ความมืดตรงหน้าไม่ได้ปิดทาง “มันกำลังเชื้อเชิญ”
และนั่นทำให้คาเอลรู้สึกไม่สบายใจยิ่งกว่าเดิม
หลังห้องเพาะระยะต้นค่อย ๆ ดับลงทีละส่วน เส้นเืสีม่วงบนผนังที่เคยเต้นแรงเริ่มหรี่แสงลงเหมือนร่างกายที่ถูกตัดขาดจากหัวใจ ไข่จำนวนมากบนเพดานหดตัวช้า ๆ ของเหลวในบ่อกลางห้องลดระดับลงจนเผยให้เห็นพื้นก้นบ่อที่เต็มไปด้วยรอยวงจรประหลาด ปนกับลวดลายคล้ายรากไม้ที่ฝังลึกเข้าไปในเนื้อคอนกรีต
แต่ทางเดินด้านหน้ากลับสว่างขึ้น
ไม่ใช่สว่างด้วยแสงไฟ
แต่เป็แสงม่วงหม่นที่ไหลไปตามผนังสองข้างอย่างเป็ระเบียบมากกว่าทุกจุดที่พวกเขาเคยผ่าน เหมือนเืของรังทั้งหมดกำลังไหลไปในทิศทางเดียวกัน
ลึกลงไป
สู่บางสิ่งที่ใหญ่กว่า
คาเอลยืนอยู่ตรงปากทางเดินนั้น มือยังจับปืน C-14 แน่น ข้อนิ้วเขาขาวขึ้นเล็กน้อยจากแรงกำ ความเจ็บที่ฝ่ามือยังคงอยู่จากการต่อสู้ก่อนหน้า และครั้งนี้เขาไม่พยายามเมินมัน
เขา้าความเจ็บ
เพราะความเจ็บยังเป็หลักฐานว่าเขายังอยู่ในร่างของตัวเอง
ด้านหลัง โวร่ากำลังตรวจมีดทั้งสองเล่มอย่างเงียบ ๆ เธอใช้ชายเสื้อเช็ดของเหลวสีดำออกจากคม มีด แต่เช็ดเท่าไรก็ยังเหลือคราบบาง ๆ ติดอยู่เหมือนรอยเปื้อนที่ไม่ยอมหลุด ใบหน้าเธอนิ่งเหมือนเดิม ทว่าดวงตาไม่เคยหยุดกวาดมองเส้นทางรอบตัว
นิกซ์นั่งชันเข่าข้างหนึ่งอยู่ใกล้ผนัง หายใจแรงกว่าคนอื่น แขนขวาที่มีเกล็ดสีคล้ำยังสั่นเป็พัก ๆ เกล็ดบางแผ่นเปิดออกเล็กน้อยก่อนปิดกลับลงไปเองเหมือนสิ่งมีชีวิตอีกชนิดที่ฝังอยู่ในร่างเขากำลังหายใจตามจังหวะของรัง
ใต้แสงฉุกเฉินสีส้มซีด เส้นผมสีดำของเด็กหนุ่มมีบางส่วนที่เปลี่ยนไปแล้ว
ตอนแรกมันดูเหมือนแค่แสงสะท้อน
แต่เมื่อเขาก้มหน้าลงอีกครั้ง คาเอลเห็นชัดว่าเส้นผมบริเวณปลายหน้าม้าหลายเส้นซีดกลายเป็สีม่วงอ่อนจาง ๆ ราวกับเม็ดสีเดิมกำลังถูกบางอย่างลบออกจากร่างทีละนิด
นิกซ์คงยังไม่รู้ตัว
หรืออาจรู้แล้ว…แต่เลือกทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
มิเลียยืนอยู่ใกล้คาเอลที่สุด
เธอไม่ได้แตะตัวเขา
แต่ระยะห่างระหว่างทั้งสองไม่มากพอให้เรียกว่าห่าง
แค่ใกล้พอให้เขารับรู้ว่าเธอยังอยู่ตรงนั้น
ลมหายใจของเธอยังไม่สม่ำเสมอเต็มที่หลังจากใช้ััของมิเลียก่อนหน้านี้ ใบหน้าเธอซีดกว่าปกติ และมือที่จับปืนลูกซองมีอาการสั่นเล็กน้อย ถ้าไม่สังเกตคงไม่เห็น แต่คาเอลเห็น
เขาเห็นชัดเกินไป
และนั่นทำให้เขาไม่กล้าถามว่าเธอไหวไหม
เพราะถ้าถาม เธอคงตอบว่าไหว
และเขาคงรู้ว่าเธอโกหก
หน้าต่างสถานะปรากฏขึ้นตรงมุมสายตาอีกครั้ง
[ตรวจพบเส้นทางสู่แหล่งสัญญาณระดับลึก]
[สภาพแวดล้อม: ไม่เสถียร]
[คำเตือน: การรับรู้ของผู้ใช้ยังคงถูกโครงสร้างรังรบกวน]
ค่าการเชื่อมโยงความจริง: 18%
ตัวเลขยังคงอยู่ที่ 18%
มันไม่สูงเท่าตอนที่เขาเกือบหลุดในครั้งก่อน แต่ก็ไม่ต่ำพอจะสบายใจ
ยิ่งอยู่ในรังนาน ค่าเชื่อมโยงยิ่งไม่ยอมลดลงสู่จุดปลอดภัย เหมือนอากาศของที่นี่เต็มไปด้วยสัญญาณที่ค่อย ๆ ซึมเข้ามาทางิั ทางดวงตา ทางลมหายใจ และทางความคิด
คาเอลเงยหน้ามองทางเดินด้านหน้า
แสงม่วงบนผนังไหลเป็เส้นยาวต่อเนื่อง ราวกับกำลังนำทางพวกเขา
“มันอยากให้เราไปต่อ” โวร่าพูดขึ้น
คาเอลไม่แปลกใจที่เธอคิดแบบเดียวกัน
“ใช่”
“ปกติถ้าศัตรูเปิดทางให้ ฉันจะไม่เดินเข้าไป”
มิเลียหันไปมองเธอ
“แต่ถ้าไม่เดินเข้าไป มันก็จะตามขึ้นไปหาเราเอง”
โวร่ามองมิเลียครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“นั่นแหละปัญหาของพวกเรา”
นิกซ์ลุกขึ้นช้า ๆ เขาต้องใช้มือซ้ายดันเข่าตัวเองเพื่อพยุงร่าง แขนขวาเขายังไม่ยอมกลับเป็ปกติเต็มที่ เกล็ดสีคล้ำไหลคลุมั้แ่ข้อมือไปจนถึงต้นแขนบางส่วน
“ข้างหน้า…” เขาพูดเสียงแหบ
