“ไม่เ้าคะ ข้ามิถอย” ไป๋ฮวานำตนเองมายืนบังประตูเอาไว้ เพื่อกันมิให้บิดาของตนเองเข้าไปรบกวนการรักษาของเป่ยจินทันที
สีหน้าของนายท่านไป๋ในตอนนี้เรียกได้ว่าโกรธจนเืขึ้นหน้าเสียแล้ว เหล่าผู้ติดตามด้านหลังต่างยืนก้มหน้า มิกล้าเงยหน้าขึ้นมา ด้วยกลัวว่าจะโดนนายท่านไป๋โมโหใส่ตนเอง
ร้อนให้นายท่านไป๋ที่โดนบุตรสาวตนเองทำเช่นนี้ต่อหน้าบริวาร ถึงกับยืนโกรธเกรี้ยวจนตัวสั่นไปหมด จากนั้นจึงะโเสียงดังให้บ่าวมาจับตัวบุตรสาวตนเองเอาไว้
“ออกไปเดี๋ยวนี้ เด็กๆ จับตัวคุณหนูใหญ่ไว้” นายท่านไป๋ะโออกมา
เพียงแต่คนอย่างไป๋ฮวามิใช่คนที่ยอมใครง่ายๆ ยิ่งเื่นี้ด้วยแล้ว หากนางปล่อยให้การรักษาล้มเหลว เช่นนั้นมิใช่ว่านางตั้งใจทำร้ายน้องชายตนเองหรอกหรือ เช่นนั้นจะมิกลายเป็ว่านางเป็คนผิดหรอกหรือ
“ใครกล้าแตะต้องข้า ออกไป ท่านพ่อ ท่านเชื่อข้าเถิด สหายของข้ากำลังรักษาน้องรองอยู่จริงๆ เ้าค่ะ” ไป๋ฮวายังคงอ้อนวอนออกไป
เหตุการณ์ด้านนอกยังไม่สงบ แต่ด้านในกลับเติมเชื้อเพลิงเข้าไป ด้วยเสียงร้องอันโหยหวนของคนป่วย ที่ดังออกมา
“อ้ากกกกกกกกกก” เสียงร้องอันเ็ปดังออกมาจากภายในห้อง ร้อนใจให้คนที่ยืนอยู่ด้านหน้าถึงกับะเิพลังออกมาทัน
“หยวนเออร์” นายท่านไป๋ที่ได้ยินเสียงบุตรชายดังออกมาจากด้านใน ความโกรธเกรี้ยวที่สูงอยู่แล้ว ทำให้เผลอะเิพลังใส่บุตรสาวของตนเอง เป็เหตุให้ไป๋ฮวากระเด็นออกไปและล้มลง
แม้นจะใที่ตนเองเผลอะเิพลังใส่บุตรสาวของตนเองไป แต่ความมัวหมองที่บังใจและอารมณ์เกรี้ยวกราดจากการต่อต้านของบุตรสาว ทำให้นายท่านไป๋เลือกที่จะมิสนใจอาการาเ็ของบุตรสาวตนเอง ด้วยรู้ว่าพลังปราณเพียงเล็กน้อยมิอาจทำอันใดนางได้
แต่นายท่านไป๋กลับมิรู้เลยว่า าแที่กาย ไหนเล่าจะเท่าาแที่ใจ ไป๋ฮวาสุดจะกลั้นน้ำตาเอาไว้และเช็ดมันอย่างลวกๆ จากนั้นจึงพยุงตัวขึ้นช้า ๆ ไร้การช่วยเหลือจากบ่าวไพร่คนใด แม้กระทั่งจากเหมยซินคนรับใช้ส่วนตัวของนาง ส่วนเหมยซานนั้นได้ออกไปตามฮูหยินเอกให้มาช่วยเหลือคุณหนูของตน จึงมิได้อยู่ในเหตุการณ์
“ปั้งง ปั้งงง” เสียงกระแทกประตูจากพลังปราณของนายท่านไป๋
