ห้องทรงงานขององค์ชายเอียนน์
แอนนั่งกำมือบนตักบนโซฟา
ระหว่างรอองค์ชายมา มอร์ดัสช่วยพูดโดยเล่าพฤติกรรมของอลันที่เอาแต่ห่วงแอน
เอียนน์เข้ามาพร้อมอลัน
อลันปวดแน่นที่อกราวกับมันฉีกเป็เสี่ยงๆ คล้ายกับตอนเจอแตงโม แต่มันเป็คนละแบบ
“เข้าเื่เลยนะ คือข่าวลือน่ะเื่จริงบางส่วน น่ะ มันคือข่าวลือ...อีกอย่างอลันเพราะเมา เ้าต้องเข้าใจเขานะ ว่าเขาเจออะไรมา”...เอียนน์เล่าเื่ที่อลันไปเจอแตงโมมา
“พอเขาเมา อิเรเน่ก็ขึ้นไปหมายแย่งเหล้าจากมือ แล้วก็เอ่อ..อ....น้องข้าก็นอนทับตัวเขา...”
“ช่วยข้ามตรงนี้ไปได้มั้ย!! เอาเนื้อๆ เื่หมั้นอ่ะ เอียนน์”...อลันวอนขอ
“....แล้วเขาก็....แข็ง..”
“หยุดเลยนะเอียนน์!”....อลันชี้สั่งให้เอียนน์หยุด
แอนใมากที่อลันต่อล้อต่อเถียงต่อว่าองค์ชาย
“อ่ะๆ ได้ๆ ... ..ก็เขาไปขอโทษนางที่วัง นางตั้งเงื่อนไขสารพัดให้มาดุและเื่อาหารให้นาง พ่อบ้านเ้าตัดบทเลยนะว่า่เย็นเป็ต้นไป ไม่มีเวลาให้ เพราะต้องดูแลนายหญิง...อืม...เขากล้าปฏิเสธองค์หญิงที่คนหมายปองทั่วนครหลวงรวมทั้งต่างเมืองเพื่อไวนเคานเตสของเขา”...เอียนน์เล่า
แอนฟังเอียนน์ แล้วค่อยๆ หันมาแหงนมองอลันที่ยืนกุมมืออยู่ อลันพยักหน้า ทำหน้าหงอย
“ทีนี้ความคิดเื่หมั้นมาจากเสด็จพ่อ พระองค์ให้หมั้นกันหลอกๆ เพราะ 1.เพื่อรักษาหน้าอิเรเน่ 2.เพื่อให้เ้าเข้าออกราชสำนักได้บ่อยขึ้น 3.เพื่อให้เสด็จพ่อหาเื่เรียกเ้ามาได้แบบไม่โดนมองว่าเป็เื่การเมือง .....หลังจากผ่านอะไรต่อมิอะไรที่วุ่นวายแล้วค่อยถอนหมั้น”
....เอียนน์แทบจะลอกคำพูดตัวเองตอนนั้นคุกคำเพื่อให้เล่าไม่ผิดเพี้ยน....
“องค์ชายต้องมานั่งเล่าให้ท่านฟัง เพราะอลันแคร์ท่านมากนะเลดี้ ท่านไม่ได้เห็นรอบยิ้มของเขาตอนอ่านจดหมายท่าน”...มอร์ดัสเสริม
“ใช่ๆ ตอนนั้นองค์ชายและท่านมอร์ดัสล้อเลียนท่านอลันจนเขินอาย เขาจับองค์ชายแขวน ตอนนั้นนักฆ่าของหัตถ์อสูรมาด้วย พวกข้าอยู่ด้วยตอนนั้น...”...องค์รักษ์อีก 2คนในห้องพูดเสริม
“เขาแขวนข้าด้วย...!”...มอร์ดัสเสริมอีก
พวกองครักษ์หัวเราะ
“ว้าย!! ที่อลันของข้าแขวนองค์ชายเหรอเพคะ??!! ตายแล้ว!! โปรดลงพระราชอาญาข้าที่ไม่ดูแลพ่อบ้านด้วยเพคะ!!!”...แอนลุกมาจากโซฟาลงมาคุกเข่า
“ยืนขึ้น เลดี้!! … เขาช่วยชีวิตข้ากับทุกคนไว้นับว่ามีผลงานมากกว่าโทษ อย่าทำข้าลำบากใจ!!”...เอียนน์สั่งเสียงแข็ง
แอนรีบลุกลนลานแล้วขึ้นมานั่งท่าเดิม
“เมื่อสักครู่ท่านบอกว่า <อลันของข้า>…สินะ”...เอียนน์ยื่นหน้าต่ำลงมาแล้วแหงนหน้ามองแอนที่กำลังก้มหน้าจากโซฟาฝั่งตรงข้าม
“ยังมีคำ <พ่อบ้าน> ด้วย...ท่านยังยอมรับเขาเป็ยังพ่อบ้านของท่านสินะครับ”...มอร์ดัสแตะไหล่แอน2 ที
แอนหน้าแดงหันมามองอลัน
อลันนั่งคุกเข่าลงต่อหน้าแอน แล้วจับมือแอนขึ้นมาโดยเขาไม่สวมถุงมือ
“แด่ท่านคนเดียว จำได้มั้ย?”