“เสียงมันต่ำลง”
คาเอลหันไปหาเขา “ต่ำลงหมายความว่าอะไร”
นิกซ์หลับตา พยายามแยกเสียงในหัวออกจากเสียงของตัวเอง
“ไม่ใช่เสียงเรียกแบบพวกตัวเล็ก ไม่ใช่เสียงหิวด้วย” เขากลืนน้ำลาย “มันเหมือน…มีบางตัวกำลังนอนอยู่ แล้วเราเดินเข้าไปใกล้จนมันเริ่มลืมตา”
ความเงียบตกลงมาในห้องเพาะที่กำลังตาย
ไม่มีใครชอบคำอธิบายนั้น
คาเอลหันไปทางทางเดิน
“งั้นเราจะไม่ปลุกมัน ถ้าไม่จำเป็”
โวร่าขยับมีดในมือ
“ถ้ามันตื่นเองล่ะ”
“เราจะทำให้มันเสียจังหวะก่อนมันขยับเต็มที่”
“พูดเหมือนนายรู้วิธี”
คาเอลไม่ตอบทันที
เพราะส่วนหนึ่งของเขารู้ว่าเขาอาจรู้
ถ้าเขาปล่อยให้ค่าเชื่อมโยงขึ้นมากกว่านี้ เขาอาจเห็นเส้นทาง เห็นจังหวะ เห็นช่องเปิด เห็นผลลัพธ์ทั้งหมดเหมือนตอนที่ผู้เฝ้าปากรังเกือบทำให้เขาหลุดในตอนก่อน
แต่เขาก็รู้เช่นกันว่าความสามารถนั้นไม่ฟรี
ทุกครั้งที่เขาเห็นมากขึ้น เขาจะรู้สึกน้อยลง
ทุกครั้งที่โลกชัดขึ้นเป็เส้นและตัวเลข ใบหน้าของคนตรงหน้าจะค่อย ๆ กลายเป็ตำแหน่ง กลายเป็ความเสี่ยง กลายเป็ทรัพยากร
เขาไม่อยากเห็นมิเลียเป็แบบนั้นอีก
ไม่อยากเห็นแม้แต่เสี้ยวเดียว
“ยังไม่รู้” เขาตอบในที่สุด
“แต่จะหาทางโดยไม่ดันค่าเกินจำเป็”
โวร่ามองเขาเหมือนกำลังประเมินว่าเชื่อได้แค่ไหน
มิเลียไม่ได้พูดอะไร
แต่นั่นแหละที่ทำให้คาเอลรู้สึกหนักกว่าเดิม
ถ้าเธอห้าม เขายังโต้ได้ ถ้าเธอเงียบ เขาต้องเผชิญกับสิ่งที่ตัวเองพูดเอง
พวกเขาเริ่มเดินเข้าสู่ทางเดิน
โวร่านำหน้าเหมือนเดิม เธอเดินชิดด้านซ้ายเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะมั่นใจว่าซ้ายปลอดภัยกว่า แต่เพราะเธอ้าให้คาเอลมีมุมยิงตรงกลาง นิกซ์อยู่ถัดจากคาเอลไปทางขวาเล็กน้อย คอยฟังเสียงของรัง มิเลียเดินเยื้องหลังคาเอลไม่ถึงครึ่งก้าว
ระยะนั้นใกล้พอให้เขารู้สึกมั่นคง
และไกลพอให้เขารู้สึกผิด
เขาไม่ควรต้องใช้เธอเป็สิ่งเดียวที่ทำให้เขายังเป็ตัวเอง
แต่เขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเมื่อเธออยู่ใกล้ เสียงในหัวเงียบลงจริง ๆ
ผนังทางเดินต่างจากห้องเพาะ มันไม่เต็มไปด้วยไข่หรือบ่อของเหลว แต่เป็โครงสร้างหนาแน่นคล้ายกล้ามเนื้อพันรอบกระดูก ท่อเหล็กเดิมของเมืองยังหลงเหลืออยู่เป็บางจุด แต่ถูกเส้นใยสีดำรัดแน่นจนบิดผิดรูป บางท่อถูกผนังกลืนเข้าไปครึ่งหนึ่ง เหมือนรังกำลังกินระบบใต้ดินเดิมแล้วสร้างร่างใหม่ทับลงไป
ทุก ๆ ไม่กี่ก้าว จะมีตุ่มนูนเล็ก ๆ บนผนังเปิดออก
ข้างในเป็ดวงตาสีเหลืองซีด
มันไม่ได้โจมตี
มันได้แต่จ้องมองมาทางพวกเขา
มิเลียยกปืนขึ้นครั้งแรกที่เห็น แต่คาเอลยกมือห้าม
“อย่ายิง”
“แต่มันเห็นเราแล้วนะ”
“ใช่ แต่ถ้าเธอยิง มันอาจไปปลุกพวกมันทั้งผนัง”
ดวงตาบนผนังกลอกตามพวกเขาไปอย่างเชื่องช้า
ไม่มีเปลือกตา
ไม่มีอารมณ์
มีเพียงการรับรู้
นิกซ์หายใจติดขัดมากขึ้น
“มันนับเราอยู่”
โวร่าถามโดยไม่หันกลับมา
“หมายถึงอะไร”
“ไม่รู้ครับ” นิกซ์ตอบ
“แต่เสียงมันเหมือนนับจำนวน…ไม่สิ ไม่ใช่จำนวน มันนับความเปลี่ยนแปลง”
“มันนับค่า RS ของคาเอล?” มิเลียถาม
นิกซ์นิ่งไปครู่หนึ่ง
“อาจจะมากกว่านั้น”
คาเอลมองตรงไปข้างหน้า แต่ในใจรู้สึกเหมือนคำตอบนั้นไม่ผิด
รังไม่ได้แค่รู้ว่ามีคนบุกรุก
มันกำลังวัดพวกเขา
วัดว่าใครเป็อะไร ใครอ่อนแอ ใครเปลี่ยนได้ ใครใช้เป็ทางผ่านได้ ใครต้องจับและใครต้องลบ
หน้าต่างสถานะปรากฏขึ้นอีกครั้ง
[ตรวจพบการสังเกตจากโครงสร้างรัง]
[ความเสี่ยง: ปานกลาง]
[คำแนะนำ: หลีกเลี่ยงการแสดงรูปแบบพลังซ้ำ]
คาเอลขมวดคิ้ว
“มันเรียนรู้จากเรา”
โวร่าพูดเสียงเรียบ
“เยี่ยมเลย เหมือนเรายังไม่ซวยพอ”
มิเลียถาม
“หมายความว่าถ้าเราใช้แผนเดิม มันจะรับมือได้ดีขึ้น?”
