รักร้าย นายจอมโหด

~[[รักร้าย นายจอมโหด]]~

Ep.32

 ~Rrrrrrrrrr

เสียงโทรศัพท์ปรุกฉันตั้งแต่เช้า ถ้าไม่ใช่ธุระด่วนนะจะด่าให้อายหมาเลยคอยดู"

"ฮัลโหลลล~"

[เฮ้ยู แฟนยูมากับผู้หญิงที่ไหนไม่รู้มีควงแขนด้วย]

"หื้ม ตาฟาดป่าววันคาเอลบอกไปดูงานต่างประเทศกลับพรุ่งนี้ย่ะ"

[No no ยูมาดูเองเลยแฟนยูชัดๆ กระนุ่งกระหนิงกับคนอื่น เดี่ยวไอส่งโลไป]

ฉันวางสายลุกขึ้นแต่งตัวทันทีถ้าใช่คาเอลจริงๆทำไมต้องโกหกว่าไปที่อื่นด้วย

20นาทีจากบ้านมาที่ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งฉันสวมแว่นตาดำเสื้อฮู้ดพร้อมหมวกดำเข้าชุดทุกอย่างคือสีดำ พอมาถึงก็เห็นนัยน้ำว้านั่งอยู่แล้ว

"เอ่ออ ยูทำไมใส่ชุดนี้มา"

"ก็มาสืบไง พลางตัวยูไม่เคยดูหนังไง"

สายตาน้ำว้าที่มองมาที่ฉันแบบเอิ่มม ????????ยูเป็นเอามากนะ แต่ Don't care

"ไหนยูบอกเจอคาเอลไง"

"นู้นไง ไออุตส่าห์หลบมาอยู่มุมนี้จะได้แอบดูได้ถนัด"

ฉันมองตามที่น้ำว้าบอก ภาพตรงหน้าคือคาเอลไม่ผิดแน่ แต่ทำไมกันโกหกกันแบบนี้ ผู้หญิงที่คอยออเซาะนั่นมันใครกัน หึ! กล้าควงกันออกนอกหน้าแบบนี้เลยนะ ฉันจะลุกขึ้นก็โดนน้ำว้าดึงให้นั่งลงสะก่อน

"ใจเย็น ต้องจับให้ได้แบบคาหนังคาเขาแบบนี้ยังน้อยไปเอาให้ดิ้นไม่หลุดถ้าแบบนี้ก็แถได้อีกว่ามาคุยงานยูต้องใช้สมองย่ะ อย่าใช้แต่อารมณ์"

"ก็จริง ถึงโวยวายตอนนี้ฉันเองที่ดูไม่ดี แบบนี้มันต้องสั่งสอนให้เข็ดสะบ้าง"

"ยูจะทำยังไง"

"ฆ่าทิ้งทั้งคูเลยดีไหม"

ฉันมองทั้งคู่ด้วยแววตาโหดร้าย แบบนี้นางเอกใสๆตกกระป๋องแล้วจ้า ฉันจะให้ดูว่าของจริงเป็นยังไง

ฉันกับน้ำว้าตามคาเอลกับผู้หญิงคนนั้นมา

"โรงแรม พากันมาที่โรงแรมเลยเหรอ มันชักจะหยามหน้ากันเกินไปแล้วนะ"

"เอาไงต่อ"

"ตามไปดู ยูถ่ายคริปไว้เลยนะ ไอจะได้เอาไปให้แด๊ดดี๊ดูแล้วสั่งเก็บมันทั้งคู่ไปเลย"

ฉันเดินเข้ามาในโรงแรมหลังจากคาเอลเข้าไปแล้ว ฉันสั่งเปิดห้องหนึ่งห้องไว้แต่ไม่ได้ไปหรอกแค่จะตามไปดูให้ชัดๆ ไปเลย ตอนนี้ฉันรู้ว่าคาเอลอยู่ห้องไหนเพราะแอบไปกระซิบถามพร้อมค่าน้ำใจอีก20,000 เลยได้เลขที่ห้องมา คราวนี้ฉันจะฝังทั้งสองคนให้จมดินไปเลย

ก๊อกๆ ~

ฉันให้พนักงานเคาะเรียกให้ผู้หญิงคนนั้นเปิดประตูออกมาหล่อนอยู่ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำ หึ!คงร้อนน่าดูเลยนะ

ผลัก! ~

ฉันผลักหล่อนเข้าไปในห้องอย่างแรงตอนนี้มันยั๊วะมากเลยจริงๆ

"ว้าย!~ เป็นบ้าอะไรของแกเนี๊ย"

"ใคร! วาเลน!"

คาเอลมีสีหน้าตื่นตกใจแต่ฉันตกใจกว่าที่เขาอยู่ในสภาพมีแค่ผ้าขนหนูปิดท่อนล่างเอาไว้ ตอนแรกก็เตรียมใจแล้วแต่ก็บอกตัวเองว่าต้องเชื่อใจเขา มาเจอจังๆแบบนี้แม่พระแม่ชีก็ทนไม่ไหวหรอก

"เธอ..มาที่นี่"

~เพี๊ยะ!

"วา.."

~เพี๊ยะ!

"ฟัง"

~เพี๊ยะ!

คาเอลหันไปตามแรงตบของฉันทุกครั้งที่เขาจะอ้าปากพูดฉันเน้นตบแรงๆลงบนหน้าเขา สายตาที่ฉันมองเขาตอนนี้มันแทบไม่เหลือความรู้สึกให้เขาอีกแล้ว

"แกเป็นใครทำไมมาตบเอลเขาแบบนี้! เป็นบ้าหรือไง!"

~เพี๊ยะ!

ฉันตบคาเอลอีกครั้ง

"นังบ้า!"

~เพี๊ยะ!

อีกครั้ง

"แก!"

~เพี๊ยะ!

ฉันตบคาเอลทุกครั้งที่หล่อนอ้าปากพูด คาเอลยืนนิ่งให้ฉันระบายความโกรธ ฉันมองหน้าคาเอลที่ยืนนิ่งแววตาเขาฉายแววเจ็บปวด แต่ฉันเจ็บมากกว่าหล่อนคนนั้นคล้องแขนคาเอลแน่นหันมาหามองฉันด้วยสายตาไม่เป็นมิตร 

"มันเป็นใครคะเอลทำไมทำกับคุณแบบนี้คะ"

~เพี๊ยะ!

"แกหยุดเดี่ยวนี้นะ"

~เพี๊ยะ!

หน้าคาเอลขึ้นรอยแดงบนหน้ามือที่ฟาดไปที่หน้าเขาตอนนี้ฉันแทบไม่รู้สึก ฉันไม่อยากฟังคำพูดอะไรทั้งนั้นไม่ต้องการได้ยินอะไรฉันหันไปมองน้ำว้าที่ถือกล้องโทรศัพท์ถ่ายวิดีโออยู่น้ำว้าเห็นฉันก็พยักหน้าให้ฉันเลยเดินออกมา ไม่มีเสียงเรียกจากคาเอลไม่มีคาเอลวิ่งตามมาฉันจะหวังอะไร แค่เดินเข้ามาในลิฟท์น้ำตาที่ไม่สามารถกลั้นไว้ได้ก็ไหลออกมา