“ด..เดี๋ยว..อลันคะ...คนอื่นยัง......”
จุ๊บส์..
อลันจูบหลังมือแอน แต่คราวนี้เพิ่มหอมลงไปด้วยอีกฟอดที่หลังมือ แล้วเอา 2 มือมาประกบมือแอน
ทุกคนตะลึงท่าจุมพิตมือนี้ ที่โลกนี้การกระทำนี้ต้องกับคนพิเศษจริงๆและไม่มีใครทำกันต่อหน้าผู้คน
แอนอายไม่ใช่แดงแค่หน้า แต่แดงไปถึงหู เพราะองค์ชายก็อยู่ มอร์ดัสและองค์รักษ์หลวงอีก 2 นาย
ประตูที่เอียนน์เข้ามาเมื่อสักครู่ไม่ได้ปิด อีเดี้ยนก็ดูอยู่จากข้างนอก
“ท่านแอนของข้า ข้ารับใช้แค่ท่าน ให้ข้าส่งท่านเข้านอนเช่นทุกครั้งเถอะ”...อลันเอาหน้าตนแนบมือแอน
“ว้าว.ว.ว.ว.ว.ว..ว”....เสียงผู้คนโดยรอบร้องขึ้นมา
“พ...พ..พ.พ...พูดอะไรเอาตรงนี้....ข..ข.ข.ข้า..เอ่อ....อ..ค..คนอื่นจะเข้าใจผิดเอา!!!”...แอนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ทั้งเขินทั้งอาย แทบจะมุดดินหนีไปให้ไกล
“ดูท่าจะจบเื่แล้ว ทุกคนแยกย้ายพักผ่อน พรุ่งนี้ 10 โมง ประชุมที่โถงห้ามสาย!! เอ้า แยกย้ายๆ เวทีปิดแล้ว!!”....เอียนน์พูด
ทุกคนแยกย้าย แล้วพูดคุยกันอื้ออึง
“ตายแล้ว ไวนเคานเตสคนนี้ตีองค์หญิงอิแรน่ของเรากระจุยเลยอ่ะ”….เหล่าเมดในปราสาทซุบซิบ
“ชู่ว์...องค์หญิงอยู่ตรงนู้น”
อิเรเน่เห็นทั้งหมด นางเอาผ้าเช็ดหน้าขึ้นมากัด โดยมีลิเลียลูบหลังปลอบและให้กำลังใจ
“จิส์ ข้าอยากให้อลันทำแบบนั้นบ้างอ่ะ”...อิเรเน่บอก
“เพคะ ค่อยเป็ค่อยไปเพคะ ..ว่าแต่องค์หญิงไม่เคืองแอนเหรอเพคะ”...ลิเลียถาม
“ไม่เลย ข้าชอบนางด้วยซ้ำ นางดูใสซื่อน่ารัก และน่าสงสาร ข้ารู้สึกผิดด้วยซ้ำ ที่ทำให้นางเสียใจจนเดินงอนอลันมา อลันพูดถูก ถ้าได้เจอ ข้าจะชอบนาง”...อิเรเน่ยิ้มมองแอน
แอนเดินออกมาโดยมือลันจูงมือมา
“น่าร๊ากกกก”...อิเรเน่ยิ้มมองแอนไกลๆ
“ก็จริงเพคะ นางเหมือนเด็กๆ ที่ต้องมีพ่อบ้านคอยดูและเลย”...ลิเลียบอก
“เ้าก็ชอบนางสินะ”
“หม่อมฉันไม่ได้โดนนางแย่งชายในดวงใจไปนี่เพคะ”...ลิเลียถอนหายใจ
“จึ๊ส์เ้านี่....”...อิเรเน่หยิกลิเลียด้วยความเขิน
มื้อกลางวันที่ห้องอาหารรวมของปราสาท มื้อเที่ยงอลันไปเอามาจากในครัวช่วยคนในปราสาทเสิร์ฟ แล้วตักยกมาให้แอนต่างหาก
แอนไม่มีคนรับใช้ติดตามมา เพราะนางอยากให้อยู่ช่วยงานที่บ้านให้มากที่สุด ส่วนนางมีอลันดูแลที่ปลายทาง ระหว่างทางคนของมาร์ควิสก็ดูแลนางไม่ขาดตก โชคดีที่ไม่โดนโจมตี