“ใช่” คาเอลตอบ
“โดยเฉพาะถ้าฉันดันค่าขึ้นให้มันเห็นรูปแบบ”
เขารู้สึกว่ามิเลียมองเขาทันที
“งั้นก็อย่าดัน”
เขาไม่ตอบ
เพราะคำว่า “อย่าดัน” ฟังง่ายเกินไปในที่ที่ทุกอย่างถูกออกแบบมาเพื่อให้เขาดัน
ทางเดินลึกขึ้นเรื่อย ๆ
พื้นเริ่มเอียงลงอีกครั้ง แสงม่วงบนผนังเข้มขึ้นและเต้นช้าลง แต่ทุกจังหวะหนักกว่าเดิม มันเหมือนหัวใจขนาดั์กำลังเต้นอยู่ข้างใต้ และพวกเขาเดินอยู่ในเส้นเืที่พาเข้าสู่หัวใจนั้น
แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
กึก
ทุกคนหยุดพร้อมกัน
เสียงนั้นมาจากด้านหน้า
กึก
ไม่ใช่เสียงขาเล็ก ๆ
ไม่ใช่เสียงกรงเล็บ
แต่เป็เสียงวัตถุแข็งขนาดใหญ่กระทบพื้นอย่างหนักหน่วง
กึก
แสงม่วงในทางเดินดับลงทีละ่
ไม่ใช่ดับทั้งหมด แต่เหมือนบางสิ่งขนาดใหญ่เดินผ่านแหล่งแสง แล้วบังมันจากอีกฝั่ง
โวร่าย่อตัวต่ำ
นิกซ์ถอยหลังครึ่งก้าว
มิเลียขยับมายืนข้างคาเอลแทนที่จะอยู่ด้านหลัง
คาเอลยกปืนขึ้น
ในความมืดข้างหน้า ดวงตาคู่หนึ่งเปิดขึ้น สูงกว่าพวกเขาหลายเท่า แสงสีเหลืองหม่นในดวงตาคู่นั้นนิ่งมาก จนคาเอลรู้สึกเหมือนมันไม่ได้มองด้วยสัญชาตญาณ แต่มองด้วยการประเมิน
หน้าต่างสถานะเปิดขึ้นทันที
[ตรวจพบหน่วยป้องกันรังระดับสูง]
[ชื่อชั่วคราว: ผู้พิทักษ์ส่วนลึก]
[ระดับภัยคุกคาม: สูง]
[คำเตือน: ศัตรูตอบสนองต่อค่าการเชื่อมโยงความจริงของผู้ใช้]
ค่าการเชื่อมโยงความจริง: 18%
ตัวเลขยังนิ่งสงบ ส่วนตัวผู้พิทักษ์ยังไม่ขยับ
มันเพียงจ้องมองที่พวกเขาอยู่
นิกซ์พูดเสียงแ่ “มันยังรออยู่”
คาเอลถาม “รออะไร”
เด็กหนุ่มกดขมับแน่นขึ้น
“รอให้ประตูเปิด”
คำเดิมอีกครั้ง
ประตู
คาเอลรู้สึกเหมือนคำนี้กำลังถูกวางลงตรงหน้าเขา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเขาต้องเผชิญหน้ากับมัน ไม่ว่าจะอยากหรือไม่
มิเลียกระซิบ
“อย่าฟังมัน”
คาเอลไม่แน่ใจว่าเธอหมายถึงรัง หรือหมายถึงระบบ หรือหมายถึงความคิดในหัวเขาเอง
อาจหมายถึงทั้งหมด
ผู้พิทักษ์ก้าวออกมาจากเงาเพียงครึ่งตัว
ร่างของมันใหญ่กว่าที่เห็นจากดวงตา ขาหน้าทั้งสองหนาเหมือนเสาหินมีชีวิต เกราะสีดำม่วงซ้อนกันเป็ชั้น ๆ ใต้รอยต่อของเกราะมีแสงไหลเป็เส้นช้า ๆ กลางอกมีโหนดสีม่วงขาวเต้นเป็จังหวะหนักหน่วง
มันไม่ได้โจมตี
แค่ก้าวออกมา
และรอ
โวร่ากระซิบ
“มันไม่เริ่มก่อน”
คาเอลมองโหนดกลางอกของมัน
เขารู้สึกได้ว่าถ้ามองนานกว่านี้ เส้นข้อมูลจะเริ่มปรากฏ
เขารีบละสายตา
“มันรอให้ฉันเริ่ม”
มิเลียตอบทันที
“งั้นพวกเราไม่ควรเป็ฝ่ายเริ่มก่อน”
“แต่ถ้าเราไม่เริ่ม มันอาจปิดทาง”
“หรืออาจรอจนเราทำพลาด”
“เราต้องรู้ว่ามันตอบสนองยังไง”
มิเลียหันมามองเขา
“นายกำลังจะทำอะไร”
คำถามนั้นทำให้เขาชะงัก เพราะน้ำเสียงเธอไม่ได้ถามเพื่อขอข้อมูล เธอถามเหมือนรู้ว่าเขากำลังจะทำเื่โง่
คาเอลมองผู้พิทักษ์ทางลึกอีกครั้ง
เขาพยายามคิดเป็แผน
ถ้าขยับเข้าใกล้โดยไม่ดันค่า มันอาจไม่ตอบสนอง ถ้ายิงขา มันอาจเปิดเกราะ ถ้าดันค่าเล็กน้อย อาจเห็นเงื่อนไขการโจมตี ถ้าถอยห่างมิเลีย ผลของตัวแปรยึดเหนี่ยวจะลดลง ทำให้เขาวัดการเพิ่มขึ้นของค่าได้ชัดเจนกว่าเดิม
ความคิดสุดท้ายทำให้เขานิ่ง
ถอยห่างมิเลีย
