุยกัน แต่ คุณหมอจะจับพ่อหนุ่มคนนี้ส่งตำรวจไม่ได้ "
" เขาไม่ได้ทำอะไรผิด เขาเพียงแค่ปกป้องสาวน้อยคนนี้เท่านั้น "
หลังจากที่ป้าพูดจบยามที่ถูกสั่งให้เอาน้ำกับเก้าอี้ก็มาถึงพอดี
" เอาอย่างนี้ละกับครับ ป้านั่งลงดื่มน้ำแล้วลองเล่าผมฟังว่าเื่ราวเป็มายังไง "
จากนั้นป้าแกก็นั่งลงเล่าให้กับหมอคนนั้นฟังว่าแก่พบเห็นเื่อะไรมา เธอเล่าว่าเธอไม่รู้ว่าก่อนหน้านั้นเกิดอะไรขึ้น แต่ในระหว่างที่เธอทำความสะอาดโถงทางเดินอยู่อีกที่หนึ่งเธอก็ได้ยินเสียงโครมครามมาแต่ไกล เธอจึงรีบทึ้งงานทุกอย่างที่ทำเพื่อวิ่งออกมาดู
เมื่อเธอมาถึงที่เกิดเหตุ เธอก็เห็นหมอไพบูลย์กำลังพยายามที่จะพังประตู โดยมีเด็กสาวอีกคนคอยห้ามอยู่ข้างๆ ตอนนั้นตัวป้าแกเองก็อยากจะเข้าไปห้ามหมอไพบูลย์เหมือนกัน แต่ติดที่หลานแกพึ่งจะเข้าอนุบาล ถ้าแกเป็ไรไปสักคน แม่ของหลานที่เอามันมาทึ้งไว้กับแกก็คงจะไม่สนใจมัน แกเลยจำต้องทนดูไพบูลย์พังประตูเข้าไปในห้องของคนใข้ทั้งที่ตัวแกเองอยากที่จะเข้าไปหยุดเขาใจจะขาด
และเมื่อไพบูลย์พังประตูเข้าไปเจอกับผู้ชายที่อยู่ในห้อง เขาก็โวยวายใส่ผู้ชายคนนั้น ด้วยคำพูดที่หยาบคาย จากที่ป้าแก่แอบฟังดูเหมือนหมอไพบูลย์จะหึงหวงคนใข้ที่เขาทำการรักษาอยู่ และดูเหมือนเหตุการณ์กำลังบานปลายขึ้นไปอีก
ไพบูลย์ฉุดแขนของญาติคนใข้ที่กำลังยืนกลัวจนตัวสั่นๆ แม้ว่าป้าแช่มจะไม่ได้ยินที่พวกเขาคุยกันถนัดนัก แต่เธอได้ยินไพบูลย์ด่าว่าเด็กสาวด้วยถอยคำที่หยาบคายและลงท้ายด้วยไพบูลย์จะลงมือสั่งสอนให้เด็กสาวหลาบจำ
จากนั้นไพบูลย์ก็ยกมือขึ้นจะตบเด็กสาวคนนั้น โชดดีจริงๆ ชายหนุ่มคนนั้นจับข้อมือของไพบูลย์ไว้ทัน แต่หมอไพบูลย์ก็ยังยืนยันที่จะตบเด็กสาวคนนั้นให้ได้ เขาพยายามแกะและสะบัดขอมือของเขาจนมันหลุดจากกับจับไว้ แต่มันก็ต้องแลกกับข้อมือของเขาที่หักไป
" ก็อย่างที่ป้าเล่าให้ฟังพ่อหนุ่มคนนี้ไม่ได้ทำอะไรหมอไพบูลย์เลย "
" ป้าก็ไม่รู้ว่าข้อมือของหมอหักเพราะอะไร "
" แต่ที่ป้าเห็นก็คือพ่อหนุ่มคนนี้แค่จับมือของหมอเอาไว้ "
" เพื่อป้องกันไม่ให้หมอตบหน้าเด็กสาวคนนี้ ป้าเห็นแค่นั้นจริงๆ "