อลันนั่งดูแอนกิน แล้วก็ยิ้ม
“อลันไปตักมาสิ”…แอนบอก
“ข้าอยากให้นายหญิงทานเสร็จก่อน ข้าค่อยกินครับ”
“ถ้าข้าทานเสร็จแล้วอยากเดิน เ้าที่เพิ่งกินจะตามข้าได้ยังไง ไปตักมาทานเลยนะ”
“ครับๆ ...”...อลันไปตักมานั่งกินด้วย
“ทานชิ้นนี้สิครับ ของขึ้นชื่อที่นี่”...อลันตักชิ้นเนื้อที่มีทำเฉพาะเมืองหลวงให้กิน
“อั่ม...”...แอนยื่นหน้ามาอ้าปากกิน แล้วเคี้ยวแก้มตุ่ย
“อร่อยมั้ยครับ?”
“ฮึ..”...แอนส่ายหน้า
“อ้าว?”
“อลันทำอร่อยกว่า”
“เหรอครับ แต่ที่นี้ข้าไม่มีอำนาจทำอาหารให้ นายหญิงคงต้องกินอาหารฝีมือคนอื่นไปอีกนานเลย”
“ไม่เป็ไร ... อลันนั่งกินกับข้าก็พอ”
“กินเสร็จข้าจะพาไปเที่ยวเมืองนะ ... อ้อ ใช่ ท่านเหนื่อยจะพักผ่อน ข้าจะเช็ดเท้าให้ก่อนจะพาไปงีบหลับตอนบ่ายนะครับ”
“อ้า...ไปๆ ข้ายังไม่เหนื่อย พาข้าไปเที่ยวก่อนสิ ข้าไม่เคยมาโยฮันตันเลยนะ”...แอนเขย่าแขนอลันอ้อน
“ครับๆ ข้าจะพาเดิน ถ้าไม่ไหวแล้วโดนอุ้ม จะมาอายไม่ได้นะ”
“บ้า...คนบ้า บ้าๆๆ...ไม่พูดด้วยแล้ว อลันอ่ะ”...แอนทุบแขนอลันรัวๆแต่ทุบด้วยความเบาแสนเบา
[เข้าห้องไปเอากันเหอะ มาขนาดนี้แล้ว!!]….นี่คือความคิดทุกคนในห้องอาหาร
ทางด้านองค์ชายในห้องเสวยส่วนตัว
“ไม่อร่อยอ่ะ อลันทำอร่อยกว่า....”....เอียนน์บ่น เพราะระหว่างทางกลับมาเมืองหลวง อลันแสดงฝีมือทำอาหาร
แอนเดินชมเมืองโดยมีอลันเดินตาม
อลันเป็คนดังของที่นี่ไปแล้วเมื่อเช้าจากทุกๆเหตุการณ์ั้แ่เขาเข้ามา
“มีแต่คนมองท่านนะ อลัน”
“พวกเขาคงงงว่าสตรีนางนี้เป็ผู้ยิ่งใหญ่จากที่ใด วีรบุรุษผู้พิชิตเช่นอลันถึงได้เดินตามต้อยๆนะครับ”...อลันแหย่แอน
“จึ๊ส์... ....บ้า”....แอนยิ้มเขินหันไปเดินต่อ
เมืองที่ไล่ระยะตามเดนสูงเป็ชั้นๆ เวลาเดินบนถนนทางโค้งขึ้นลง รู้สึกเพลินและสนุก ยิ่งเดินนานขึ้นไป ยิ่งมองลงมาเห็นเมืองข้างล่าง
“สวยจัง ใหญ่ด้วย นี่เหรอโยฮันตัน เมืองซเปลของข้าทั้งเมืองใหญ่ยังไม่เท่าตรงนั้นเลย”...แอนชี้นิ้ว
“ออ นั่นคือวิหารรีซียม วิหารที่ใช้ประกอบราชพิธีหลวง แต่บางครั้งก็เอาไว้ขังบุคคลในราชวงจนกว่าจะพ้นความผิดหรือข้อกล่าวหานะครับ”
“หวาย...น่ากลัวจัง”...แอนชักนิ้วกลับ
“ดูๆ นั่นยอดหอนาฬิกา สูงจัง สูงมากเลย”
“อยากขึ้นไปบนยอดมั้ยครับ?”
