ฉันมองตามหลังกว้าง ๆ ที่เดินจ้ำอ้าวเหมือนรีบนักหนานำหน้าฉันไป พอมาอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัด ที่ต่างคนต่างไม่พูดกัน เวลา 2 นาทีจากบ้านเขามาบ้านฉัน เหมือนมันนานเป็ชั่วโมงๆ
...เราสองคน จะไม่พูดกันไปจนตลอดชีวิตเลยใช่มั้ย...
“ถึงบ้านแพรแล้ว พี่ขอตัวนะ” เสียงห้วน ๆ ของพี่รัชช์ ทำให้ความคิดเรื่อยเปื่อยของฉันสะดุดลง
“ค่ะ ขอบคุณพี่รัชช์มากนะคะที่เดินมาส่งแพร” ในเมื่อเขาเองก็ไม่พูดอะไรกับฉันเลย ฉันก็ไม่กล้าจะพูดอะไรกับเขา ได้แต่ยืนรอส่งเขาที่หน้าประตูบ้าน
...แต่....
คนที่บอกว่าจะกลับบ้าน กลับไปยอมขยับตัวไปไหน พี่รัชช์ยืนนิ่งมองหน้าฉันแต่ไม่ยอมพูดอะไร ฉันเอง...ก็ควรจะเปิดประตูรั้วเข้าบ้านได้แล้ว แต่ทำไมขาฉันถึงไม่ยอมขยับเลยนะ ได้แต่ยืนทำมือยุกยิกแล้วก็ก้มลงมองปลายเท้าตัวเอง
...เหมือนเราสองคน กำลังเล่นเกม “ใครพูดก่อนแพ้” ยังไงยังงั้นเลยแหละ
และในที่สุด ฉันเองนี่แหละที่ทนไม่ได้ ฉันยอมแล้ว
“พี่รัชช์มีอะไรรึเปล่าคะ”
“ไม่มีอะไร”
“อ้าว แล้วทำไมพี่รัชช์ถึงไม่กลับบ้านล่ะคะ” สาบานได้นะคะ ฉันถามเพราะฉันสงสัยจริง ๆ ไม่ได้มีเจตนาจะกวนโมโหพี่รัชช์เลย ฉันน่ะรู้ตัวอยู่นะ ว่าพี่รัชช์ไม่พอใจที่ฉันไปทานข้าวที่บ้านเขาวันนี้ ตลอดมื้อเย็นฉันเลยไม่กล้าคุยกับเขาเลย กลัวจะไปกวนใจให้เขาเคืองฉันยิ่งกว่าเดิม
“พี่จะกลับตอนไหนมันก็เื่ของพี่ ทำไม กลัวใครจะมาเห็นแล้วเข้าใจผิดหรือไง ว่าลูกสาวคนเดียวของเ้าของร้านทอง นัดหนุ่มมาหาถึงบ้าน” เสียงและท่าทางของพี่รัชช์เหมือนเสือที่กำลังจะขย้ำหัวฉันเลยค่ะ โอ๊ย ทำไมเขาถึงได้ขี้โมโหและขี้ประชดแบบนี้นะ พี่เสือคนเดิมที่แสนจะใจเย็นหายไปไหนแล้ว
...หรือว่าเป็เพราะฉัน ที่ไม่ว่าจะทำอะไร ก็ดูผิดที่ผิดทางไปซะหมด
“ปะ เปล่าค่ะ แพรแค่สงสัยเฉย ๆ ก็เห็นพี่รัชช์บอกว่าจะกลับ แต่ก็ยังไม่กลับ แพรเลยนึกว่ามีอะไร”
“เปล่า” พี่รัชช์พูดแล้วแต่ก็ยังไม่ยอมขยับไปไหนอยู่ดี ดีล่ะ ฉันจะใช้โอกาสนี้ล่ะ เคลียร์ใจกับพี่รัชช์ซักที ฉันจะไม่ปล่อยเวลาให้เสียไปอีกแล้ว
“ถ้าพี่รัชช์ยังไม่กลับ แพรก็มีเื่จะคุยกับพี่รัชช์ค่ะ”
“เื่อะไร”
“แพรแค่อยากจะบอกพี่รัชช์ว่า ถ้าวันนี้ หรือที่ผ่านมา แพรทำอะไรให้พี่รัชช์โกรธ แพรขอโทษนะคะ แพรไม่ได้ตั้งใจ” ฉันกลั้นใจพูดรัวๆ เร็ว ๆ แล้วก็ได้แต่ก้มหน้า ไม่กล้ามองพี่รัชช์เลย ฉันกลัว กลัวมากเลยว่าพี่รัชช์จะว้ากใส่ฉันหรือทำท่ารำคาญเหมือนเดิมอีก
“พี่ไม่เคยโกรธแพร” พี่รัชช์ตอบฉันขรึมๆ
...ฮ้า จริง ๆ เหรอ จริง ๆ เหรอเนี่ย....ดีใจจัง
“ขอบคุณนะคะพี่รัชช์” ฉันยกมือไหว้พี่รัชช์ อยากจะะโร้องไชโยใจแทบขาด ความรู้สึกของฉันตอนนี้เหมือนกับคนที่ทำกระเป๋าตังค์ให้ไปนานนนน (เกือบสองปี) แล้วก็หาเจอ เย้ ๆ ๆ ๆ ๆ
