สัตว์อสูรระดับ 3 ที่มีแค่ศิษย์สายในเท่านั้นที่จะจัดการได้ พลันถูกจัดการลงในชั่วพริบตา!
ทุกคนที่เห็นภาพนี้ต่างจ้องมองไปยังเด็กหนุ่มชุดขาวด้วยแววตาตกตะลึง
เสวี่ยเอ่อร์ก็หันกลับไปมองยังเด็กหนุ่มชุดขาวด้วยความตะลึง
เขาเป็ใครกันถึงสามารถจัดการวิหคลมได้ง่ายๆ เช่นนี้!?
'แม้แต่ศิษย์สายในหลายคนก็คงไม่อาจจัดการมันได้ในครั้งเดียวแบบนี้ นี่เขาเป็ใครกัน?' เสวี่ยเอ่อร์มองเซี่ยเทียนด้วยความช็อก เธอที่เพิ่งจะย้ายเข้าสำนักมา ทำให้ยังไม่รู้จักชื่อเสียงของเซี่ยเทียนดีพอ
แต่เธอรู้สึกว่าเซี่ยเทียนแตกต่างจากศิษย์หลายคนในเขตสายนอกมาก สีหน้าและแววตาของเซี่ยเทียนสงบนิ่งและสุขุมปราศจากความรู้สึกใดๆ ทั้งๆ ที่กำลังเผชิญหน้ากับอันตราย แต่บรรยากาศที่แพร่กระจายออกมาจากตัวเขากลับเหมือนเหตุการณ์ตรงหน้าไม่ได้อันตรายแม้แต่น้อย
ศิษย์ติดอันดับตารางสายนอกยังไม่กล้าแสดงความมั่นใจเช่นนี้เลย เขาเป็ใครกัน?
"เ้าาเ็ตรงไหนหรือไม่?" เสียงที่นุ่มนวลและเป็มิตรดังขึ้น ดึงสติของเสวี่ยเอ่อร์ให้กลับสู่ความเป็จริง
"อะ เอ่อ...ขะ ข้าไม่เป็อะไร ขอบคุณเ้ามากเลยนะ!"
"ตรงนี้อันตราย เ้าถอยไปรวมกับทุกคนด้านหลังก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าจะจัดการสัตว์อสูรเหล่านี้เอง" เซี่ยเทียนผยุงตัวเสวี่ยเอ่อร์ขึ้นมาเบาๆ เมื่อถูกััโดยเซี่ยเท่ยน เสวี่ยเอ่อร์ก็รู้สึกประหลาดมาก เพราะเธอกลับรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาดใจ มือของเซี่ยเทียนกลับไม่สั่นเครือแม้แต่น้อย ราวกับไม่มีความกลัวใดๆ อยู่ในนั้นเลย
"นะ นั่นเ้าจะทำอะไร! ตรงนั้นอันตรายนะ! เ้าคนเดียวสู้ไม่ไหวหรอก!" เมื่อเห็นเซี่ยเทียนเดินไปหาพวกสัตว์อสูร เสวี่ยเอ่อร์ก็สีหน้าเปลี่ยนไป เซี่ยเทียนเสี่ยงชีวิตช่วยเธอขณะที่พวกติดอันดับตารางสายนอกทิ้งเธอไป เธอไม่อยากให้คนดีๆแบบเซี่ยเทียนต้องตาย เธอพยายามจะห้ามเขาด้วยความเป็ห่วง
อย่างไรก็ตาม
เซี่ยเทียนตอบ "ไม่เป็อะไร" ความมั่นใจของเขาได้แต่ทำให้เสวี่ยเอ่อร์สงสัยว่ามันมาจากไหน "ข้าจัดการทั้งหมดนี้คนเดียวได้" เซี่ยเทียนกล่าว
และต่อมา เสวี่ยเอ่อร์ก็ได้รู้ว่าความมั่นใจของเซี่ยเทียนมาจากไหน เมื่อวินาทีถัดมา เสวี่ยเอ่อร์เห็นเซี่ยเทียนขยับนิ้วทันใดนั้น ฝ่ามือสีทองล่องหนขนาดใหญ่ก็พุ่งลงมาจากเพดาน
บึ้ม!