“ข้ากลัวความสูงนะ”
“อยู่กับข้า ท่านจะไม่ตก”
“อืม.....ก็ได้จ้ะ...แต่มันไกลนะ แล้วเราจะ........ว้าย”
อลันอุ้มแอนขึ้นแล้วเดินกลางอากาศจากเนินตรงจุดนี้
“อลัน อลัน ... ท่าน เดินบน...อ้อ..ใช่ท่านเคยวิ่งกลางเวหามาแล้วตอนไปเอาหัวของหัวหน้าโจรกับรองแม่ทัพปีศาจนี่นะ”
อลันใช้ออร่าบังคับเส้นใยให้แข็งและยืดออกไปจนสุดแล้วเดินบนนั้น พอเดินไปเรื่อยๆ ก็ร่นปลายฝั่งที่เดินผ่านมาแล้วให้วกม้วนไปเริ่มข้างหน้าเรื่อยๆ บ้างก็ยึดกับยอดหอ ยอดอาคารต่างๆที่สูง
จากมุมนี้แอนเห็นทั้งเมือง
“ไม่กลัวแล้วเหรอ?”
“ในอ้อมแขนอลัน ข้าไม่กลัวอะไร...”
อลันจู่ๆ ก็หน้าแดงขึ้นมา
แอนเองก็เพิ่งรู้สึกตัวว่าพูดอะไรออกไป นางเขินแล้วเอาหน้าซุกอกอลัน
ผู้คนธรรมดาไม่สังเกต แต่ยอดฝีมือองครักษ์ เหล่านักผจญภัย ล้วนสังเกตเห็นอลันเดิน อลันไม่รู้ว่าภายหลัง เื่นี้ผู้คนก็เอาไปโจษจัน อลันกับแอนถึงกับมีกวีเอาไปเขียนบทเล่นในโรงละครไปอีกนานแสนนานทีเดียว
บนยอดหอที่สูงที่สุดของเมือง แอนนั่งตักอลันแล้วพิงอกอลัน
“ข้าคิดถึงนายหญิงจัง ทำไมมันกระวนกระวายมากก็ไม่รู้”
“ข้าก็คิดถึงอลัน ข้านอนไม่เต็มหลับเลยสักวันั้แ่เ้าจากมา”
พอถึงตรงนี้...อลันเกิดแข็งขึ้นมาจนดันก้นของแอน ไม่เพียงดันร่องก้น มันยังดันเนินกลางหว่างขาแอนด้วย
ทั้งคู่นิ่ง.. ..ไม่พูดจากันอีก นิ่งกันอยู่นานมาก อลันแข็งตัว เขาแอบกดหน้าตักของนายหญิงเขาให้บดลงชนกับส่วนสำคัญที่ชนกันอยู่ แอนถึงกับห่อไหล่เกร็ง แต่นางก็ไม่พูดอะไรเช่นกัน เสียงใจทั้งคู่เต้นแรง มืออลันที่คล้องกอดหน้าท้องและเอวแอนไว้ค่อยๆกอดรัดเข้ามาแน่นขึ้น
“ตัวนายหญิง...นุ่ม..นุ่มจังเลย”
“สู้องค์หญิงอิเรเน่ที่เ้ากอดแแ่กับนางทั้งคืนได้รึเปล่า?”
