ทัณฑ์ปรารถนา

        พิมพ์วลัญช์หายใจหนักออกมาเมื่อรู้สึกหนักที่เอวบางลืมตาขึ้นมาแล้วชะงักรีบผลักเขาออกห่างเมื่อพบว่าใบหน้าของตนเองกับเขาอยู่ใกล้แค่คืบ ร่างบางรีบผุดลุกขึ้นมานั่งมองสำรวจตนเองที่บัดนี้เสื้อผ้าได้ถูกเปลี่ยนเรียบร้อยแล้วร่างสูงงัวเงียลุกขึ้นมานั่งหันมองคนป่วย

        “เป็๞อะไรอีกล่ะพิมพ์” เขาถามแล้วมองคนป่วยสีหน้ามึนงง

        “คุณเข้ามานอนในห้องนี้ได้ยังไงคะ”

        “ก็เดินเข้ามาน่ะสิถามได้”

        คนโดนกวนกัดริมฝีปากแน่น ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าหล่อนหมายความว่าอะไรแต่ทำไมเต้องทำเป็๲แกล้งไม่รู้ด้วยนะ

        “ฉันหมายความว่าทำไมคุณไม่ไปนอนห้องคุณจะเข้ามานอนในห้องนี้ทำไม!”หล่อนเริ่มฉุน

        “อ้าว! ผัวก็ต้องนอนกับเมียแปลกตรงไหนถ้าผมจะมานอนในห้องนี้”

        “ใครเป็๞เมียคุณกัน!”

        เขาหันมาสบตาหญิงสาวหล่อนกล้าดียังไงบอกว่าไม่ใช่เมีย สงสัยต้องทบทวนความหลังจะได้ไม่กล้าปฏิเสธอีก

        “ตกลงคุณไม่ใช่เมียผมใช่ไหมพิมพ์?”เสียงเข้มถาม

        “ใช่ ฉันไม่ใช่เมียคุณ และไม่มีวันจะเป็๲ด้วย!”ยืนยันหนักแน่น

        “งั้นเหรอสงสัยเราคงต้องทบทวนความจำกันบ้างแล้ว ว่าตกลงคุณใช่เมียผมหรือเปล่าพิมพ์!”

        ไม่พูดเปล่าเมื่อมือหนาโอบรัดเอวแล้วดึงมาแนบชิดพิมพ์วลัญช์กรีดร้องดิ้นรน ก่อนที่มือถือของเขาจะดังขึ้นธานต์เมธามองดูกดตัดสายแล้วโยนทิ้ง แต่เสียงโทรศัพท์ก็ดังเข้ามาติดๆ จนต้องตัดสินใจรับ

        “มีอะไรฟ้า?”

        พิมพ์วลัญช์ชะงักกัดริมฝีปากบางแน่น ดิ้นรนเพื่อให้เขาปล่อยทว่ามือดังคีมเหล็กกับรัดร่างไม่ยอมปล่อย โดยที่สนทนาทางโทรศัพท์ไปด้วย

        “ธานต์คะ มาหาฟ้าหน่อยได้ไหมฟ้าเหงาจังเลยค่ะ”เพียงฟ้าพยายามออดอ้อนผ่านทางโทรศัพท์

        “ผมไม่ว่างฟ้า!”

        “คุณไม่ว่างเหรอคะแต่ฟ้าไม่เห็นคุณจะมาทำงานเลยนี่คะธานต์”

        “ปล่อยฉันนะคะ คุณธานต์!”คนโดนกอดเริ่มโวยวาย

        เสียงเมื่อกี้มันเป็๞ของใครแล้วทำไมถึงมีเสียงผู้หญิงผ่านสายมากันเล่า เพียงฟ้าเดือดผล่านขึ้นมา

        “ธานต์คะเมื่อกี้เสียงใครกันคะ”เพียงฟ้าเริ่มคำถามทันที

        “เสียงพิมพ์มีอะไรหรือเปล่า”ชายหนุ่มเริ่มรำคาญ

        “อะไรกันคะธานต์ที่คุณไม่ได้มาทำงานเพราะอยู่กับเมียคุณอย่างนั้นเหรอ คุณหลงเมียคุณแล้วใช่ไหมคะ!”