แค่ทดสอบ
แค่ไม่กี่ก้าว
ถ้าเขารู้ว่าเมื่อไม่มีเธออยู่ใกล้ ค่าเชื่อมโยงเพิ่มขึ้นเร็วแค่ไหน เขาจะวางระยะในการต่อสู้ได้ดีขึ้น
เขาจะปกป้องเธอได้ดีขึ้น
เหตุผลฟังดูดี ดีเกินไป
มิเลียเหมือนเห็นความคิดนั้นผ่านสีหน้าเขา
“อย่านะ”
คาเอลยังไม่ได้พูดอะไร เธอก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกครึ่งก้าว
“ไม่ว่านายกำลังคิดอะไรอยู่ คำตอบคือไม่”
โวร่าพูดจากด้านซ้าย
“ฉันเห็นด้วย”
นิกซ์พยักหน้าเร็ว ๆ
“ผมด้วยครับ”
คาเอลถอนหายใจช้า ๆ
“ถ้าเธออยู่ใกล้ฉัน มันจะเล็งเธอ”
มิเลียตอบ
“มันเล็งฉันอยู่แล้ว”
“ฉันไม่อยากเพิ่มความเสี่ยง”
“หรือไม่อยากยอมรับว่านายต้องพึ่งฉัน”
ความเงียบตกลงมาระหว่างพวกเขา คาเอลรู้สึกเหมือนคำพูดนั้นดังเกินกว่าที่ควรในทางเดินแคบ ๆ
พึ่ง
เขาไม่ชอบคำนี้เอาเสียเลย ไม่ใช่เพราะมันดูอ่อนแอ แต่เพราะมันคือความจริง
ั้แ่ััของมิเลียดึงเขากลับจากขอบเหวตอนที่เขา RS 56% เขาก็รู้สึกเหมือนมีเชือกบาง ๆ ผูกเขาไว้กับโลกจริง และเชือกนั้นอยู่ในมือเธอ
ถ้าเธออยู่ใกล้ เขาหายใจง่ายขึ้น
ถ้าเธอห่างออกไป เสียงระบบชัดขึ้น
ถ้าเธอจับมือเขา โลกที่แตกเป็เส้นและตัวเลขจะค่อย ๆ กลับมามีกลิ่น มีเสียง มีความเจ็บ และมีความหมาย
นี่ไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่ตอนนี้มันเป็การพึ่งพา และเพราะเป็การพึ่งพามันจึงน่ากลัว
เพราะถ้าเขาพึ่งเธอมากเกินไป วันหนึ่งเธอจะกลายเป็จุดที่ศัตรูใช้ทำลายเขา หรือแย่กว่านั้น เขาอาจเป็คนทำลายเธอเอง
“ฉันแค่ต้องรู้ขอบเขต” คาเอลพูด
มิเลียมองเขานิ่ง
“คนที่ยังรู้ขอบเขตตัวเอง ไม่ต้องพิสูจน์ด้วยการเดินออกจากมัน”
ประโยคนั้นแทงลึกเข้าไปในใจ แต่คาเอลยังคงขยับเขาก้าวออกไปด้านหน้า
หนึ่งก้าว
มิเลียขยับตาม
เขายกมือขึ้นห้าม
“อยู่ตรงนั้น”
น้ำเสียงเขาเรียบเกินไป
เขารู้
โวร่าหันมามองทันที
“คาเอล”
เขาไม่ตอบ
อีกก้าว
ค่าการเชื่อมโยงความจริง: 22%
ตัวเลขกะพริบเร็ว
เร็วเกินไป
ผนังสองข้างตอบสนอง เส้นเืสีม่วงเต้นแรงขึ้นหนึ่งจังหวะ ดวงตาเล็ก ๆ บนผนังเปิดเพิ่มอีกหลายดวงพร้อมกัน
ผู้พิทักษ์ทางลึกขยับหัวเล็กน้อย
มันสนใจสิ่งที่เขาทำ
มิเลียพูดเสียงต่ำ
“เห็นไหม”
“ฉันยังควบคุมมันได้”
เขาเกลียดคำตอบนี้ทันทีที่พูดออกไป เพราะมันเหมือนคำตอบของคนที่ยังไม่อยากหยุด
อีกก้าว
ค่าการเชื่อมโยงความจริง: 27%
เสียงรอบตัวเริ่มแยกชั้น
เสียงลมหายใจของมิเลียถอยออกไป เสียงหัวใจของนิกซ์ดังขึ้น พร้อมจังหวะซ้อนที่ไม่ใช่ของมนุษย์
เสียงมีดของโวร่าขยับในมือ เสียงผู้พิทักษ์ส่วนลึกกดน้ำหนักลงบนพื้น เสียงเส้นใยในผนังไหลเข้าหากัน
ทุกเสียงมีตำแหน่ง
ทุกตำแหน่งเริ่มกลายเป็แผนที่
คาเอลบังคับตัวเองให้ไม่ไล่ตามมันลึกเกินไป
แต่เขาก็ยังเดินต่อ
ค่าการเชื่อมโยงความจริง: 34%
เส้นบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนพื้น
มันเริ่มจากปลายเท้าเขา แล้วแตกแขนงออกไปตามทางเดิน ตามตำแหน่งของทีม ตามเส้นเืบนผนัง และตามขาของผู้พิทักษ์
เส้นของโวร่าคมเหมือนมีด
เส้นของนิกซ์สั่นไหวและแตกเป็สองสี
เส้นของมิเลีย…
แตกสลายหายไป