“นายหญิงอย่าแกล้งข้า.. ..สำหรับข้าแล้ว นายหญิง...... ...”...อลันอลันจงใจดันแท่งขึ้นมาชนเน้นหนักขึ้นแล้วก้มลงไปหายใจแทบจะแนบรดคอแอน
“อึ๊...ห์..”...เสียงแอนเล็ดรอดออกมานิดๆ
“ข้าถามว่า....สู้...องค์หญิงได้มั้ย...คงไม่ได้หรอก ข้าไม่สวยรูปร่างทรวดทรงก็ไม่ดี”
“มันต้องวัดแบบเท่าๆ กัน”…อลันบอกด้วย
“ยังไง..คะ..?”...แอนถามเสียงกระเส่า
อลันพลิกตัวแอนมาคร่อมทับตัวเองแล้วจับนั่งที่ตัก ขาแอนคร่อมเข้าคล้องเอวอลันแล้วกอดคอไว้ แท่งอลันแข็งชนโหนกเนินของแอนแบบเน้นๆ
“อุ้ย....อลัน...!!”
“ข้าทับนางท่านี้ ถ้าท่านอยากรู้ว่าท่านดีกว่านางมั้ย ท่านต้องทับข้าด้วย นานๆ ด้วยนะครับ”...อลันไม่ปล่อยโอกาสนี้ไปแล้ว
“ม...ม...ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ ถ้ามีคนมองขึ้นมาจำทำยังไง?”
“เราหลบซอก ใครจะเห็น”...อลันพูดแล้วเอามือดันก้นแอนเข้ามาให้โหนกของแอนชนกับแท่งของเขาแบบตั้งใจ
“ต้องพิสูจน์ขนาดนี้เลยเหรอ?”
“ก็ท่านไม่เชื่อข้า ว่าข้าภักดีแต่ท่าน เวลาข้าเมาจะไม่สำรวม ข้ายังไม่ปล้ำนาง วันนี้ข้าไม่เมาข้า........เอ่อ...ท่าน”
“ท่าน....จะทำอะไร.....ข้า?”…แอนเสียวงมาก นางโดนแท่งบดเข้าที่โหนกเนินแรกสาวของนาง ปลายแข็งมันบดกับเม็ดคริสของนาง จนตอนนี้ภายในของนางเปียกจนนองกางเกงในแล้ว
“จุ๊บส์!!”....อลันจูบที่ซอกคอแอน
“ว้าย.ย.ย..!! ...อลัน ...ทำไมทำแบบนี้!?”
“ตอนข้าเมาข้าเผลอทำนางแบบนี้กับนาง แต่ตอนนี้ข้าทำทั้งที่ยังไม่เมา นายหญิงเชื่อข้ารึยัง ว่าสำหรับข้า ท่านสำคัญกว่านาง ถ้ายังข้าจะ......”
“จ้ะ จ้ะ จ้ะ .. ข้าเชื่อแล้ว ข้าเชื่ออลันค่ะ...เชื่อๆ...โธ่”....แอนเขินลนลานกอดอลันแน่น นางเป็ฝ่ายทนไม่ไหวเสียเอง กอดหัวอลันแน่นแล้วหันหน้าไปจูบแก้มอลัน
จุ๊บบ.บ.ส์...
แอนคลายปากจากแก้มอลัน
“ข้าคิดถึงนายหญิง.....อย่าสะบัดแขนหนีข้าอีกนะครับ”…อลันพูดรดลมหายใจกับแอน
“ข้าก็คิดถึงอลัน.....อยู่ข้างๆ ข้า ...... ตลอดไปนะ ถ้าท่านจะกลับโลกของท่าน ข้าจะไปด้วย”
“ไม่... นายหญิงจะ.....”
“ข้า...พูด...จริงๆ นะ ...ว้าย! นี่ข้าพูดอะไรออกไปเนี่ย!!”....แอนหันมา
หน้าชนหน้า จมูกแตะจมูก ปากห่างกันแค่ระยะเม็ดลูกปัดกั้นเท่านั้น
และทั้งคู่ก็......
7K