ที่ป้าแช่มออกมาพูดไม่ใช่เพราะเธอเป็คนดีอะไรทำนองนั้น แต่ป้าแช่มรู้สึกผิดที่ได้แต่แอบดูโดยที่ไม่ได้เข้าช่วยอะไร และถ้ายังปล่อยให้ชายหนุ่มคนนี้ถูกยามจับส่งตำรวจแล้วต้องติดคุกไปอีกละก็ ป้าแช่มแกคงจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตของแกจริงๆ
" ป้าแช่มป้าแน่ใจว่าเห็นอย่างนั้นจริงๆ "
" นี้หมอหาว่าป้าโกหกเหรอ !!! "
หมอถามป้าแช่มว่าเธอเห็นเหตุการณ์อย่างนั้นจริงหรือไม่ เพราะถ้าเหตุการณ์เป็อย่างที่ป้าแช่มเล่าจริง จากที่ไพบูลย์จะเป็ผู้เสียหาย เขาจะกลายเป็ผู้ต้องหาเสียเองและที่แย่ไปกว่านั้น ถ้าเื่เป็อย่างที่ป้าแชมเล่ามาจริงๆ คนไข้สามารถฟ้องร้องเรียกค่าทำขวัญจากทางโรงพยาบาล ที่หมอของโรงพยาบาลพังประตูเข้ามาเพื่อที่จะทำร้ายร่างกายญาติที่มาเฝ้าดูแล และไหนจะเื่ชื่อเสียงโรงพยาบาลพังพินาศจากเื่นี้
ในขณะที่หมอกำลังว้าวุ่นในใจยามที่เขาให้ไปเอากล้องวงจรปิดก็กลับมาที่ห้อง หมอเริ่มมีความหวังอีกครั้ง บางที่ภาพในกล้องวงจรปิดอาจจะไม่ตรงกับที่ป้าแช่มเล่ามา
" หมอครับ ผมไปเอาภาพจากกล้องวงจรมาได้แล้วครับ "
" ส่งมาให้ผม "
หมอรีบบอกให้ยามส่งแท็บเล็ตที่ก็อปปี้ไฟล์วีดิโอจากกล้องวงจรปิดมาให้กับเขา หมอเปิดดูทันที ความหวังทั้งหมดก่อนหน้านี้พังทลาย ภาพในกล้องวงจรปิดเป็อย่างที่ ป้าแช่มเล่ามาอย่างไม่มีผิดเพี้ยนแม้แต่นิดเดียว
สิ่งที่ภาพจากกล้องวงจรปิดบันทึกไว้ มันไม่ได้เกิดจากความบังเอิญ แต่มันเกิดจากความตั้งใจของปื๊ดหลังจากที่ไพบูลย์พังประตูเข้ามา ปื๊ดก็พยายามสำรวจหากล้องวงจรปิดทันทีว่ามีหรือไม่ แน่นอนว่าในห้องพักผู้ป่วยคงไม่มีกล้อง แต่บริเวณโถงทางเดินคือที่ๆปื๊ดไม่มั่นใจ ถ้าไม่มีเขาก็จะได้ลงมือได้สะดวกขึ้น แต่ถ้ามีเขาก็จะดำเนินการตามแผนของเขา เมื่อปื๊ดสังเกตุจนเจอว่ามีกล้องวงจรปิดอยู่ตรงหน้าห้องของเขาพอดี ปื๊ดจึงเริ่มแผนการจนได้ภาพวิดีโดที่หมอได้ดู
ในตอนแรกปื๊ดคิดจะยอมให้ถูกควบคุมตัวแล้วค่อยให้การกับเ้าหน้าที่ตำรวจที่หลัง แต่ใครจะคาดคิดอยู่ๆป้าแช่มก็โผล่ขึ้มมาเป็พยาน ซึงมันมีน้ำหนักกว่าที่ผู้ต้องสงสัยให้การเอง ตอนนี้สำหรับปื๊ด ป้าแช่มคือ HERO ตัวเป็ๆ