ไม่สำคัญว่าสัตว์อสูรนับร้อยตรงหน้าจะมาจากชั้นไหน แต่เมื่อถูกประทับโดยฝ่ามือั์นี้ พวกมันก็ถูกบดขยี้ราบกับพื้น กลายเป็กองเื ราวกับสรรพสัตว์ตัวน้อยที่ถูกลงทัณฑ์โดยหัตถ์จากพระเ้า
สัตว์อสูรนับร้อยจากหอคอยอสูรทั้ง 3 ชั้น พละกำลังน่ายำเกรงจนแม้แต่ศิษย์สายในยังประมาทไม่ได้ ตอนนี้กลับถูกโค่นล้มลงง่ายๆ โดยฝีมือของศิษย์สายนอกเพียงคนเดียว
ทุกคนที่เห็นภาพนี้ต่างนิ่งค้างด้วยความช็อก พูดไม่ออก
ที่ด้านนอกนั้น ขณะที่ผู้าุโเขตสายนอกต่างพากันคลายอาคมเพื่อช่วยศิษย์ที่เหลือด้านในออกมา พวกเขาก็พากันสบถด่าพวกศิษย์ติดอันดับตารางสายนอก ทั้งๆ ที่ศิษย์พวกนี้แข็งแกร่งที่สุด พวกมันควรจะเป็หัวหน้าปกป้องทุกคน แต่ที่ไหนได้พวกมันกลับหนีออกมา!
ผู้าุโเขตสายนอกมากมายที่เคยรู้สึกชื่นชมในตัวศิษย์ติดอันดับตารางสายนอกต่างรู้สึกผิดหวังในสิ่งที่พวกมันทำ
เว่ยหลง ไป๋หยุน เมิ่งซิน โดนผู้าุโเขตสายนอกดุด่ายกใหญ่ ใบหน้าพวกเขาอัปลักษณ์ราวกับกินอุจจาระ
โดยเฉพาะหวังจิ้งที่เป็ตัวการก่อปัญหาทั้งหมดนี้ ใบหน้าเขาแทบจะน่าเกลียดยิ่งกว่าคนที่กินอุจจาระไปแล้วเสียอีก เพราะหลังจากที่หนีออกมาทั้งๆ ที่ก่อเื่ทั้งหมด อาจารย์ของเขาก็รู้สึกผิดหวังและโกรธมากจนตัดขาดศิษย์อาจารย์กับหวังจิ้งทันที! นี่เหมือนเป็คำสั่งปะาของหวังจิ้ง ไม่มีอาจารย์ก็ไม่สามารถเลื่อนขั้นเป็ศิษย์สายในได้ เข้าเป็ศิษย์สายในไม่ได้ก็เหมือนไร้สิ้นอนาคตทั้งหมด ต่อให้มีพร์ปราณมนุษย์ขั้นสูงก็ไม่ได้ช่วยอะไร!
หัวใจของหวังจิ้งเต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง เพราะอนาคตของเขาราวกับกำลังดับสูญ
อีกด้านหนึ่ง ผู้าุโเจี้ยนหงกวาดตามองเหตุการณ์ตรงหน้าและส่ายหน้าอย่างผิดหวัง โดยเฉพาะตอนที่มองเว่ยหลง ไป๋หยุน และเมิ่งซินนั้น เขาผิดหวังเป็อย่างมาก
"เด็กพวกนี้หนีออกมาตอนที่เจออันตรายเพียงเล็กน้อย พวกเขาขี้ขลาดเกินไปที่จะเป็ศิษย์ของข้า ถึงแม้สัตว์อสูรพวกนั้นจะแข็งแกร่งกว่า แต่ก็ไม่ใช่เป็ไปไม่ได้เลยที่จะถ่วงเวลาจนครบสามสิบนาที หากยอมเอาของวิเศษทั้งหมดออกมาใช้ก็ถ่วงเวลาพอได้ นิสัยที่เห็นแก่ตัวและยอมแพ้ก่อนจะพยายามอย่างเต็มที่นี้ทำให้พวกเขามีอนาคตที่จำกัด พวกเขาไม่ใช่คนที่ข้ากำลังตามหา ดูเหมือนว่าในปีนี้ข้าก็คงยังหาศิษย์ไม่ได้อีกเช่นเคย"
ผู้าุโเจี้ยนหงถอนหายใจอย่างผิดหวังอีกครั้งและหมุนตัวเตรียมจะกลับที่พักของตนเอง
ตอนแรกเขาคาดหวังในตัวพวกเว่ยหลงมาก เพราะคะแนนล่าที่พวกเว่ยหลงสะสมได้นี้มากกว่าศิษย์สายนอกทุกคนในบรรดาสิบปีที่ผ่านมา เขาจึงหวังว่าพวกเว่ยหลงจะสามารถผ่านบททดสอบสุดท้ายของเขาได้ แต่เขาก็ต้องผิดหวัง
หากมีศิษย์ที่สามารถสะสมคะแนน 500 คะแนนขึ้นไปได้ และมีจิตใจของผู้ฝึกตนระดับหนึ่ง ผู้าุโเจี้ยนหงก็คงจะไม่รีรอรับเข้าเป็ศิษย์แล้วแท้ๆ แต่ดูเหมือนเขาจะต้องรอคอยต่ออีกหน่อย
ตอนที่ผู้าุโเจี้ยนหงกำลังจะเดินจากไป ฝีเท้าเขาก็หยุดลงเมื่อได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากทางกลุ่มศิษย์น่าอัปยศที่หนีออกมานั้น
"นะ นั่นมัน เป็ไปได้ยังไง!"
