อย่าลืมกดเพิ่มนิยายเข้าชั้นน้า
จะได้ไม่พลาดตอนใหม่นะคะ
Chapter 6
มากกว่านี้ก็ให้ได้
นวตาถูกพาขึ้นมายังห้องวีไอพีอีกครั้ง มันเป็ห้องที่คนตัวเล็กไม่มีวันลืมเลือนไปได้เพราะเป็ห้องที่นวตาถูกพรากความบริสุทธิ์ครั้งแรกไป
“เป็อะไรไป นั่งเกร็งเชียว?”
ร่างสูงนั่งบนโซฟาสีแดงแล้วไขว่ห้างพร้อมกับปรายตามองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ นวตาในตอนนี้ตัวสั่นเทา…กลัวว่าเขาจะทำอะไรแบบนั้นอีก
“เปล่าครับ แค่คิดสงสัยว่าทำไมเราถึงต้องขึ้นมาดื่มกันบนนี้ด้วย”
พูดออกไปด้วยความสงสัย ตอนแรกก็นั่งดื่มกันข้างล่างที่โต๊ะเดิม แต่จู่ๆก็ถูกชักชวนให้ขึ้นมาดื่มที่ห้องวีไอพีชั้นบนแบบงงๆ นวตาเองก็ไม่ได้ขัดอะไร
“ก็บนนี้บรรยากาศมันเป็ส่วนตัวกว่า ห้องวีไอพีก็ย่อมดีกว่าส่วนกลางด้านล่างไม่ใข่รึไง?”
น้ำเสียงแหบกระซิบเข้าข้างหูคนตัวเล็ก ร่างเล็กผละตัวออกด้วยความใ
“มะ ไม่ครับ…ผมว่าผมชอบข้างล่างมากกว่านะ”
ตอบไปด้วยความประหม่า ไม่รู้ว่าคนตัวสูงคิดจะเล่นอะไรอีก
“หึ งั้นหรอกเหรอ?”
เขาเขยิบตัวกลับมาที่เดิม ไม่อยากให้คนตัวเล็กรู้สึกหวาดกลัว หากจะต้องได้นวตาอีกครั้งก็อยากจะได้ด้วยความเต็มใจ ไม่ใช่ขืนใจ
“ว่าแต่คุณภพต้องทำงานทั้งกลางวัน กลางคืน แบบนี้ไม่เพลียแย่เลยเหรอครับ?”
ด้วยความเป็ห่วงสุขภาพจึงถามเ้านายออกไปแบบนั้น ดูแล้วงานดูแลผับก็ไม่ใช่เื่ง่ายเลยทีเดียว
“ก็มีเหนื่อยบ้าง แต่วันไหนเหนื่อยมากก็ไม่มาทำงานที่ผับให้ลูกน้องดูแลแทน”
“ลูกน้อง?”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“เข้ามาได้” ยังไม่ทันจะถามอะไรให้ได้คลายสงสัยเสียงเคาะประตูห้องวีไอพีแห่งนี้ก็ดังขึ้น
“นายครับ พอดีแขกประจำเรามาอยากจะชวนนายไปดื่มด้วย”
“ใครกันล่ะ?”
“คุณสิงห์ครับ”
“หึ งั้นเหรอ โอเค”
ร่างสูงลุกขึ้นจากโซฟาแล้ววางแก้วเครื่องดื่มนั้นลง นวตาได้แต่มองตามแผ่นหลังกำยำนั้นไปอย่างไม่วางตา
“รออยู่นี่ก่อน ขอฉันลงไปรับลูกค้าสักแปป”
“ครับคุณภพ” ด้วยความไม่อยากขัดเ้านายนวตาจึงรับปากไปทั้งอย่างนั้น
นวตานั่งรอเงียบๆอยู่ภายในห้อง ส่วนดรัณภพก็ลงไปพบกับลูกค้าคนพิเศษที่เขาคอยบริการอย่างดีอยู่ตลอด
“คุณภพไปพบลูกค้าประจำเหรอครับ?”