ทุกครั้งที่ข้อมูลพยายามล้อมรอบตัวเธอ เส้นเ่าั้จะแตกออกเหมือนหมึกบนกระจกเปียก ไม่มีรูปปิด ไม่มีผลลัพธ์สมบูรณ์ ไม่มีการคำนวณแน่นอน
ตัวแปรยึดเหนี่ยว คำนี้ผุดขึ้นมาไม่ใช่จากเขาทั้งหมด มีความเย็นของระบบปนอยู่
คาเอลกัดฟัน
มิเลียไม่ใช่ตัวแปร
เขาต้องจำไว้ เธอคือ “มนุษย์”
ค่าการเชื่อมโยงความจริง: 41%
โลกสะดุด กระตุกค้าง ทางเดินตรงหน้าซ้อนทับกันสองชั้น
ชั้นหนึ่งคือทางเดินปัจจุบัน มีแสงม่วง ผนังมีชีวิต ผู้พิทักษ์ส่วนลึกยืนรอ อีกชั้นคือภาพความเป็ไปได้ที่ผู้พิทักษ์พุ่งเข้ามา โวร่าถูกฟาด นิกซ์ถูกเส้นใยดึงเข้าผนัง มิเลียถูกลากไปทางโหนดกลางอก
ภาพเ่าั้ไม่ใช่อนาคตที่แน่นอน
แต่เป็ทางเลือกที่อาจเกิดขึ้น
ระบบเริ่มจัดลำดับความเสียหายให้เขาโดยอัตโนมัติ
ถ้าเสียโวร่า ทีมเสียความสามารถตัดเส้นใย 42%
ถ้าเสียนิกซ์ ทีมเสียการอ่านสัญญาณรัง 68%
ถ้าเสียมิเลีย ค่าเชื่อมโยงของเขาจะ…
คาเอลหยุดหายใจ
ระบบยังไม่ขึ้นตัวเลขต่อ
แต่เขารู้สึกเหมือนมันพยายามจะคำนวณบางอย่างที่ตัวเขาเองไม่อยากรู้
ถ้าเสียมิเลีย เขาจะเหลืออะไร คำถามนั้นไม่ได้มาจากระบบ มันมาจากเขาและมันทำให้ความคิดทั้งหมดสะดุด
มิเลียก้าวเข้ามาอีก
“คาเอล หยุดได้แล้ว”
เขาหันกลับไปช้า ๆ
“เธออยู่ตรงนั้น”
“นายพูดเหมือนตัวเองยังควบคุมตัวเองได้”
“ฉันยังควบคุมตัวเองได้”
“ถ้านายควบคุมได้ นายจะไม่ต้องพิสูจน์กับฉัน”
ผู้พิทักษ์ทางลึกก้าวออกมาจากความมืดเพิ่มอีกครึ่งตัว
แสงกลางอกมันเต้นแรงขึ้นตามค่าของคาเอล
นิกซ์พูดเสียงแหบ
“มันชอบแบบนี้…มันอยากให้พี่ขึ้นอีก”
โวร่าขยับมีด
“มิเลีย ถ้าจะดึงเขากลับ ต้องทำตอนนี้”
คาเอลพูดทันที
“ยังไม่ต้อง”
โวร่าหันมองเขา
“นายไม่มีสิทธิ์สั่งเื่นั้นแล้วนะ”
คำพูดนั้นเย็นและตรง
คาเอลชะงัก
ใช่
ถ้าเขากำลังหลุด เขาไม่มีสิทธิ์บอกใครว่าอย่าช่วย
แต่เขาก็ไม่อยากให้มิเลียต้องจ่ายราคาแทนเขาอีก
หน้าต่างสถานะเปิดขึ้น
[ข้อเสนอเชิงกลยุทธ์]
[ลดการพึ่งพาตัวแปรยึดเหนี่ยว]
[เพิ่มเสถียรภาพการตัดสินใจโดยการแยกระยะ]
[ยืนยันหรือไม่]
คาเอลจ้องคำว่า “ยืนยันหรือไม่”
ระบบไม่ได้บังคับ
มันเสนอ
และนั่นทำให้เขารู้สึกเหมือนยังมีอำนาจเลือก
มิเลียเข้ามาอีกก้าว ระบบตอบสนองทันที
[ตัวแปรยึดเหนี่ยวเข้าใกล้]
[คำเตือน: ค่าการเชื่อมโยงอาจลดลง]
[ผลลัพธ์: ประสิทธิภาพการวิเคราะห์ลดลง]
ประสิทธิภาพการวิเคราะห์ลดลง
แปลว่าเขาจะลังเลมากขึ้น เจ็บมากขึ้น รู้สึกมากขึ้น และอาจช้าลงเรื่อยๆ
ระบบเรียกความเป็มนุษย์ว่าเป็การลดประสิทธิภาพ
ค่าการเชื่อมโยงความจริง: 48%
มือของคาเอลเริ่มโปร่งใส
ิับางลงจนเห็นเส้นแสงละเอียดไหลอยู่ข้างใน ไม่ใช่เื ไม่ใช่เส้นประสาท แต่เป็รหัสที่เคลื่อนตัวเร็วขึ้นตามจังหวะของรัง
เขาไม่เจ็บและความไม่เจ็บนั้นน่ากลัว
มิเลียเห็น เธอพุ่งเข้ามาหาเขาทันที
“โวร่า กันหลังให้ฉัน!”
โวร่าไม่ถาม
เธอเคลื่อนตัวตัดเส้นใยสีดำที่ผนังปล่อยออกมาพร้อมกัน รังรู้ว่ามิเลียกำลังจะทำอะไร เส้นใยเ่าั้ไม่ได้เล็งคาเอล ไม่ได้เล็งนิกซ์ แต่พุ่งหาเธอโดยตรง
นิกซ์คำราม
เสียงนั้นไม่ใช่มนุษย์เต็มตัว แต่มันเป็เสียงของคนที่ยังเลือกอยู่ เขาฟาดแขนเกล็ดตัดเส้นใยอีกเส้นจนขาด ของเหลวสีดำกระเด็นลงพื้น
“อย่ายุ่งกับเธอ!”