" เออ ... ดูเหมือนว่าเื่นี้จะใหญ่เกินกว่าที่ผมจะรับผิดชอบไหว "
" ผมขอเวลาเพื่อไปปรึกษากับคนที่มีอำนาจการตัดสินใจที่มากกว่าผม "
จากนั้นหมอคนก็เดินออกไปพร้อมยามทั้ง 3 คน ทึ้งให้เขาอยู่กับหมวยและป้าแช่มและๆๅเหมยที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง
" ขอบคุณป้าแช่มมากนะครับ ที่ช่วยผมเอาไว้ "
" ขอบคง ขอบคุณ อะไรพ่อหนุ่มป้าก็แค่พูดในสิ่งที่ป้าเห็นแค่นั้นเอง "
" ผมไม่รู้จะตอบแทนป้ายังไง เอาเป็ว่า ถ้าป้า้าความช่วยเหลืออะไร "
ปื๊ดล้วงหากระดาษกับปากกาในกระเป๋าขึ้นมาจดเบอร์โทรของเขาส่งให้กับป้าแช่ม
" นี้เบอร์ของผม ป้าโทรหาผมได้ตลอดเวลาครับ "
" ไม่ต้องหรอกพ่อหนุ่ม ป้าไม่เดือดร้อนอะไรหรอก "
" เก็บเอาไว้เถอะครับป้า เพื่อสักวันมันอาจจะมีประโยชน์กับป้าก็ได้ "
ป้าแช่มเห็นว่ามันเป็เพียงแค่เบอร์โทรเธอจึงไม่ได้เกรงใจอะไร เก็บมันใส่กระเป๋าของตัวเองไป เธอไม่ได้้าสิ่งตอบแทนใดๆ เพราะเธอไม่ได้ทำอะไรที่ยิ่งใหญ่
เธอแค่พูดความจริงออกมา แต่สำหรับปื๊ดเขาได้แต่นับถือป้าแช่มในใจ มันต้องใช้ความกล้าขนาดไหน ที่จะเป็พยานให้กับคนที่สามารถฟ้องร้องเอาผิดกับโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ เธอยอมเอาหน้าที่การงานมาเสี่ยงโดยที่ตัวเธอไม่ได้อะไร และมีสิทธิตกงานได้ง่ายๆแล้วปื๊ดจะไม่หาทางตอบแทนป้าแกได้อย่างไร
" ป้าว่าไม่น่าจะมีอะไรแล้ว งั้นป้ากลับไปทำงานต่อก่อนนะพ่อหนุ่ม "
" ถ้ามีอะไรอีก ก็ไปตามหาป้าแถวห้องพักแม่บ้านได้ ป้าอยู่แถวๆนั้นนั่นแหละ "
" ครับป้า ถ้ามีเื่อะไรอย่าลืมโทรหาผมนะครับ "
หลังจากที่ป้าแช่มเดินออกจากห้องไปแล ปื๊ดก็รีบหันไปพูดบางอย่างกับหมวยในทันที
" หมวย แฮกเข้าระบบของโรงพยาบาลแล้วดึงภาพหลักฐานของเรามาเก็บไว้ได้ไหม "
"ได้ค่ะพี่ แต่ทำไมพี่ต้องดึงภาพหลักฐานมาเก็บไว้เองด้วยละคะ "
" ไม่มีอะไร แค่กันเอาไว้ พี่รู้สึกสังหรใจว่ามันจะไม่จบง่ายๆอย่างที่คิด "
หลังจากที่เธอได้รับการไหว้วานจากปื๊ดหมวยก็รีบไปดำเนินการทันที
" ขออย่าให้เป็อย่างที่ชั้นคิดเลย "
__________________________________________________________________________________
464
