(บทย่อยที่ 22 - บทสรุป)
อเล็กซานเดอร์ ซินแคลร์ ถูกนำตัวมาอยู่ในห้องใต้ดินที่ถูกดัดแปลงเป็ห้องควบคุมส่วนตัวของ เอมี่ แคทเธอรีน มอนโร เขาถูกมัดติดกับเก้าอี้ไม้ที่แข็งแกร่ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าและความสิ้นหวังที่ไม่อาจแก้ไขได้
เอมี่ ก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดราตรีที่ยังคงงดงามจากงานเลี้ยง แต่ดวงตาของเธอนั้นเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความบ้าคลั่งและความแค้นที่รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ เธอเดินไปรอบๆ เก้าอี้ที่อเล็กซ์ถูกมัดไว้ ราวกับกำลังชื่นชมผลงานศิลปะชิ้นเอกของตนเอง
"พันธนาการ ของคุณ... มันถูกออกแบบมาสำหรับคุณคนเดียว อเล็กซ์" เอมี่ พึมพำด้วยรอยยิ้มที่น่ากลัว
"คุณ... ปล่อยพ่อแม่ผมไปเถอะ" อเล็กซ์ ขอร้องด้วยเสียงที่แหบพร่า ห่วงใยในความปลอดภัยของ มิสเตอร์เดวิด และ มิสซิสเอลีนอร์ ที่ถูกส่งไปอยู่ในเมืองใหม่ด้วยเงินของเอมี่
"โอ้... พ่อแม่ที่แสนดีของคุณน่ะเหรอ?" เอมี่ หัวเราะอย่างเย้ยหยัน "แน่นอนค่ะ อเล็กซ์ พวกเขาได้รับชีวิตที่ ปลอดภัย ในเมืองใหม่ แต่คุณลืมไปหรือเปล่าว่าตระกูลเวลส์มีเครือข่ายอำนาจที่มองไม่เห็น"
"พวกเขาสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้... ตราบใดที่คุณยังเป็ ทาส ที่เชื่อฟังและทำตามคำสั่งของฉันในทุกเื่ หากคุณคิดจะทรยศฉันอีกครั้ง... ความปลอดภัย ของพ่อแม่คุณก็จะหายไปในทันที" คำพูดของเธอกรีดแทงเข้าไปในจิตใจของอเล็กซ์—เธอใช้ ความรัก ที่เขามีต่อครอบครัวมาเป็เชือกเส้นสุดท้ายที่พันธนาการเขาไว้
เอมี่ เดินเข้ามาประชิดใบหน้าของอเล็กซ์ เธอยกมือขึ้น จู่โจมจับคาง ของเขาอย่างรุนแรงและบีบแน่นจนอเล็กซ์รู้สึกถึงความเ็ปที่กราม
น้ำตา ที่ไหลอาบแก้มของเธอในครั้งนี้ไม่ใช่การแสดง แต่เป็ความเ็ปที่แท้จริงจากอดีตที่ถูกปลุกขึ้นมาพร้อมกับชัยชนะอันแสนโหดร้ายนี้
"คุณมัน ขี้ขลาดตาขาว มากนักใช่ไหม อเล็กซ์!?" เธอตวาดเสียงดังใส่หน้าเขา น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความรวดร้าวที่สั่นสะท้านไปทั่วห้อง
"คุณ เลือกเงิน และ ชีวิต ของตัวเองและครอบครัว... แล้วทิ้ง คนรัก ให้ต้อง ตกนรกทั้งเป็ เมื่อเจ็ดปีก่อน! คุณรู้ไหมว่าฉันต้องทนทุกข์ทรมานขนาดไหน! คุณรู้ไหมว่าการถูก เควิน ย่ำยีมันเ็ปเพียงใด!"
เธอปล่อยมือจากคางของเขา แล้วเปลี่ยนไป บีบไหล่ ของเขาแน่นราวกับ้าให้กระดูกของเขาแหลกสลาย "คุณคิดว่าการที่ อาร์เธอร์ มาช่วยคุณแล้วคุณจะหนีพ้นไปได้ง่ายๆ งั้นเหรอ? ฤทธิ์เดช เยอะเหลือเกินนะ! สงสัยต้อง ลงโทษ กันอย่าง ต่อเนื่อง และ รุนแรง ยิ่งกว่าเดิมเสียแล้ว!"