จินหลงได้ใช้พลังปราณป้องกันประตูไว้มิให้ใครเข้ามาก่อก่วนการรักษา นายท่านไป๋จึงมิอาจเปิดมันออกตามใจชอบได้ แม้จะใช้พลังมากมายแค่ไหนก็ตาม แต่เพียงไม่นานนัก
“แอ๊ดดดดด” ประตูเปิดออกมา
พร้อมกับคนด้านในทั้งสาม ที่เดินออกมาอย่างเชื่องช้า มิได้เดือดร้อนอันใด
“คารวะนายท่านไป๋ขอรับ ขออภัยที่ข้าและน้องๆ ทำสิ่งใดโดยพละการ” จินหลงเอ่ยออกมาเมื่อเห็นว่านายท่านไป๋กำลังจ้องมองมาทางด้านพวกตน
“พวกเ้า คุมตัวคนทั้งหมดไว้” นายท่านไป๋ออกคำสั่งข้ารับใช้ของตนเองทันที
แต่ใช่ว่าเป่ยจิน หยางคงและจินหลงจะยินยอมตกเป็รองให้ผู้ใดข่มเหง จินหลงจึงได้แสเงพลังปราณของตนเองออกไปเช่นกัน หากมิใช่ผู้ที่มีพลังปราณที่สูงกว่าตนเองนั้น ก็จะมิรับรู้ได้ว่าเป็พลังปราณจากสัตว์ในตำนานอย่างจินหลง ซึ่งจะมีความแตกต่างจากพลังปราณของมนุษย์
“ปั๊กกก อั๊กกกก” ข้ารับใช้ที่เข้ามาจึงโดนพลังปราณของจินหลง เข้าไป แต่มิได้รุนแรงมากนัก ด้วยมิได้ตั้งใจจะทำให้เกิการาเ็แค่ผู้ใด เป็เพียงการแสดงพลังออกมา เพื่อข่มฝ่ายตรงข้ามเท่านั้น
“ขอภัยที่ข้ามิอาจให้คนของท่านแตะต้องตัวน้องๆ ของข้าได้” จินหลงเอ่ยออกมาพร้อมกับขยับถอยออกไปจากหน้าประตูห้องเล็กน้อย เพื่อให้คนที่เหลือสามารถเข้าไปดูอาการของคุณชายรองได้
ส่วนนายท่านไป๋นั้นหลังจากที่ได้เห็นการแสดงพลังปราณของจินหลงออกมา ก็ระลึกได้ว่าตนเองได้ล่วงเกินผู้สูงส่งเข้าแล้ว แต่อคติในใจหรือจะสู้สิ่งใด ทำให้ได้แต่ยืนมองบุตรสาวตนเองและกลุ่มคนทั้งสามอย่างโมโหต่อไป
“ท่านพี่จินหลง ท่านพี่หยางคง เป่ยจิน ข้าขออภัยเ้าคะ ที่ทำให้พวกท่านเดือดร้อน” ไป๋ฮวากล่าวออกมา พร้อมกับทำการคารวะไปด้วย เพื่อขออภัย
“ช่างเถิด” เป่ยจินบอกปัดไป ส่วนจินหลงและหยางคงนั้นมิได้หันหน้าไปมอง ทำให้ไป๋ฮวาหน้าเสียไปเล็กน้อย ด้วยเพราะคิดว่าท่านพี่ทั้งสองคงโกรธตนเองแล้วเป็แน่
“ส่วนท่าน ข้าว่าท่านควรเข้าไปดูอาการบุตรชายตนเองมากกว่าจะมายืนแค้นเคืองพวกข้า” เป่ยจินเอ่ยบอกนายท่านไป๋ออกไป ด้วยเกรงว่ายืนต่อกรกันไปนานกว่านี้ จินหลงจักควบคุมตนเองมิอยู่ เผลอทำร้ายบิดาของสหายออกไป
“ไป๋หยี่ เ้าไปตรวจดูอาการคุณชายรองเดี๋ยวนี้” นายท่านไป๋ออกคำสั่ง