        “อย่ามาวุ่นวายกับผมให้มากนะฟ้าผมบอกแล้วว่าคุณกับผม เราไม่มีข้อผูกมัดกันและกัน!”ธานต์เมธาเริ่มหัวเสียเมื่อเห็นเพียงฟ้าเริ่มทำตัวเป็๞เ๯้าของเขามากขึ้น

        “ฟ้าขอโทษค่ะธานต์ยังไงธานต์ก็อย่าลืมฟ้านะคะ...”เพียงฟ้าทำเสียงออดอ้อน

        “แค่นี้นะฟ้า ผมยุ่งอยู่”เขาตัดบทแล้ววางสายทันที

        เพียงฟ้ากำโทรศัพท์แน่นริมฝีปากเย้ายวนเม้มสนิท ใช้ความคิดอย่างหนัก หล่อนจะไม่มีวันยอมแพ้ยัยผู้หญิงคนนั้นหรอกต้องหาทางดึงผู้ชายของหล่อนกลับมาให้ได้

        “คุณธานต์ทำแบบนี้ทำไม คุณรีบไปหาเธอสิคะ จะได้เลิกยุ่งกับฉันสักที”

        “ทำไมผมจะต้องเลิกยุ่งกับคุณด้วยคุณไม่รู้เหรอว่าผมชักจะติดใจคุณซะแล้วละพิมพ์...”

        ใบหน้าคมโน้มลงมาจดจ้องริมฝีปากบางที่ติดอกติดใจนักหนาพิมพ์วลัญช์รีบเมินหนี แต่กลับถูกเขาไล่ตามจนริมฝีปากถูกปิดชายหนุ่มควานหาความหวานจนพอใจถอนริมฝีปากออกมา พิมพ์วลัญช์หน้าแดงซ่านจากนั้นจึงปรับเป็๞ตึงด้วยความไม่พอใจ จะไม่ทนกับเขาอีกแล้ว!

        “ฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณนะคุณธานต์เมธาฉันไม่มีอะไรจะให้คุณแล้วทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย”หญิงสาวเริ่มหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความอัดอั้น

        ชายหนุ่มชะงักจ้องมองใบหน้าสวยหวานที่กำลังมีน้ำใสๆเอ่อออกมาจากดวงตา ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้ทำแบบนี้ เพียงแค่๻้๪๫๷า๹หล่อนคนเดียวและไม่๻้๪๫๷า๹ใครอีกแล้ว เขาเองก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่รู้สึกแบบนี้มันเรียกว่าอะไร

        “ทำไม คุณต้องทำแบบนี้ด้วย... ฮือๆๆคุณเกลียดฉันมากไม่ใช่เหรอคะ ทำไมคุณต้องลดตัวมาเกลือกกลั้วกับผู้หญิงที่คุณว่าน่ารังเกียจแบบนี้ด้วยล่ะคะ...คุณขยะแขยงฉัน ฉันเป็๲ผู้หญิงหน้าเงินต่ำต้อยขนาดนี้ แล้วทำไมคุณถึงไม่เลิกยุ่งกับฉันสักทีคุณได้ฉันเพราะความแค้น ฉันไม่มีอะไรเหลือแล้ว คุณแก้แค้นสำเร็จแล้ว  ฮือๆๆๆ หากฉันขอโทษคุณ คุณจะหายแค้นฉันไหม ฉันจะหย่าให้คุณ ฉันจะไปจากคุณฉันจะไม่อยู่ใกล้คุณอีก คุณ๻้๵๹๠า๱แบบนี้ใช่ไหมคะ ฉันจะทำให้เดี๋ยวนี้ฉันขอแค่อย่างเดียว... ได้โปรดอย่าเห็นฉันเป็๲ของเล่นเลยอย่าเห็นฉันเหมือนผู้หญิงหากินเลยได้ไหม...” คนโดนกระทำตัดพ้อน้ำตานองหล่อนไม่อยากแบกรับอะไรอีกแล้ว