นวตาที่นั่งอยู่เอ่ยถามลูกน้องของดรัณภพที่ยืนอยู่ในห้องด้วยเพราะเขาสั่งให้อยู่ที่นี่เป็เพื่อนนวตา
“ครับ คุณสิงห์เป็ลูกค้าประจำสนิทกับเสี่ยภพมาก มาทีไรก็ต้องลงไปรับรองตลอด”
ลูกน้องตอบออกมาแบบนั้นทำเอานวตารู้สึกแปลกอยู่ในใจเล็กๆ
ลูกค้าหรือว่าอย่างอื่นกันแน่? ทำไมต้องลงไปรับรองกันถึงขนาดนั้นด้วยนะ ได้แต่คิดอยู่ในใจแต่ก็ไม่เอ่ยถามอะไรให้มันคับข้องใจมากกว่านี้
ทำได้เพียงนั่งรอจนกว่าเขาจะขึ้นมา ไม่มีปากเสียงและไม่เถียงอะไรทั้งนั้น
“โทษทีหายไปนาน พอดีไปคุยกับลูกค้าอยู่”
“ไม่เป็ไรครับ แล้วผมจะกลับได้หรือยัง?”
“มึงออกไปก่อนไอ้มิน”
หันไปสั่งลูกน้องก่อนที่จะเดินเข้ามาหย่อนก้นนั่งลงข้างนวตาแล้วหยิบแก้วน้ำสีอำพันขึ้นมากระดกดื่มเข้าไปอีกครั้ง
“คุณดื่มมากไปหรือเปล่าครับคุณภพ?”
เมื่อเห็นว่าเ้านายหนุ่มหน้าเริ่มขึ้นเป็รอยริ้วแดงก็เอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง มือเรียวบางยกขึ้นจับแก้วเหล้าออกไม่ให้เขากระดกดื่มไปมากกว่านี้
“ดื่มมากไปอะไรกัน? ดื่มไปนิดเดียวเอง”
ตอบแบบนั้นพร้อมกับกระชากแก้วนั้นมาแล้วกระดกไปอีกครั้งแต่นวตาก็รีบดึงออกมาจนน้ำสีอำพันหกเข้าที่เสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอเต็มแรง
“อ่า เปียกหมดเลย...”
นวตาใรีบวางแก้วลงกับโต๊ะหน้าโซฟาพร้อมหยิบทิชชู่ที่วางอยู่ด้านหน้าขึ้นมาซับน้ำออก
แต่ร่างสูงของผู้เป็เ้านายก็จ้องมองความเย้ายวนของแผงอกนวลนั้นไม่วางตา
“หึ คิดจะอ่อยกันอีกแล้วรึไง”
“ฮะ? เปล่านะครับ ผมแค่กลัวว่าคุณภพจะเมาเกินไป”
ร่างบางตอบไปแบบนั้น รู้สึกอึ้งในสิ่งที่เ้านายพูดออกมา อย่างเขาเนี่ยนะจะไปอ่อยไม่มีทางซะหรอก เื่อะไรจะต้องไปอ่อยเ้านายด้วยล่ะ เดี๋ยวไปทำงานที่บริษัทก็มองหน้าไม่ติดกันพอดี
“ไม่มีหรอกเมาเกินไป...ฉันทำงานที่นี่มาตั้งกี่ปี ดื่มจนร่างกายชินไปหมดแล้ว”
“เอ่อ ครับ”
เมื่อเห็นว่าเถียงอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์จึงเออออไปตามน้ำ
“เสื้อเลอะไปหมดแบบนี้จะไปห้องน้ำไหม?”
“ในนี้มีห้องน้ำด้วยใช่ไหมครับ?”