คาเอลเห็นทุกอย่าง ภาพนั้นเคลื่อนช้า ๆ แต่ชัด จนน่ากลัว
โวร่า = ป้องกัน
นิกซ์ = เสี่ยงแทรกซึมแต่ยังใช้งานได้
มิเลีย = ตัวแปรยึดเหนี่ยว / ความเสี่ยงสูง / จำเป็ต่อการลดค่า
ผู้พิทักษ์ = เงื่อนไขทดสอบ
ตัวเขา = ประตู
มิเลียเข้าถึงระยะมือ
คาเอลหันไปหาเธอ
ปืน C-14 ในมือเขายกขึ้นโดยไม่รู้ตัว ปลายกระบอกไม่ได้เล็งตรงเธอ แต่เฉียดแนวที่เธอกำลังเข้ามา พอให้โวร่าหันกลับมาทันที
ในเสี้ยววินาทีนั้น โวร่าไม่ได้มองเขาเป็เพื่อนร่วมทีม เธอมองเขาเป็ภัย
นิกซ์หน้าซีด
มิเลียไม่หยุด
เธอเห็นปืน เห็นมือที่กำลังโปร่งใส เห็นดวงตาของเขาที่ว่างลง
แต่เธอยังเข้ามา
เพราะถ้าเธอหยุด เขาอาจไม่กลับมา
ค่าการเชื่อมโยงความจริง: 56%
โลกแตกเป็เส้น ๆ ทุกอย่างชัดเจนเกินไป
คาเอลเกือบจะยอมรับมัน เกือบปล่อยให้ความรู้สึกทั้งหมดถูกถอดออก เพื่อแลกกับความสามารถในการทำให้ทุกคนรอดด้วยวิธีที่รวดเร็ว แม่นยำ และเ็าเกินกว่าจะเป็ความคิดของมนุษย์
จนกระทั่งมือของมิเลียคว้ามือเขาไว้ อย่างแรงและแน่น มือที่ให้ความรู้สึกอุ่นเป็ของจริง
ปืนในมือเขาลดลงทันที
ไม่ใช่เพราะระบบสั่ง
แต่เพราะนิ้วของเธอสอดเข้ากับนิ้วเขาแล้วกำแน่น เหมือนกำลังดึงเขากลับจากหน้าผาที่ไม่มีใครมองเห็น
ความอุ่นนั้นทะลุผ่านรหัสในตัวเขา
มันไม่ใช่แสงศักดิ์สิทธิ์
ไม่ใช่คำสั่ง
ไม่ใช่พลังที่ยิ่งใหญ่
มันเป็เพียงััของคนคนหนึ่งที่ไม่ยอมปล่อยให้เขาหายไป
“กลับมา”
เสียงของเธอสั่นกว่าเดิม เหนื่อยกว่าเดิม ชัดกว่าเดิม
“นายบอกว่าจะพยายาม” เธอกระซิบ
“งั้นก็พยายามเดี๋ยวนี้เลยนะ”
หน้าต่างสถานะสั่นอย่างรุนแรง
ค่าการเชื่อมโยงความจริง: 49%
คาเอลสะดุ้งเหมือนถูกกระชากออกจากน้ำลึก
ค่าการเชื่อมโยงความจริง: 43%
เสียงหัวใจกลับมา แต่ละจังหวะหนักแน่นจนเจ็บลึกในอก
ค่าการเชื่อมโยงความจริง: 35%
กลิ่นรังพุ่งเข้าจมูกจนเขาคลื่นไส้
ค่าการเชื่อมโยงความจริง: 28%
ความเจ็บที่มือกลับมา
ความผิดที่ปลายปืนเกือบเฉียดมิเลียกลับมา
ค่าการเชื่อมโยงความจริง: 19%
เขาเห็นหน้าเธอชัดขึ้น
ไม่ใช่ตัวแปร
ไม่ใช่จุดขาวในสมการ
แต่เป็มิเลีย ที่เป็มนุษย์
ค่าการเชื่อมโยงความจริง: 12%
มือเธอสั่นแรงขึ้น
ค่าการเชื่อมโยงความจริง: 7%
ตัวเลขหยุดลง แต่คราวนี้ไม่ลดลงถึง 5%
มิเลียทรุดลงเข่าหนึ่งข้าง
คาเอลเข้าไปคว้าเธอไว้ได้ทัน
“มิเลีย!”
เธอเกือบปล่อยมือ แต่ยังฝืนจับเขาไว้ แรงกำอ่อนลงมาก ใบหน้าซีดจนแทบไม่มีสี เหงื่อเย็นเกาะตามขมับ ริมฝีปากสั่น และลมหายใจเหมือนติดอยู่ในอก
ข้อความระบบปรากฏขึ้น
[ััของมิเลียทำงาน]
[ผลการดึงสติ: สำเร็จบางส่วน]
[คำเตือน: ตัวแปรยึดเหนี่ยวมีภาระเกินขีดจำกัด]
คาเอลอ่านบรรทัดสุดท้ายแล้วรู้สึกเหมือนถูกบีบหัวใจ
ภาระเกินขีดจำกัด
ภาระนั้นคือเขา
“เธอไม่ควรฝืนขนาดนี้” เขาพูดเสียงแหบ
มิเลียฝืนยิ้มบางมาก
“นายพูดเหมือนฉันมีเวลาคิด”
“อย่าทำแบบนี้อีก”
“งั้นนายก็อย่าทำแบบนี้ และหายไปอีก”
ประโยคนั้นทำให้เขาเงียบ เพราะเขาไม่มีสิทธิ์โต้
โวร่าถอยกลับมายืนบังด้านหน้า มีดทั้งสองเปื้อนของเหลวสีดำ เธอไม่หันกลับมา แต่เสียงของเธอยังเย็นและคม
“เฮ้!! พวกนาย ถ้าจะยืนติดกันอีกนาน ตัวใหญ่คงรอไม่ไหวแล้ว”
ผู้พิทักษ์ส่วนลึกออกจากเงาเต็มตัว
ร่างของมันสูงกว่ามนุษย์หลายเท่า ลำตัวกว้างและต่ำ ขาหน้าทั้งสองใหญ่เหมือนเสาหินมีชีวิต เกราะสีดำม่วงซ้อนกันเป็ชั้น ๆ กลางอกมีโหนดขนาดใหญ่ที่เต้นเป็จังหวะหนักหน่วงเหมือนหัวใจของรังอีกดวง
แต่มันไม่ได้มองคาเอลแล้ว
มันมองมิเลีย
นิกซ์พูดเสียงต่ำ
“มันเปลี่ยนเป้าหมายแล้วทุกคน”
โวร่าขยับมีด
“ฉันเห็นแล้ว”
มิเลียพยายามลุกขึ้น คาเอลช่วยพยุงเธอเธอยืนได้แต่ยังต้องพิงเขาเล็กน้อย ค่าเชื่อมโยงนิ่งอยู่ที่ 7% ไม่ลดต่อ แต่ไม่เพิ่ม
คาเอลรู้สึกถึงความแตกต่างนี่ไม่ใช่การใช้เธอเป็เครื่องมือ นี่คือระยะที่เขายังจำได้ว่าตัวเองยังคงเป็มนุษย์คนนึง
“ฉันจะไม่ห่างเธออีกแล้ว” เขาพูด
มิเลียหันมามองเขา
คาเอลยังมองศัตรูตรงหน้า
“ถ้าระบบบอกให้ฉันห่างจากเธอ แปลว่านั่นคือทางที่มันอยากให้ฉันเดิน”
เขาขึ้นลำปืน
“งั้นฉันจะไม่เดินทางนั้น”
มิเลียเงียบไปครู่หนึ่ง
แล้วตอบเบา ๆ
“ดี”
ผู้พิทักษ์คำราม
เสียงนั้นกดลงมาจากทุกทิศทาง ทำให้ผนังสั่น เส้นแสงบนเพดานกระตุก และซากไข่ที่ดับแล้วแตกเป็ฝุ่นสีม่วงคล้ำ
มันพุ่งเข้ามา ไม่เร็วแต่หนักหน่วงจนเหมือนพื้นทั้งอุโมงค์กำลังเลื่อนเข้าหาพวกเขา
โวร่าพุ่งออกทางซ้ายก่อนใคร เธอตัดเส้นใยบนพื้นที่พุ่งขึ้นมาดักขา แล้วแทงมีดเข้ารอยแยกระหว่างเกราะขาหน้าของผู้พิทักษ์ คมมีดจมได้เพียงนิดเดียว เธอต้องถอนตัวทันทีเมื่อกรงเล็บขนาดใหญ่ฟาดลงมา
พื้นแตกเป็หลุมลึก
คาเอลยิงข้อต่อขาซ้าย
ะุ C-14 กระแทกเกราะชีวภาพจนเกิดแสงวาบ แต่ไม่ทะลุ
“เกราะของมันหนาเกินไป!”
