ภายในตำหนักใหญ่
ผู้อวุโสหกเดินไปทางลู่เทียนฉีเอ่ยเสียงเบาท่าทางกังวล“เห็นคนนอกตำหนักพูดว่านายน้อยฟงกำลังไปหานายน้อยเราหวังว่าบุตรท่านคงไม่ก่อเื่อะไรหรอกกระมั้ง”ที่มันเอ่ยเช่นนี้ก็เพราะมันหวนนึกถึงตอนที่มันเอ่ยดูแคลนลู่เฟยแต่อีกฝ่ายก็เอ่ยวาจาแดกดันดูิ่สวนกลับไม่ไว้หน้ามันแล้วถ้าหากมันทำแบบเดียวกันกับนายน้อยฟง ตระกูลลู่จะไม่แย่หรอกหรือ
ณ บ้านสวนดอกไม้ ประมาณสามสิบนาทีก่อน
หนิงกวงซือ “ข้าไม่นึกเลยว่าจะมีสถานที่งดงามเช่นนี้ภายในตระกูลลู่น่าเสียดายนักที่ตระกูลข้าไม่มี”
มู่ไฉซู “ใช่แล้วที่นี่งดงามข้าชอบมาที่นี่บ่อยครั้ง”
ลู่เฟยชี้ไปทางขวาสุดเอ่ย “เราไปนั่งกันตรงนั้นเป็อย่างไร ข้าเหนื่อยจะแย่แล้ว” ลู่เฟยหันไปทางมู่ไฉซูพร้อมกับแสดงสีหน้าเหนื่อยล้าหอบหายใจถี่รัวเอ่ย “หากเดินต่ออีกนิดข้าคงเป็ลมล้มพับแล้ว”ซึ่งอันที่จริงแล้วมันไม่ได้เป็อะไรเลย
มู่ไฉซูเมื่อเห็นลู่เฟยนั้นดูอาการย่ำแย่นางรีบเดินไปทางลู่เฟยเอ่ยเสียงเบาพร้อมกับหิ้วแขนเด็กหนุ่มเดิน “ขอโทษทีข้าทำเกินไป น้องเฟยอย่าได้โกรธข้า” ถึงนางจะจงใจให้ลู่เฟยเดินแต่จะอย่างไรนางก็เป็ห่วงมันอยู่ไม่น้อย
ลู่เฟยเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “พี่หญิงใจดีปานนี้ ข้าจะโกรธลงได้อย่างไร” ลู่เฟยยืดตัวตรงเอ่ย “ที่จริงข้าก็ไม่ได้อากการย่ำแย่ปานใด”
มู่ไฉซูนางเห็นเช่นนี้ก็รู้ได้ทันทีเลยว่าลู่เฟยนั้นพยายามปลอบใจนางนางมองหน้าลู่เฟยยิ้มแย้มเอ่ย “ไม่เป็ไร ข้าพยุงเอง”
ลู่เฟยสบสายตากับหญิงสาว เด็กหนุ่มได้แต่ทอดถอนหายใจเบาตัดสินใจขยับแขนขวาที่ถูกนางยกไปไว้บนไหล่ขยับลงไปบนแผ่นหลังนางแขนซ้ายพลันกวาดออกไปที่ขาท่อนบนของนางแล้วดึงขึ้นมาอุ้มอย่างเร็วจนนางไม่ได้ตั้งตัว
มู่ไฉซูที่ไม่ได้ตั้งตัวนางส่งเสียงสูง “อ๊า..” อย่างใไม่คาดว่าลู่เฟยจะอุ้มนางขึ้นแล้วก็ไม่คิดว่าเด็กหนุ่มจะเหลือเรี่ยวแรงพอที่จะอุ้มนาง
ลู่เฟยขยับนางเข้ามาชิดตัวเอ่ยหนักแน่น “พี่หญิงเชื่อข้าหรือยัง ต่อให้ตอนนี้ข้าแบกท่านกลับตำหนักใหญ่ยังได้” ลู่เฟยเอ่ยด้วยท่าทีที่มันชอบคุยโม้ให้นางฟังแต่อันที่จริงตอนนี้มันก็แบกนางกลับตำหนักใหญ่ได้จริงๆ
มู่ไฉซู “อิ๊อิ๊ ข้าเชื่อท่านแล้ว น้องเฟยแข็งแกร่งยิ่ง” แต่นางก็ไม่คิดว่าลู่เฟยจะอุ้มนางเดินไปจริงๆเอ่ยเสียงเบา “ให้ข้าเดินเองเป็อย่างไร”
ลู่เฟยไม่ตอบเพียงหันหน้าไปหานางแล้วอุ้มนางเดินไปช่องขวาสุดในบ้านสวนดอกไม้
หนิงกวงซือจ้องมองทั้งสองด้วยแววตาซับซ้อนเอ่ยออกไปแบบไม่ได้ตั้งใจ“หากข้ามีสหายรู้ใจอย่างพวกท่านก็คงจะดีไม่น้อย..”