ทีแรกฉันใจหายหมดเลย นึกว่าความผิดที่ฉันก่อขึ้นั้แ่สองปีที่แล้วจะไม่ได้รับการให้อภัย พี่รัชช์กลับมาเป็พี่เสือยิ้มยากของฉันแล้ว
“ถ้ายังงั้น เพื่อเป็การพิสูจน์ว่าพี่รัชช์ไม่ได้โกรธแพรจริง ๆ ถ้างั้นพรุ่งนี้พี่รัชช์ไปดูหนังเป็เพื่อนแพรนะคะ” ฉันยิ้มเ้าเล่ห์ ไม่ได้สิ ก็พี่รัชช์บอกเองว่าไม่โกรธฉันแล้ว มันก็ต้องพิสูจน์สิเนอะ
...อย่างฉันเนี่ย เขาเรียกว่าได้คืบจะเอาศอก รึเปล่านะ
“พรุ่งนี้พี่ไม่ว่าง ต้องไปคณะ เตรียมของออกค่ายหมออาสาอาทิตย์หน้า” เขาบอกฉันอย่างไม่มีเยื่อใย
“งั้นมะรืนก็ได้ค่ะ”
“มะรืนพี่ก็ไม่ว่าง ต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบ NL” เอ๊ะ อะไรคือ NL หว่า
“งั้นก็มะเื่ หรือมะอะไรก็ได้พี่รัชช์ว่าง นะคะ นะคะ นะคะ แพรอยากไถ่โทษจริง ๆ ” ฉันพยายามออดอ้อนพร้อมส่งสายตาปริบๆ ๆ ๆ ๆ ถ้าฉันเข้าไปเกาะขาพี่รัชช์แล้วร้องไห้เหมือนตอนเด็ก ๆ ได้ ฉันคงทำไปแล้ว
เอาสิ ไม่ใจอ่อนให้มันรู้ไป นั่นไง หน้าบึ้ง ๆ ของพี่รัชช์เริ่มมีรอยยิ้มแล้ว เขาต้องใจอ่อนให้ฉันอย่างแน่นอน
“งั้นวันมะรืนก็ได้ แต่บอกก่อนนะว่าพี่ไม่ไปห้างแถวสยามหรือสุขุมวิทอะไรของเรา ถ้าจะดูก็เอาโรงหนังในโลตัสแถว ๆ นี้แหละ” ฉันอยากจะ “แหมมมมมมม” กับท่าทางการพูดจาของพี่รัชช์เหลือเกินค่ะ ดูไว้ตัวเหลือเกินนะพ่อคุณ
“ได้ค่ะ”
“อีกอย่าง ถ้าไป ไปดูหนังได้อย่างเดียวนะ ถ้าแพรจะชอบปิ้งพี่จะกลับก่อน” พี่รัชช์ขู่ซ้ำ
“ค่ะ ๆ ได้ค่ะ”
“อ้อ อีกอย่างนึง” อะไรกัน ยังไม่หมดอีกเหรอเนี่ย
“พี่ไม่ดูหนังพากษ์ไทย ไม่ดูหนังโรแมนติกนะ โอเคมั้ย” เอ อันนี้พี่รัชช์ไม่ต้องบอกก็ได้นะ เพราะสมัยที่เราสองคนยัง “คุ้นเคย” กัน ฉันกับพี่รัชช์ไปดูหนังด้วยกันบ่อย ฉันรู้ความชอบของพี่รัชช์ดี
“รับทราบค่ะ” ฉันตะเบ๊ะแข็งขัน
“แพรยอมหมดค่ะ ขอแค่พี่รัชช์ไปเป็เพื่อนแพรดูหนัง”
“ก็ดี” พี่รัชช์ตอบหยิ่งๆ แบบที่ฉันอยากจะ “แหมมมมมมมม” อีกแล้ว แล้วฉันก็รีบรวบรัดก่อนพี่รัชช์จะเปลี่ยนใจ
“งั้นเจอกันวันมะรืนนะคะพี่รัชช์ บ๊ายบายค่า” ฉันโบกมือให้พี่รัชช์อย่างร่าเริงแล้วเปิดประตูรั้วเข้าบ้านไป ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าพี่รัชช์ต้องคอยมองตามลังฉันอยู่จนฉันเดินเข้าบ้านแน่ๆ
...ขอบคุณนะคะพี่รัชช์...
โอ๊ยยยย ทุกคนคะ ช่วยฉันด้วย ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อเป็ร้อย ๆ ตัวกระพืออยู่ในอกเลย เราสองคนกลับมาคุยกันได้ซักที ต่อไปนี้ ฉันจะไม่ทำอะไรให้พี่รัชช์เสียใจอีกแล้ว ถ้าต่อไปเราเถียงกันเื่อะไร ฉันจะยอมพี่รัชช์ทุกเื่เลย
เพราะสำหรับฉัน..... ยอมไม่ได้แปลว่าแพ้ แต่แปลว่ารัก.....
565