มิเลียยิงตามทันที
ลูกซองอัดเข้าจุดเดิม แรงกระแทกทำให้ขาของมันสะดุดครึ่งจังหวะ
นิกซ์ะโ
“มันจะฟาดพื้น!”
ผู้พิทักษ์ยกขาหน้าทั้งสองขึ้น
คาเอลไม่คิดให้เสียเวลา
“ทุกคนถอยออกไป!”
ทุกคนะโออกจากศูนย์กลางแรงกระแทก
พื้นแตกเป็วง คลื่นแรงอัดกระแทกผนังจนเส้นแสงบนเพดานสั่นไหว ซากไข่หลายใบหลุดลงมาแตกกลางอากาศ ตัวอ่อนที่ยังไม่สมบูรณ์ตกลงพื้นและดิ้นอย่างน่าสมเพช แต่ผู้พิทักษ์ไม่สนใจพวกมันเลย
มันหันไปหามิเลีย เส้นใยจากผนังพุ่งออกมาสี่เส้น เล็งเธอทั้งหมด
คาเอลยิงเส้นแรก
โวร่าตัดเส้นที่สอง
นิกซ์ฟาดเส้นที่สาม
เส้นที่สี่เลื้อยต่ำใต้พื้น เงียบและเร็วเกินไป มันพันข้อเท้ามิเลียแล้วกระชาก เธอล้มลงทันที
“มิเลีย!”
คาเอลพุ่งเข้าไป
ค่าการเชื่อมโยงความจริง: 12%
เขาไม่สนใจตัวเลข
เขาไม่มองเส้น ไม่อ่านระบบ ไม่รับข้อเสนอใด ๆ
เขากระแทกไหล่เข้ากับเส้นใยก่อนมันลากเธอไปถึงผู้พิทักษ์ แล้วใช้มีดแทงซ้ำจนเส้นใยขาด ของเหลวสีดำร้อนจัดพุ่งใส่แขนเขา ผิวแสบเหมือนโดนไฟลวก
เขาดีใจ ที่เขายังรู้สึกเจ็บได้อยู่
มิเลียกลิ้งตัวลุกขึ้น หอบแรง
“ฉันไหว”
“รู้แล้ว”
“นายไม่รู้ นายทำหน้าเหมือนฉันจะตาย”
คาเอลนิ่งไปครึ่งวินาที เพราะเธอพูดถูก เขายังไม่รักเธอ ยังไม่ใช่ตอนนี้ แต่มีบางอย่างเกิดขึ้นแล้ว บางอย่างที่ทำให้เขากลัวเกินเหตุเมื่อเธอล้ม บางอย่างที่ทำให้โลกในหัวเขาเริ่มพังทันทีเมื่อเธออยู่ไกล
เขายังไม่รู้ว่ามันคืออะไร และเขายังไม่พร้อมตั้งชื่อมัน
ผู้พิทักษ์ส่วนลึกคำรามอีกครั้ง
โหนดกลางอกมันสว่างขึ้น
โวร่าะโ
“ถ้าจะปิดมัน ต้องเปิดเกราะกลางอก!”
นิกซ์กดขมับ พยายามฟังเสียงรัง
“มันจะเปิดตอนโจมตีเต็มแรง…แต่มัน้าให้พี่คาเอลดันค่าขึ้นก่อน มันถึงจะปล่อยเต็ม”
คาเอลเข้าใจทันที
กับดัก
ถ้าเขาดันค่าขึ้น เขาอาจเห็นช่องเปิดแต่ก็อาจหลุด ถ้ามิเลียช่วย เขาอาจกลับมาได้ แต่เธออาจพังไปมากกว่านี้
เขาหันไปหามิเลีย
“ถ้าฉันต้องดันขึ้นอีกครั้ง”
“ไม่” คำตอบสั้นและเด็ดขาด
คาเอลชะงัก
มิเลียมองเขาตรง ๆ
“ไม่ใช่ตอนนี้ ไม่ใช่หลังจากเมื่อกี้ นายเกือบยิงฉัน”
ความเงียบตกลงมาสั้น ๆ
แต่หนักมาก
เธอจำได้
เขาจำได้
ทุกคนจำได้
มิเลียกำปืนแน่นขึ้น
“ถ้านายจะสู้ ก็สู้ด้วยตัวเองก่อน อย่าเอาตัวเองโยนให้ระบบ แล้วหวังว่าฉันจะดึงกลับทุกครั้ง”
คาเอลมองเธอ นี่คือครั้งแรกที่เธอไม่ยื่นมือมาช่วยทันทีและมันควรทำให้เขากลัว แต่กลับทำให้บางอย่างในตัวเขานิ่งขึ้น
เพราะเธอไม่ได้ทิ้งเขา เธอแค่ไม่ยอมให้เขาทิ้งตัวเอง
คาเอลพยักหน้าช้า ๆ
“เข้าใจแล้ว”
โวร่าะโจากด้านหน้า
“เข้าใจกันดีแล้วใช่ไหม ทีนี้ช่วยฉันก่อน ฉันจะตายแล้ว”
คาเอลหันกลับไป
ผู้พิทักษ์ยกขาหน้าขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้เขาไม่ปล่อยให้ระบบดึงลึก
เขามองพื้น มองน้ำหนัก มองจังหวะ มองทีม
ไม่ต้องเห็นทุกผลลัพธ์
เห็นแค่พอเลือก
“โวร่า ถอยขวา!”