อเล็กซ์ เงยหน้ามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาและความบ้าคลั่งของ เอมี่ เขารู้แล้วว่าไม่มีทางหลุดพ้นจาก พันธนาการอาภัพรัก นี้ได้เลย เขาสูญเสียทุกอย่าง—คนรักที่เคยปกป้อง (ลิเดีย) , เพื่อนที่หวังดี (อาร์เธอร์) , และแม้กระทั่งอิสรภาพของตนเอง—เพื่อแลกกับการ หลอกตัวเอง ว่าพ่อแม่ของเขาจะปลอดภัย
เอมี่ สรุปชะตากรรมของเขาด้วยคำพูดสุดท้ายที่เยือกเย็น: "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ อเล็กซ์... ทาสของฉัน"
และั้แ่วันนั้น อเล็กซานเดอร์ ซินแคลร์ ก็กลับไปใช้ชีวิตในฐานะ ทาสส่วนตัว ของ เอมี่ มอนโร อย่างสมบูรณ์ เขากลายเป็ เครื่องมือ ที่ตอบสนองความ้าทุกอย่างของเธอ—ทั้งทางกายภาพ ทางอารมณ์ และทางเพศ—โดยไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธอีกต่อไป
เอมี่ ได้รับชัยชนะอย่างสมบูรณ์ ความงามของเธอถูกผนวกเข้ากับความมืดมิดของจิตใจ เควิน มอนโร และ ริชาร์ด เวลส์ ต่างได้รับผลประโยชน์และอำนาจที่มั่นคงยิ่งขึ้นจากความพ่ายแพ้ของศัตรู ส่วน ลิเดีย และ อาร์เธอร์ ก็ต้องถูกจองจำในขุมนรกที่ถูกสร้างขึ้นอย่างถาวรโดยไม่มีวันหลุดพ้น
สาปปราถนา ได้ผูกมัดชีวิตของทุกคนไว้ด้วยกันอย่างไม่มีวันคลาย... ตลอดไป
[จบ บทย่อยที่ 22 - จบเื่]
ตอนพิเศษ: จุดจบที่ถูกพันธนาการ
(บทย่อยที่ 23 - Epilogue)
หลังจากเหตุการณ์ที่ อเล็กซานเดอร์ ซินแคลร์, อาร์เธอร์ ดาร์กวู้ด และ ลิเดีย แฮนเซน ถูกทำลายอย่างย่อยยับ อำนาจของตระกูล เวลส์ และ มอนโร ก็แข็งแกร่งและหยั่งรากลึกยิ่งกว่าเดิมในสังคมชนชั้นสูงของเมือง ความลับและอาชญากรรมของพวกเขายังคงถูกซ่อนไว้ภายใต้ฉากหน้าของความร่ำรวยและเกียรติยศ
ชะตากรรมของตัวละครผู้ถูกสาป:
* อเล็กซานเดอร์ เจมส์ ซินแคลร์ (Alexander james Sinclair): ชีวิตของเขาถูกผนึกไว้ในคฤหาสน์มอนโรอย่างถาวรในฐานะ ทาสส่วนตัว ของ เอมี่ เขาถูกทำลายทั้งร่างกาย จิตใจ และศักดิ์ศรี ไม่เหลือเศษเสี้ยวของชายหนุ่มผู้มีอนาคตอีกต่อไป ทุกวันคือการทำตามคำสั่งอันน่าอับอายของเธอและการตอบสนองต่อความ้าที่รุนแรง เขาใช้ชีวิตอย่างซึมเซา ไร้ความรู้สึก และรู้ดีว่านี่คือจุดจบที่เขาต้องแลกมากับความปลอดภัยของพ่อแม่
* มิสเตอร์เดวิด & มิสซิสเอลีนอร์ ซินแคลร์ (Mr. & Mrs. Sinclair): พ่อแม่ของอเล็กซ์ใช้ชีวิตอย่างเงียบๆ และโดดเดี่ยวในเมืองใหม่ที่เอมี่จัดหาให้ พวกเขาสบายดีทางด้านกายภาพและฐานะการเงิน แต่จิตใจกลับเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและไม่เข้าใจถึงการ "ทำงานใช้หนี้" ที่โหดร้ายของลูกชาย พวกเขาเขียนจดหมายมาหาเขาอย่างสม่ำเสมอ แต่ไม่เคยได้รับคำตอบที่แท้จริง และต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วยความเชื่อที่ผิดๆ ว่าลูกชายของพวกเขายังคงปลอดภัยภายใต้ความเมตตาของตระกูลมอนโร