"คะ คะแนนของเ้าเซี่ยเทียน ปะ เป็ไปไม่ได้!"
"อันดับของข้า! ไม่นะ!"
ผู้าุโเจี้ยนหงหันกลับไปมองยังเหล่าศิษย์ติดอันดับตารางสายนอกที่กำลังเอะอะโวยวาย รู้สึกแปลกใจที่เห็นพวกมันมีสีหน้าเหมือนเห็นผี เขาจึงย้ายสายตาขึ้นไปมองยังตำแหน่งที่พวกมันกำลังจ้องอยู่ ซึ่งเป็ตารางอันดับซึ่งแสดงคะแนนล่าของแต่ละคน
และทันใดนี้ ดวงตาที่แก่ชราของผู้าุโเจี้ยนหงก็บังเกิดความตะลึงงัน หัวใจที่ปกคลุมด้วยความผิดหวังมหาศาลเมื่อครู่ถูกชะล้างหายไปราวกับเป็ความฝัน
"มะ มันเป็ไปได้ยังไง!" ร่างของผู้าุโเจี้ยนหงสั่นสะท้าน แม้แต่เขายังไม่อยากเชื่อสายตา!
ตอนนี้อันดับ 1 ของศิษย์สายนอกที่เคยเป็ของเว่ยหลง ถูกเปลี่ยนไปแล้ว
โดยอันดับ 10 ได้ไต่ขึ้นมาแทนที่รวดเดียว
ชื่อของเซี่ยเทียนปรากฏต่อหน้าทุกคน!
แถมคะแนนนี้ยังสูงมากถึง 2,300 คะแนน!!
คะแนนระดับนี้เทียบได้กับพวกศิษย์ติดอันดับตารางสายในเลยด้วยซ้ำ!
ขณะที่ทุกคนกำลังช็อก ผู้าุโเขตสายนอกก็สามารถคลายอาคมและเปิดประตูได้สำเร็จ ผู้าุโรีบเข้าไปข้างในเพื่อช่วยศิษย์ออกมา แม้แต่ผู้าุโเจี้ยนหงที่ไม่เคยสนใจชีวิตของศิษย์สายนอกคนไหน ตอนนี้กลับรีบตรงไปยังหอคอยอสูรนั้นเพื่อตามหาเด็กหนุ่มบางคน
ภายในใจเต็มไปด้วยความกังวลว่าเด็กหนุ่มจะตายไปแล้ว
แต่เขาก็ต้องช็อกเพราะนอกจากจะพบว่าเด็กหนุ่มคนนั้นยังไม่ตาย อีกฝ่ายยังไม่มีาแอะไรเลย
ศิษย์คนอื่นๆ ที่ถูกทิ้งไว้ด้านในก็ไม่มีใครตาย
มันเป็แบบนี้ได้ยังไง?
"พวกเ้าไม่มีใครเป็อะไรเลยหรือ? เป็ไปได้ยังไง?" ผู้าุโเจี้ยนหงเอ่ยถามด้วยเสียงไม่อยากเชื่อ
ศิษย์สายนอกทุกคนไม่ตอบอะไร เพราะยังคงช็อกกับภาพที่เห็นด้านใน แต่สายตาของพวกเขาจ้องมองไปยังเด็กหนุ่มชุดขาวที่ยืนด้านหลัง แววตาของพวกเขาเป็เหมือนกัน คือความกลัวและความยำเกรง
46K