เพราะรอบที่แล้วนวตาพอจะจำได้เลือนลางว่าเคยใช้อยู่ เป็ห้องน้ำเล็กๆแต่ก็ดูใช้ได้ มันซ่อนอยู่ภายในห้องวีไอพีแห่งนี้
“มีสิ เข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไปกลิ่นเหล้าจะได้หายเหม็น”
“เอ่อ เดี๋ยวผมกลับไปเปลี่ยนที่ห้องก็ได้นะครับ ไม่อยากจะรบกวนคุณภพ”
คนตัวเล็กเอ่ยออกมาอย่างเกรงใจ เขาเป็ถึงประธานบริษัทและยังเป็เ้านายอีกไม่จำเป็ต้องใส่ใจลูกน้องระดับนวตาขนาดนี้ก็ได้
“รบกวนอะไรกันล่ะ เข้าไปในห้องน้ำเลยเดี๋ยวให้ลูกน้องหาชุดมาเปลี่ยนให้”
“ครับ”
นวตารับคำก่อนจะเข้าไปที่ห้องน้ำเพราะไม่อยากจะขัดอะไร
“ไอ้มิน หาชุดผู้ชายไซส์เอสมาให้นวตาเปลี่ยนที”
“ครับเสี่ย”
เรือนร่างเล็กถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสแล็คสีดำสุภาพสำหรับใส่ไปทำงานวันแรกออกแล้วแขวนไว้ตรงที่แขวนบนผนังห้องน้ำ
ซ่าา
เสียงน้ำจากฝักบัวถูกเปิดขึ้นชำระเรือนกายที่เปียกไปด้วยน้ำสีอำพันกลิ่นหึ่ง
แอ๊ดดด
“อ๊ะ” แต่แล้วก็สะดุ้งอย่างสุดแรงเมื่อประตูห้องน้ำถูกเปิดขึ้นพร้อมกับสายตาเย้ายวนของประธานบริษัทหนุ่มอย่างดรัณภพ
“คุณภพ” เสียงหวานอุทานออกมาอย่างใที่เขาเปิดประตูเข้ามาโดยพละการแบบนี้
“ขออาบด้วยได้ไหม?” ร่างสูงเดินเข้ามากอดนวตาเอาไว้จากทางด้านหลังโดยที่คนตัวสูงกว่ายังใส่เสื้อเชิ้ตและกางเกงสแล็คสีดำเอาไว้ผิดกับนวตาที่เปลือยไปทั้งตัว
“มะ ไม่ดีมั้งครับ” พูดน้ำเสียงติดขัดเพราะเขินอาย แม้จะเคยทำเื่อย่างว่าแต่ในตอนนั้นนวตาก็จำความไม่ได้ หากตอนนี้จะให้มาถูไถแบบคืนนั้นมันก็จะเป็การน่าอายเกินไป
“ทำไมจะไม่ดีล่ะ หืม? อาบคนเดียวไม่เหงาแย่เหรอ”
พูดพร้อมกับลูบไล้ไปทั่วเรือนกายที่หันหลังให้กับเขา ดรัณภพรู้สึกถูกใจในร่างกายนุ่มนิ่มของคนตัวเล็กตรงหน้า
น้ำใสจากฝักบัวไหลผ่านเนื้อตัวเรือนกายของทั้งสองคนโดยดรัณภพโอบกอดนวตาไว้จากทางด้านหลัง
ใจดวงน้อยหวั่นไหวเมื่อโดนัักระทำแบบนั้น
“คะ คุณภพ...ไม่ดีมั้งครับ” ปากพูดไปแบบนั้นแต่ร่างกายไม่เชื่อฟังยอมให้เขากอดลูบไล้เพราะตัวเองก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกดี
แต่ถึงจะรู้สึกดียังไงตอนนี้ก็ต้องพยายามควบคุมตัวเองเพราะหากเผลอพลาดพลั้งไปอีก วันต่อไปก็จะมองหน้าประธานบริษัทคนนี้ลำบาก ยิ่งเขาเป็เ้านายและต้องทำงานร่วมกันเกือบตลอดทั้งวันยิ่งสร้างความน่าอึดอัดใจถ้าหากเผลอตัวไปในคืนนี้
“ทำไมจะไม่ดี...ก็เคยกันอยู่แล้วจะกลัวอะไร” เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหูทำเอานวตาขนลุกไปทั่วทางกาย
“เรายังต้องทำงานร่วมกันไปอีกนานครับคุณภพ”
“แล้วยังไง?”