ณ บ้านสวนดอกไม้เวลาปัจจุบัน
ทั้งสามคนก็นั่งพักพูดคุยกันไปมา
ลู่เฟยหวนนึกถึงวาจาที่หนิงกวงซือหลุดปากออกมาลู่เฟยก็ได้รู้แล้วว่าแววตาอันซับซ้อนที่มันดูเหมือนจะคุ้นเคยเป็อย่างดีแต่จะคิดยังไงก็คิดไม่ออกที่แท้กลับเป็แววตาอิจฉาที่ลู่เฟยคิดไม่ออกก็น่าจะเป็เพราะว่าอีกฝ่ายเป็ถึงนายน้อยตระกูลหนิงไหนเลยจะมาอิจฉามันตัวตนที่คนหยามเหยียดดูแคลนทำให้ลู่เฟยต้องมองหนิงกวงซือใหม่อีกครั้ง
กระโปรงของมู่ไฉซูที่มีหลากสีสันตอนนี้เองที่ปรากฏแสงลมปราณสีขาวกระพิบนางเห็นจึงนำก้อนหินแปลกประหลาดที่นางเหน็บไว้เอวก้อนหินนั้นก็คือที่มาของแสงสีขาวกระพิบนางหยิบขึ้นมาพร้อมกับถ่ายเทพลังลมปราณลงไปเล็กน้อยพลันมีเสียงออกมา
“พาลู่เฟยกลับมา” เป็เสียงของลู่เทียนฉี
หินแปลกประหลาดก็คือเครื่องมือสื่อสารที่สร้างขึ้นใช้พลังลมปราณในการถ่ายทอดเสียงไปเวลาที่ถ่ายทอดเสียงจะไปถึงหินอีกก้อนขึ้นอยู่กับระยะทางกับความยาวของถ้อยคำหินนี้เรียกว่าศิลาสื่อสาร สามมารถถ่ายทอดเสียงไปยังหินอีกก้อนหนึ่งก็คือคู่ของมันหากจะติดต่อกับคน
สิบคนก็ต้องมีหินติดตัวสิบก้อนซึ่งมันลำบากต่อการพกติดตัวผู้คนส่วนใหญ่จึงมีกันเพียงคนละก้อนเอาไว้ติดต่อไปที่สำคัญจริงๆเท่านั้น
เห็นชัดว่าลู่เทียนฉีเอ่ยสั้นปานใดอยากจะให้ข้อความถึงไวที่สุดแสดงว่าเป็เื่เร่งด่วนให้ลู่เฟยรีบกลับมา
มู่ไฉซู“พวกเรากลับกันเถอะดูเหมือนว่าจะเป็เื่เร่งด่วน”
ทั้งสามคนก็ไม่รีรอพากันออกมาจากบ้านสวนดอกไม้ตรงไปยังตำหนักใหญ่
ณ ภายในที่หนึ่งภายในตระกูลลู่
นายน้อยฟงซวนเว่ยเดินมานานพอสมควรพึมพัม“ข้ามั่นใจว่ามาถูกทาง หรือว่ามันผู้นั้นจะโกหกข้าไม่ไม่มีทางมันจะกล้าโป้ปดต่อข้าผู้นี้ได้อย่างไร หรือข้าจะเลยมาแล้ว” ฟงซวนเว่ยหันเดินกลับพึมพัม “หรือว่านายน้อยลู่จะอยู่ในสวนดอกไม้ที่ข้าผ่านมาข้าไม่ชอบดอกไม้จึงไม่ได้เข้าไป”
ฟงซวนเว่ยตัดสินใจเดินกลับซักพักจึงถึงบ้านสวนดอกไม้มันเข้าไปก็กลับว่าไม่พบผู้ใด “ข้าชักจะหมดความอดทนลงทุกที”มันกำหมัดแน่นเร่งเดินกลับไปทางตำหนักใหญ่
ณ หน้าตำหนักใหญ่
ลู่เฟยกับทั้งสองคนก็มาถึงลู่เฟยเห็นเหล่าผู้อวุโสและคนของตระกูลหนิงอยู่หน้าตำหนักใหญ่รวมถึงลู่เทียนฉีด้วยลู่เฟยตรงไปยังลู่เทียนฉี “ท่านพ่อมีเื่อะไรหรือไม่?”
ลู่เทียนฉีมองสำรวจดูเอ่ย “แล้วนายน้อยฟงเล่าพวกเ้าไม่ได้เจอกันหรอกหรือ”
ลู่เฟย “ข้าไม่เจอ นายน้อยฟงมาแล้วหรอกหรือแล้วนายน้อยฟงผู้นี้ออกไปตามหาข้า?”
ลู่เทียนฉีท่าทางโล่งใจ “เห้อ.. ใช่แล้วพ่อขอบอกไว้ก่อนเ้าอย่าก่อเื่กับนายน้องฟงเด็ดขาดดูเหมือนว่านายน้อยฟงผู้นี้จะพยายามยั่วโมโหตระกูลเรานี่ก็เพื่อตระกูลเราแล้วก็ตัวเ้าเอง”
ลู่เฟยไม่เอะใจอะไร ลู่เฟยก็พอรู้อยู่แล้วว่าตระกูลฟงมีขุมกำลังที่ไม่อาจไปแส่หาเื่ได้ถึงไม่บอกเตือนลู่เฟยก็ไม่คิดจะไปยุ่งด้วยอยู่แล้ว
ตอนนี้เองที่มีเสียงดังหยิ่งผยองมาจากไม่ไกลนัก“บัดซบ! ผู้ใดกลับกล้าหลอกเรานายน้อยฟงไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้” ฟงซวนเว่ยกำหมัดสีหน้าโกรธขึงเดินเข้ามาทางหน้าตำหนักใหญ่มันหันซ้ายหันขวา แต่แล้วสายตาของมันต้องไปตกที่หญิงสาวนางหนึ่งนางสวมอาภรณ์หลากสีสันใบหน้าของนางยิ้มแย้มท่าทีสดใสบริสุทธิ์ดุจดอกไม้แรกแย้มซึ่งมันไม่เคยที่จะต้องได้พบเจอสตรีเช่นนี้มาก่อนทันใดนั้นท่าทีโกรธขึงของมันก็หมดไปเหลือเพียงแววตาเร่าร้อนเืลมสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง
1K
