“ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียสิ เปียกอยู่นานๆอย่างนี้เดี๋ยวจะไม่สบาย”
ชายหนุ่มบอกพร้อมกับเดินไปเปิดประตูบ้านออกให้
“ไหนล่ะ ห้องพักของฉัน”
หญิงสาวถามขณะมองเข้าไปภายในบ้านที่มีลักษณะเป็โถงกว้างๆแล้วมีห้องอยู่ตามด้านต่างๆสามสี่ห้อง ส่วนที่ว่างตรงกลางจัดแต่งไว้เหมือนเป็ที่รับแขก
“เข้ามาสิ”
ฐาปกรณ์บอกพร้อมกับเดินนำเข้าไปในบ้านของตนที่จัดแต่งไว้อย่างเรียบง่ายตามประสาชายโสดที่ไม่ค่อยชอบความยุ่งยากนัก
“ทำไมบ้านของนายถึงหลังเล็กจัง”
หญิงสาวถามขณะเดินตามไป
“ก็แล้วจะเอาหลังใหญ่โตไปทำไม”
“หลังเล็กมันน่าอึดอัด”
“ฉันก็เห็นเธอเดินเข้ามาในบ้านได้สบายๆไม่เห็นต้องเดินเบียดเดินชนอะไรเลย แล้วอย่างนี้มันจะน่าอึดอัดตรงไหน สร้างบ้านใหญ่ไปก็ใช่ว่าเราจะอยู่ไปได้ทั่วบ้าน ก็อยู่แค่ที่เล็กๆเหมือนเดิม แล้วจะสร้างใหญ่โตไปให้สิ้นเปลืองทำไม”
“บ้า นายนี่มันความคิดขวางโลกชัดๆใครๆเขาก็อยากมีบ้านหลังใหญ่ๆกันทั้งนั้น”
“นี่เขาเรียกว่าความคิดแบบพอเพียงต่างหาก ไม่เคยได้ยินหรือไง อยู่บ้านหลังใหญ่ก็ใช่ว่าจะรู้สึกอบอุ่นและมีความสุขเสมอไป”
คำกล่าวนี้ของเขาทำให้หญิงสาวถึงกับอึ้งไปเหมือนกันเพราะมีประสบการณ์อยู่บ้านหลังใหญ่แต่ไม่มีความสุขมาแล้ว แต่เธอก็คงไม่จำเป็ต้องบอกให้เขารู้แล้วหยิบเอามาเยาะเย้ยได้หรอก
“นี่ไง ห้องพักของเธอ แต่มันไม่ได้ทำความสะอาดมาเป็เดือนแล้ว จัดการเอาเองแล้วกัน”
ชายหนุ่มบอกก่อนหยุดลงที่หน้าห้องหนึ่งแล้วเปิดประตูออกให้
“เอ๊ะ ทำไมไม่ทำความสะอาดไว้รอฉันให้เรียบร้อยล่ะ”
“ก็มากะทันหันอย่างนี้ใครจะไปเตรียมอะไรทัน”
“งั้นก็เรียกคนมาทำให้ฉันสิ”
“ทำเอง”
ชายหนุ่มกล่าวห้วนๆสั้นๆอย่างไม่สนใจก่อนเดินไปเข้าห้องของตัวเองที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้องของหญิงสาวแต่เยื้องออกไปอีกห้องหนึ่งเท่านั้น
“อีตาบ้า บ้าที่สุดเลย”
ณิชาภัทรร้องด่าตามหลังไปด้วยความขัดอกขัดใจ
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
“นายหายไปไหนมา ฉันหิวจนจะตายอยู่แล้วน่ะ”
ณิชาภัทรโวยวายออกมาทันทีที่เห็นหน้าของฐาปกรณ์หลังจากที่เธอเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแล้วออกมาไม่เจอเขา จนเวลาผ่านไปมืดค่ำเธอจึงได้เห็นเขากลับเข้าบ้านมา
“หิวก็ทำไมไม่ไปหาทำอะไรกินล่ะ ฉันไม่ได้แบกเอาครัวไปด้วยเสียหน่อย”
ชายหนุ่มตอบเสียงขุ่น มองหญิงสาวตาขวาง
“ฉันทำอาหารไม่เป็”
หญิงสาวตอบสีหน้าบึ้งตึง
“เสียชาติเกิดมาเป็ผู้หญิงจริงๆแล้วดูแต่งตัวสินั้น พึ่งตากฝนมาน่าจะหาเสื้อผ้าที่หนาๆใส่ให้ร่างกายอบอุ่น แต่งตัวอย่างนี้เดี๋ยวก็ไม่สบายไปเท่านั้นเอง”
ชายหนุ่มต่อว่าเมื่อเห็นหญิงสาวแต่งกายด้วยชุดเสื้อแขนกุดกับกระโปรงบานสั้นเนื้อผ้าบางพลิ้ว
“มันเื่ของฉัน”
หญิงสาวเถียงอย่างไม่สนใจว่าในคำบ่นนั้นจะแฝงไว้ด้วยความห่วงใยหรือไม่
3K