        เขาชะงักกับคำพูดของหญิงสาว พูดอะไรไม่ออกมันอาจจริง ที่เคยมีความแค้นกับหล่อนมากมาย แต่เวลานี้เขาไม่ได้โกรธแค้นเลยสักนิด มีเพียงความรู้สึกหวงและไม่อยากให้หล่อนไปไหน และเป็๞ของใคร ก็พิมพ์วลัญช์เป็๞เมียซึ่งเขามีสิทธิ์ในตัวหล่อน แล้วทำไมจะคิดให้หล่อนเป็๞ของเขาตลอดไปไม่ได้เล่า

        “ผมแค่๻้๵๹๠า๱ให้เราอยู่กันฉันท์สามีภรรยาพิมพ์ระหว่างคุณกับผม คงไม่สามารถหย่ากันได้ คุณก็น่าจะรู้ ไม่อย่างนั้นพ่อคงเล่นงานผมตายแน่!”เขาเริ่มเสียงอ่อนลงแต่ยังไว้ฟอร์ม

        พิมพ์วลัญช์หันไปสบตา พูดอะไรออกมาหล่อนไม่เข้าใจหมายความว่าเขาจะไม่หย่ากับหล่อนอย่างนั้นหรือ แล้วจะอยู่เข้าไปได้ยังไงในเมื่อเขามีผู้หญิงเรี่ยราดรายทางแบบนี้

        “ฉันจะพูดกับคุณพ่อเอง คุณไม่ต้องกลัวฉันจะหย่าให้คุณแน่!”

        “ไม่หย่า! อย่ามารวนกันขอร้องผมเริ่มหงุดหงิดแล้ว!” เขาไม่ชอบใจเลยจริงๆ

        “ทำไมคะ หรือแค่นี้ยังไม่สาแก่ใจคุณ!”

        คนฟังกัดฟันกรอด ทำไมหล่อนไม่เข้าใจเสียทีเอาแต่ประชดประชันกันอยู่ได้ เขาอ่อนลงให้เยอะแล้วยังจะดื้อไม่ยอมเลิกรา

        “ใช่! ยังไม่สาแก่ใจคุณต้องอยู่ให้ผมแก้แค้นต่อไปอีกนาน!”ตวาดเสียงเข้มด้วยความโมโห

        “คุณมันบ้า! ทุเรศที่สุด!”พิมพ์วลัญช์บริภาษทั้งน้ำตา

        มือหยิบหมอนขึ้นมาฟาดเขาไม่ยั้ง หล่อนไม่อยากทนเขาอีกแล้วผู้ชายเห็นแก่ตัวแบบนี้ ทำร้ายขนาดนี้แล้วยังไม่พอใจอีก ทำไมถึงได้โหดร้ายนัก

        “หยุดนะพิมพ์!”เขารวบข้อมือหล่อนไว้สองข้าง

        “ฉันเกลียดคุณที่สุด!”

        “แล้วคิดว่าฉันรักเธอหรือไงเธอมันแค่ที่ระบายความใคร่เท่านั้น!”

        หญิงสาวถึงกับพูดอะไรไม่ออก น้ำตาอาบแก้มนวล หล่อนเป็๲แค่ที่ระบายความใคร่คำพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง ทำร้ายจิตใจเสียจนแหลกไม่มีชิ้นดีอุตส่าห์มองเขาในแง่ดีขึ้นมาบ้าง แต่เวลานี้คงไม่มีอีกแล้ว สักวันเขาต้องเ๽็๤ป๥๪เหมือนหล่อนบ้าง

        ชายหนุ่มไม่อาจพูดอะไรได้ต่อ ถึงแม้รู้สึกผิดที่พลั้งปากเพราะความโมโหแต่สุดท้ายแล้วเขาก็ยัง๻้๪๫๷า๹หล่อนอยู่ดีพิมพ์วลัญช์ไม่ได้ดิ้นรนกับการฉวยโอกาสของเขาครั้งนี้ หล่อนปล่อยให้มันเป็๞ไปตามความ๻้๪๫๷า๹ครั้งแล้ว ครั้งเล่า และหวังว่าสักวันหนึ่งมันจะเป็๞โอกาสของหล่อนบ้าง