“นิกซ์ ตัดเส้นใต้พื้น!”
“มิเลีย ยิงตอนเกราะมันเปิด!”
เขาพุ่งไปทางซ้าย หลอกให้ผู้พิทักษ์หันตาม โวร่าถอยขวาตามคำสั่ง เส้นใยใต้พื้นพุ่งขึ้น แต่ถูกนิกซ์ฟาดขาดก่อนถึงตัวเธอ ผู้พิทักษ์ฟาดขาลงผิดมุม พื้นแตกออก เกราะกลางอกเปิดเพียงเสี้ยววินาที
“ตอนนี้แหละ!”
มิเลียยิงะุลูกซองพุ่งเข้าโหนดกลางอกเต็ม ๆ แสงสีม่วงขาวปะทุออกมา ผู้พิทักษ์คำราม ผนังทั้งทางเดินสั่นะเื แต่มันยังไม่ล้ม
แค่ถอยไปหนึ่งก้าว
หนึ่งก้าว
แต่เป็ครั้งแรกที่มันถอย
โวร่ามองคาเอล
“แบบนั้นแหละ”
นิกซ์หอบแรง
“มันเจ็บจริง ๆ”
คาเอลยืนหอบ
ค่าการเชื่อมโยงความจริง: 14%
ขึ้นจากแรงกดดัน แต่ยังอยู่ในขอบที่เขาคุมได้
ผู้พิทักษ์ทางลึกถอยเข้าไปในความมืดครึ่งก้าว โหนดกลางอกมันแตกร้าวเล็ก ๆ แต่มันไม่ได้หนีมันก้มต่ำลง
ดวงตาคู่ใหญ่จ้องคาเอล แล้วเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวของทุกคนพร้อมกันไม่ใช่คำพูดแต่เป็ความหมายที่ชัดจนปฏิเสธไม่ได้
ประตูยังไม่เปิด
ความมืดด้านหลังมันขยับ เผยให้เห็นทางเดินลึกกว่าเดิม
ผู้พิทักษ์ไม่ได้หายไป
มันแค่ถอยไปตั้งหลัก
เหมือนการทดสอบรอบแรกจบลง หน้าต่างสถานะเปิดขึ้นแสดง
[ผู้พิทักษ์ส่วนลึกถอยชั่วคราว]
[เงื่อนไขการเปิดเส้นทาง: ยังไม่สมบูรณ์]
[คำเตือน: รังเปลี่ยนกลยุทธ์]
[เป้าหมายหลักยังคงเดิม: มิเลีย]
[เป้าหมายรอง: คาเอล]
[เป้าหมายแทรกซึม: นิกซ์]
คาเอลอ่านแล้วไม่พูด
ไม่มีใครดีใจ
เพราะนี่ไม่ใช่ชัยชนะ
เป็เพียงการที่รังถอยไปเพื่อคิดวิธีใหม่
มิเลียลดปืนลงช้า ๆ แล้วหันมามองเขา
“ครั้งต่อไป ถ้านายจะทดลองอะไรกับตัวเอง บอกก่อน”
คาเอลมองเธอ
“ถ้าฉันบอกเธอ เธอจะห้ามฉัน”
“ใช่”
“งั้นฉันคงต้องฝึกฟังคำห้าม”
มิเลียนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ
“เริ่มจากครั้งนี้ก็ยังไม่สาย”
โวร่าเดินผ่านพวกเขาไปทางที่ผู้พิทักษ์ถอยออก เธอใช้มีดขูดของเหลวสีดำออกจากคม แล้วพูดโดยไม่หันกลับมา
“ถ้าพวกนายยังไม่ตายเพราะความดื้อของตัวเอง เราควรเดินต่อก่อนที่ตัวใหญ่จะเปลี่ยนใจ”
นิกซ์ฝืนยิ้มจาง ๆ
“ผมคิดว่ามันยังมองเราอยู่”
“แน่นอน” โวร่าตอบ
“ทุกอย่างที่นี่มองเราอยู่”
คาเอลมองทางเดินลึกด้านหน้า ความมืดในนั้นไม่เหมือนก่อนหน้า มันเปิดออก เหมือนเชิญให้พวกเขาก้าวเดินไปหามันข้างใน
เขาขยับเดิน คราวนี้มิเลียเดินข้างเขา ไม่ชิดจนเหมือนเขาใช้เธอเป็ไม้ค้ำไม่ห่างจนค่าเชื่อมโยงเริ่มพุ่ง เป็ระยะที่ทั้งสองยังต้องระวัง ระยะที่ยังไม่ใช่คำตอบ แต่เป็ข้อตกลงชั่วคราวระหว่างคนสองคนที่ยังไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองทั้งหมด
คาเอลเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง เขายังไม่รู้ว่าควรเรียกสิ่งนี้ว่าอะไร เขารู้แค่ว่าเมื่อเธออยู่ไกล โลกจะเริ่มกลายเป็ตัวเลขและเมื่อเธออยู่ใกล้ ตัวเลขพวกนั้นยังพอมีความหมายว่า “มนุษย์” อยู่
ณ ตอนนี้ แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว
พวกเขาก้าวเข้าสู่ทางเดินลึกต่อไป
ด้านหลัง ห้องเพาะที่ดับลงค่อย ๆ ถูกความมืดกลืน
ด้านหน้า รอยเส้นสีม่วงบนผนังเริ่มไหลไปทางเดียวกันทั้งหมด ราวกับเืของรังกำลังนำทางพวกเขาไปสู่หัวใจที่แท้จริง
และในหัวของคาเอล หน้าต่างสถานะยังค้างอยู่หนึ่งบรรทัด
[คำเตือน: การพึ่งพาตัวแปรยึดเหนี่ยวเพิ่มขึ้น]
เขาอ่านมันแล้วปิดหน้าต่างทิ้ง ไม่ตอบรับหรือไม่ปฏิเสธ
เพราะบางอย่างในตัวเขารู้ดีอยู่แล้วว่า…
บางคำเตือน
ไม่ใช่สิ่งที่ต้องเชื่อ
แต่เป็สิ่งที่ต้องเลือกว่าจะยอมรับหรือขัดขืน
881
![ตามรักพรางใจ [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738122990_41750154.webp)
![[จบ] สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685097311_48109067.webp)