* อาร์เธอร์ ดาร์กวู้ด (Arthur Darkwood): ความฉลาดและความทะเยอทะยานของเขาถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง อาร์เธอร์ ถูกบังคับให้ทำงานในซ่องโสเภณีที่สกปรก ต้องใช้ร่างกายของเขาแลกกับความอยู่รอดในแต่ละวัน ความสามารถในการเป็นักธุรกิจและมหาเศรษฐีถูกลบเลือนไปแทนที่ความอับอายและาแที่ไม่มีวันหาย เขาถูกทิ้งให้จมดิ่งสู่ก้นบึ้งของสังคม ถูกลืมและไม่สามารถหลุดพ้นจากชีวิตที่เต็มไปด้วยความมืดมิดนั้นได้
* ลิเดีย แฮนเซน (Lydia Hansen): ลิเดีย กลายเป็ นางบำเรอ ส่วนตัวของนักธุรกิจพันธมิตรของ ริชาร์ด เวลส์ เธอถูกควบคุมและถูกใช้เป็เครื่องมือสนองตัณหาของชายสูงวัยผู้นั้นไปตลอดชีวิต ความงามของเธอถูกกักขังอยู่ในกรงทองที่น่ารังเกียจ เธอรู้ว่าพี่ชายของเธอก็ตกนรกไม่ต่างกัน และความรักที่เธอเคยมีต่อ อเล็กซ์ ก็กลายเป็แค่เื่เล่าที่จบลงด้วยโศกนาฏกรรมที่โหดร้ายที่สุด
* เสียงหัวเราะที่ว่างเปล่าของชาวบ้าน
หลังจากการหายตัวไปของอเล็กซ์ หมู่บ้านเล็กๆ ที่เคยสงบสุขกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศที่จอมปลอม ชาวบ้านที่เคยพ่นสีด่าทออเล็กซ์หน้าบ้านยังคงใช้ชีวิตต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พวกเขาชื่นชมความมั่งคั่งของตระกูลเวลส์และมอนโร โดยไม่รู้เลยว่าภาษีและที่ดินที่พวกเขาถือครองอยู่นั้น ถูกกัดกินด้วยอิทธิพลมืดและธุรกิจยาเสพติดของริชาร์ด เวลส์ ความงามของหมู่บ้านแห่งนี้จึงเป็เพียงเปลือกนอกที่ซ่อนความเน่าเฟะของสังคมที่พร้อมจะรุมประชาทัณฑ์ผู้บริสุทธิ์เพื่อเอาใจผู้มีอำนาจ
* โศกนาฏกรรมของตระกูลดาร์กวู้ดและแฮนเซน
อาร์เธอร์ ดาร์กวู้ด: จากมหาเศรษฐีหนุ่มผู้สง่างามที่พยายามกอบกู้ความยุติธรรม กลับต้องตกนรกทั้งเป็เมื่อถูกริชาร์ดและเควินซ้อนแผนจับตัวส่งขายให้กับเครือข่ายค้ามนุษย์ เขาถูกบังคับให้ทำงานในซ่องโสเภณีที่โสมม ถูกทุบตีและทอดทิ้งให้จมอยู่กับความอับอายในฐานะโสเภณีชายที่ไร้ค่า
ลิเดีย มารี แฮนเซน: หญิงสาวผู้มีรักที่ซื่อสัตย์ต่ออเล็กซ์ กลับถูกความแค้นบิดเบี้ยวของเอมี่ตามจองล้าง เธอถูกจับส่งไปเป็ "นางบำเรอ" ส่วนตัวให้แก่นักธุรกิจเฒ่าตัณหากลับที่เป็พันธมิตรของริชาร์ด ลิเดียต้องใช้ชีวิตในกรงทองที่น่ารังเกียจชั่วชีวิต โดยรู้ดีว่าทั้งคนรักและพี่ชายของเธอต่างตกอยู่ในนรกไม่ต่างกัน
แผนการที่มืดมิดที่สุดของเอมี่:
ส่วน เอมี่ แคทเธอรีน มอนโร นั้นกลับใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในความมืดมิดของชัยชนะ เธอมีความสุขที่ได้ควบคุมและทรมาน อเล็กซ์ ผู้ซึ่งเธอเชื่อว่าทรยศความรักของเธอเมื่อเจ็ดปีก่อน แต่ความสุขนั้นก็ถูกเติมเต็มด้วย ความว่างเปล่า ที่แท้จริง
วันหนึ่ง เอมี่ ได้ปรึกษาหารืออย่างเคร่งเครียดกับ ริชาร์ด เวลส์ พ่อของเธอ และ เควิน มอนโร สามีของเธอ ในห้องทำงานส่วนตัวของเควิน
"ที่รัก... ฉันคิดว่าถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องมี ทายาท" เอมี่ เริ่มต้นการสนทนาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลอย่างน่าขนลุก
เควิน มองเธออย่างประหลาดใจ "แน่นอนสิ เอมี่! เราพยายามกันมานานแล้ว แต่เราก็รู้ว่าปัญหาอาจจะมาจากฉัน..."