ท่านหมอไป๋หยี่คือท่านหมอ ประจำตระกูลเช่นกัน เพียงแต่เป็หมอประจำตัวของนายท่านไป๋เท่านั้น มิได้รักษาคนอื่น นายท่านไป๋จึงไว้วางใจให้มาตรวจดูอาการของคุณชายรองไป๋ในครั้งนี้
“ขอรับนายท่าน”
“หากน้องชายเ้าเป็อันใดไป เ้าจักต้องได้รับโทษ คุณหนูใหญ่ไป๋ฮวา” นายท่านไป๋หันไปเอ่ยกับไป๋ฮวาด้วยน้ำเสียงดุดันอีกครั้ง เรียกได้ว่า มิสนใจใยดีในอาการาเ็มิพอ ยังสร้างรอยแผลเพิ่มเข้าไปอีก
หยางคงที่เห็นเช่นนั้นจึงได้แต่สงสารอยู่ภายในใจ ส่วนเป่ยจินและจินหลงมิได้กล่าวอันใดออกมา อนึ่งมันคือเื่ของครอบครัวคนอื่น แต่หากไป๋ฮวาร้องขอ แน่นอนว่านางต้องช่วยเหลืออยู่แล้ว
“ท่านพ่อ…”
เมื่อไป๋หยี่เข้าไปตรวจดูอาการ จึงได้รายงานออกมา แต่อาการของเด็กน้อยช่างสร้างความประหลาดใจแก่ท่านหมอเป็อย่างยิ่ง
“เรียนนายท่าน ตอนนี้คุณชายรองอาการกลับมาเป็ปกติแล้วขอรับ” ไป๋หยี่เอ่ย
“เ้าว่าอย่างไรนะไป๋หยี่” นายท่านไป๋เอ่ยถามออกมา
“เรียนนายท่านตอนนี้คุณชายรองอาการกลับมาเป็ปกติ ไร้ร่องรอยของการถูกพิษใดๆ ส่่วนร่างกายในตอนนี้แค่บำรุงด้วยสมุนให้มากหน่อย หลังจากนี้ก็มิมีปัญหาใดในการเติบโตแล้วขอรับ อีกทั้งสุขภาพยังจะแข็งแรงกว่าเก่าเสียด้วยซ้ำ”
แน่นอนว่าก่อนที่ทั้งสามจะออกมานั้น เป่ยจินได้จัดการป้อนยาถอนพิษแก่คุณชายไป๋หยวนไปแล้ว เมื่อทานเข้าไป ร่างกายของไป๋หยวนจึงได้ขับพิษออกมาเป็คราบเมือกสีดำ ที่มีกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง ร่างกายของคนป่วยจักได้รับความเ็ปจากพิษที่ถอนออกมาค่อยๆ ซึึมผ่านิั ดั่งเล่มเข็มที่แทรกซอนออกจากร่างกาย หากผู้ที่มิเชี่ยวชาญเป็คนถอนแล้วมิรู้ความ อาจจะโดนพิษในพิษเข้าไปได้เช่นกัน
ซึ่งคุณชายรองไป๋หยวนนั้นตอบสนองได้ดีมาก คล้ายกับว่าตั้งใจจะมีชีวิตอยู่ จึงพยายามต่อสู้เพื่อตนเองได้กลับมามีชีวิตรอด
ส่วนการทำความสะอาดนั้น เมื่อเป่ยจินป้อนยาเข้าไปแล้ว และพิษถอนออกมา เพียงแค่จินหลงสะบัดมือคราเดียวคราบทั้งหลายก็ได้หายไปแล้ว เรียกได้ว่าคนที่สบายที่สุดในวันนี้คงเป็หยางคง ที่นั่งแทะผลไม้รอระหว่างการรักษาคนของทั้งสอง เรียกความหมั่นไส้เล็กๆ แก่เป่ยจินและจินหลงได้ดีทีเดียว
“ไป๋ฮวาพ่อ…”
483
![เทพจักรพรรดิเจ้าพิภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668294_8882288.webp)