“ยิ่งทำแบบนี้เราต่างฝ่ายจะลำบากใจกันเอง”
นวตานึกถึงบรรยากาศที่แสนจะอึดอัดตอนที่ต้องทำงานร่วมกัน
“จะลำบากใจอะไร....มีแต่จะสนุก”
“ทำไมคุณถึงต้องมาเข้าใกล้ผม ต้องมารั้งให้ผมอยู่ที่นี่ให้ได้?”
นวตาตัดสินใจถามไปตามตรง กลัวว่าถ้านานเข้าหากรู้สึกไปเองจะเป็ฝ่ายเจ็บหนัก อยากให้ขีดเส้นชัดั้แ่แรกว่ามันเป็ยังไงกันแน่สำหรับความสัมพันธ์ของเรา
“ก็แค่ถูกใจ จำเป็ต้องมีเหตุผลอื่นด้วยเหรอ?”
“คุณแค่ถูกใจผมเท่านั้นเอง? แล้วทำไมจะต้องเจาะจงเป็ผมด้วย ผู้ชายหน้าตาดีมีตั้งเยอะแยะในผับนี้”
หน้าตาดีไม่ว่าบางคนคงจะเป็แขกวีไอพีของร้านด้วยซ้ำ เอาเวลาไปคลุกคลีกับคนพวกนั้นในวงสังคมเดียวกันน่าจะดีกว่ามายุ่งอยู่กับนวตานักศึกษาจบใหม่ที่ไม่ได้มีฐานะอะไรเลย ไม่สามารถเกื้อหนุนธุรกิจของดรัณภพได้ด้วย
“ฉันอยากได้ใครก็ย่อมได้เสมอ แต่ตอนนี้ติดใจนายอยู่ก็เลยไม่อยากไปไหน”
“แล้วถ้าคุณเลิกติดใจผมแล้วล่ะ จะทิ้งกันไปดื้อๆเลยไหม?”
คำถามแทงใจดำถูกยิงเข้าหาคนตัวสูงซึ่งดรัณภพก็ได้แต่ยิ้มแล้วแค่นขำออกมาในลำคอ
“หึ บอกไว้ก่อน...คนอย่างเสี่ยภพไม่ชอบผูกมัดกับใครหรอกนะ”
ความสัมพันธ์ที่เขามอบให้ได้ก็เป็เพียงแค่เพื่อนนอนชั่วข้ามคืนหรือสถานะนายบำเรอ แต่ไม่มีทางที่จะเลื่อนขั้นเป็มากกว่านั้นได้อย่างแน่นอนเพราะดรัณภพไม่เคยให้โอกาสใครได้ทำหน้าที่นั้น
“ผมก็พอจะรู้ตัวเองอยู่แล้วแหละว่าอยู่ได้แค่จุดไหน”
“แล้วจะยอมไหมล่ะ? จะยอมมาอยู่ในสถานะนั้นไหม?”
“สถานะยังไงเหรอครับ?”
“อยู่บนเตียงกันตอนกลางคืน...ตอนกลางวันเป็แค่เ้านายกับลูกน้องไม่มีอะไรพิเศษและต้องไม่มีใครรู้”
ดรัณภพเสนอไปซึ่งแน่นอนว่าคนอย่างเขาไม่เสนอฟรีมันต้องมีของตอบแทนให้กับฝ่ายตรงข้าม
“ผมขอปฏิเสธ”
ตอบแบบไม่ต้องคิด ไม่เคยคิดจะขายศักดิ์ศรีตัวเองกินอยู่แล้ว
“คิดหน่อยก็ดี...เงินที่ได้มันไม่น้อยเลยนะ”
“...”
“มากกว่าเงินเดือนนายทั้งเดือนฉันก็ให้ได้”
445
![ผู้เป็นที่รักนิรัดร์ [รันดร์×กานต์] Omegavers](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1670138564_11802194.webp)