        ร่างบางลืมตาขึ้นมาในยามเช้าเหลือบมองผู้ชายที่กำลังนอนข้างๆหญิงสาวรีบพยุงกายลุกขึ้นทันที ไม่อยากเห็นหน้าทว่าอีกคนกลับคว้าเอวบางไว้ไม่ให้ไปไหน

        “จะรีบไปไหน”ชายหนุ่มถามทั้งๆ ที่ยังไม่ลืมตา

        “จะไปทำงาน!”ตอบเสียงห้วน

        “ไปพร้อมกันเดี๋ยวผมจะไปอาบน้ำด้วย”

        พิมพ์วลัญช์ชะงักรีบแกะมือเขาที่กำลังรัดเอวบางอยู่ในเวลานี้

        “ไปอาบคนเดียวสิคะ ฉันจะไปอาบอีกห้อง”

        “ผมอยากอาบกับคุณ...”

        แววตาเขาทำให้คนมองรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา เพราะมันมีบางอย่างเคลือบแฝง

        “อย่าเอาแต่ใจได้ไหมคุณธานต์เมธาทำไมคุณถึงได้เป็๞แบบนี้เนี่ยฉันไม่เข้าใจ”

        “ผมเป็๲อะไรผมก็ปกติดีทุกอย่าง”

        “โอ้ย! ฉันอยากจะบ้าตาย!”พิมพ์วลัญช์หน้าแดง

        “ปะ ไปอาบด้วยกัน”

        ชายหนุ่มไม่พูดเปล่าร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงทั้งที่เปลือยเปล่า รีบช้อนร่างบางไว้ในอ้อมแขน

        “อย่านะคุณธานต์ ฉันขอร้องฉันไม่ไหวแล้วจริงๆ!” หญิงสาวเริ่มตระหนกกับการกระทำของเขา

        “ผมก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกันพิมพ์”

        ธานต์เมธาพาตนตัวเล็กเข้าห้องน้ำ คนโดนอุ้มดิ้นรนอย่างเอาเป็๲เอาตายหล่อนไม่๻้๵๹๠า๱มีความสัมพันธ์กับเขาอีกแล้ว อยากจะบ้าตาย เขาเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนกันนักกันหนาแค่นี้หล่อนก็จะแย่อยู่แล้ว

        “ไม่ได้นะคุณธานต์ฉันเหนื่อยแล้วคุณจะบ้าหรือไง!”หล่อนตวาดลั่น

        “ครั้งเดียวนะ... ผมขอร้อง...”

        เขาไม่สามารถหลุดพ้นจากหล่อนได้แล้วพิมพ์วลัญช์ทำให้เขามีความ๻้๪๫๷า๹ไม่สิ้นสุด หล่อนสวยไปหมดและเขาเองก็๻้๪๫๷า๹หล่อนเพียงคนเดียวในเวลานี้ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเพราะอะไรถึงได้รู้สึกกับหล่อนมากมายเช่นนี้

        “ไม่นะคะ! ปล่อยฉันคุณธานต์เมธา!!”พิมพ์วลัญช์เริ่มขู่

        ชายหนุ่มยิ้มตอบกลับ ไม่สนใจเสียงอีกแล้ว จัดการเปิดฝักบัวอ่อนๆกายสาวที่บัดนี้ไร้อาภรณ์กำลังถูกเขาปรนเปรอ สมองของหล่อนมันเบาโปร่งไม่รับรู้ ไม่มีคำพูดใดเอื้อนเอ่ยเมื่อเขาช้อนร่างบางไปชิดกำแพง ความพยายามในการดิ้นรนก็สิ้นสุดเสียงทุกอย่างกลายเป็๞เสียงแห่งความหฤหรรษ์แทน