"ใช่ค่ะ เควิน" เอมี่ ตอบกลับ "และเราไม่สามารถเสี่ยงให้ ทายาท ของตระกูลเราไม่แข็งแรงได้"
เอมี่ จ้องมองไปที่ ริชาร์ด เวลส์ พ่อของเธอ "พ่อ... อเล็กซ์ เป็คนที่มีสายเืที่สมบูรณ์แบบ ทั้งรูปลักษณ์ ความเฉลียวฉลาด และพันธุกรรมที่แข็งแกร่ง พ่อเห็นด้วยกับความคิดของลูกไหมคะ?"
ริชาร์ด เวลส์ ยิ้มอย่างช้าๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเห็นแก่ตัวและอำนาจ "แน่นอนสิลูกรัก เอมี่ การที่ลูกเลือกที่จะให้ลูกคนงานรับใช้มาเป็ พ่อพันธุ์ สำหรับทายาทของตระกูล... มันคือการแสดงถึงอำนาจและอัจฉริยภาพของลูกอย่างแท้จริง"
เควิน มอนโร ซึ่งตระหนักถึงสถานการณ์ทั้งหมดอย่างรวดเร็ว (และยังคง้ารักษาหน้าและอำนาจทางธุรกิจไว้) กลับเห็นด้วยอย่างไม่มีเงื่อนไข
"ทำเลยที่รัก" เควิน กล่าวอย่างเฉยชาและน่ารังเกียจ "ให้ไอ้ อเล็กซ์ มันเป็แค่ พ่อพันธุ์ ชั้นดีที่ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรในตัวทายาทของเรา... มันจะทำให้มันต้องอยู่ในกรงของเธอไปชั่วนิรันดร์"
เอมี่ ยิ้มด้วยความพึงพอใจและอำมหิตที่สุด เธอได้กำหนดชะตากรรมสุดท้ายของ อเล็กซ์ แล้ว—เขาจะไม่ใช่แค่ทาสสวาท แต่จะถูกบีบบังคับให้เป็ พ่อของลูก ของเธออย่างลับๆ โดยที่เขาไม่มีสิทธิ์ในการรับรู้หรือเรียกร้องความเป็พ่อใดๆ ทั้งสิ้น การกระทำนี้เป็การผูกมัดและทรมานเขาด้วย พันธนาการ ที่ถักทอด้วยสายเืไปจนชั่วนิรันดร์
"ในคฤหาสน์ที่ฉาบด้วยทองคำ... อเล็กซานเดอร์อาจยังคงเป็ชายหนุ่มที่งดงามที่สุดในโลก แต่ั์ตาสีน้ำตาลทองแดงคู่นั้นกลับไร้ซึ่งิญญา เพราะเขารู้ดีว่านับจากนี้ไป ทั้งลมหายใจและสายเืที่ไหลเวียนอยู่ในกาย ไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป... หากแต่เป็เพียง 'พันธนาการ' ที่ผูกมัดเขาไว้ในนรกแห่งความปรารถนาของปีศาจสาวผู้ครั้งหนึ่งเคยชื่อว่า 'คนรัก' ไปจนชั่วนิรันดร์"
[จบตอนพิเศษ]
179
