บทที่
| 5 |
ผมขอดวลกับมัน
“ไอ้เหี้ยนี่!!!”
“มึงกล้าพูดกับพี่รามแบบนี้ได้ยังไงวะ!!”
“เฮ้ย.. ไม่ต้อง..”
ก่อนมือขวาที่แสนรักแสนไว้ใจของเ้าพ่อทวีสินจะยกมือปรามลูกน้อง เขาก็กระตุกยิ้มให้กับความท้าทายที่ไม่เกรงกลัวของเก่งกล้า ไอ้เวรนี่แม่งทั้งเก่งทั้งกล้าสมชื่อจริงๆ
เื่ฝีมือยังอ่อนหัด คงมีแต่ปากนี่ที่มันเก่งเกินใคร
“หึๆ กูล่ะชอบจริงๆเลย ไอ้เด็กใหม่ที่มันอ้อนมืออ้อนตีนอย่างมึงเนี่ย”
รามกล่าวก็เดินเข้ามาใกล้กับเก่งกล้าจนประชิดตัว เขาโน้มใบหน้าอันโเี้เข้ามาใกล้พร้อมกับเอ่ยบางอย่าง
“งั้นก็ถือว่าเป็โชคดีที่กูไม่มีเมีย หึ.. เพราะถ้ากูมี กูก็คงจะต้องเอามาแบ่งปันน้องๆของกูล่ะมั้ง มึงว่ากูใจกว้างดีไหมล่ะไอ้เก่งกล้า”
พึ่บ!!
แต่จังหวะนั้นเองที่มือหนาของรามก็เอื้อมมากระชากคอเสื้ออีกฝ่าย เขาจ้องมองเข้ามาในดวงตาที่แดงก่ำของเก่งกล้า ก่อนจะยกยิ้มริมฝีปากอย่างชอบใจในท่าทีที่ไม่หวั่นเกรงนี้
“ไอ้ราม!! มึงจะทำเหี้ยอะไรไอ้เก่งกล้ามันเนี่ย!! ปล่อยน้องกู!”
คนที่เข้ามาห้ามปรามได้ทันท่วงทีก็คือใหญ่กับพวกนัททิว เขาแทรกตัวเข้ามาพร้อมทั้งดึงเก่งกล้าเข้าไปหลบทางด้านหลัง แววตาดุดันหันมองทางไอ้น้องชายตัวแสบที่มันเพิ่งก่อเื่
ใหญ่เคยเตือนเก่งกล้าว่าไม่ให้เข้าไปยุ่งกับพวกของราม เขาย้ำมาหลายครั้งหลายครา แต่ก็ดูเหมือนว่าวันนี้ไอ้น้องเวรนี่มันจะสติแตกไปแล้ว
“ถ้าไอ้เหี้ยนี่มันทำอะไรผิดไปกูก็ต้องขอโทษแทนด้วยแล้วกัน เฮ้อ.. อย่ามีเื่มีราวกันเลยไอ้ราม มึงก็รู้ว่านายท่านเขาไม่ชอบ”
“หึ.. เออ”
“……”
“อบรมสั่งสอนเด็กมึงหน่อยก็ดีนะ มันชักจะลามปามกูมากเกินไปแล้ว”
คนร้ายกาจชี้นิ้วมาทางเก่งกล้าที่ยืนกัดฟันกรอด ดวงตาแดงก่ำของเขานั้นยังคงจ้องมองไปที่รามอย่างไม่สลด ยิ่งเห็นแบบนี้แล้วไฟร้อนในใจของรุ่นพี่ใหญ่มันก็ได้ลุกโชน
รามกับใหญ่อายุเท่ากัน พวกเขามีฐานะที่เยื้องๆกันอยู่พอสมควร น่าเสียดายที่เ้าพ่อรักรามมากกว่า อำนาจของใหญ่จึงไม่อาจเทียบเท่าอีกฝ่ายได้
“ฝากไว้ก่อนเถอะมึง หึ.. หวังว่าจะได้เจอกันอีกบ่อยๆนะ”
รามพูดพลางก็กระตุกยิ้มและเดินผิวปากออกไป ตามหลังด้วยลูกน้องที่เป็มือขวาอีกหลายคน ทุกสายตาต่างจับจ้องมองไปทางเก่งกล้าเขม็ง
ตึกๆๆๆ
แต่แทนที่เขาจะยืนกลัวจนตัวสั่น คนที่กล้าสมชื่อก็เดินตรงไปยังร่างอันบอบช้ำของอาทิตย์ ผู้ชายที่อ่อนแอที่สุดของคฤหาสน์ แม้เขาจะเป็มือขวาของเ้าพ่อทวีสิน..
“อึ่ก..”
“พี่อาทิตย์ไม่เป็อะไรใช่ไหม ไหวไหมพี่!”
แต่นั่นมันก็เกิดจากการที่นายท่านช่วยเหลือครอบครัวของเขามา ไม่ได้เกิดจากการที่อาทิตย์มีฝีไม้ลายมืออะไร นั่นจึงทำให้อาทิตย์ตกเป็เป้าที่พวกรามคอยกลั่นแกล้งอยู่เสมอ
“มึงทำเหี้ยอะไรลงไปไอ้เก่งกล้า เฮ้อ.. กูเคยเตือนมึงแล้วใช่ไหมว่าอย่าเข้าไปเสือกเื่คนอื่น”
“แล้วพี่จะให้ผมทำยังไงวะ พี่ดูสภาพพี่อาทิตย์ก่อนไหม แบบนี้จะให้ผมยอมอยู่เฉยได้ยังไง”
เก่งกล้าที่หอบหิ้วร่างสูงผอมเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง ซึ่งคนในอ้อมกอดอย่างอาทิตย์ก็เริ่มไม่ได้สติ เืสีแดงฉานไหลรินเต็มใบหน้าจนมันหยดลงบนเสื้อยืด
“ไอ้เวรพวกนั้นมันทำร้ายพี่อาทิตย์ไม่พอ มันยังจ้องจะทำร้ายเมียของพี่อาทิตย์อีก แม่งจะรังแกผู้หญิงที่ไร้ทางสู้ พี่คิดว่าเื่นี้มันเป็เื่ปกติเหรอพี่ใหญ่”
“เฮ้อ..”
เก่งกล้าที่รักความยุติธรรม ยังไงมันก็ยังเป็คนเดิมไม่เคยเปลี่ยน
“รีบพาไอ้อาทิตย์ไปทำแผลเถอะ ถ้าอาการมันไม่ดีขึ้นก็พาไปโรงพยาบาล”
“แล้วเื่นี้ล่ะพี่ เราควรที่จะต้องบอกนายท่าน”
“มึงหุบปากเลยนะไอ้เก่งกล้า”
“……”
“ถ้ามึงอยากมีชีวิตอยู่ที่นี่ต่อ มึงต้องหุบปากกับเื่นี้ให้สนิท ห้ามพูดให้นายท่านรู้เด็ดขาด ไม่งั้นมึงโดนไอ้เหี้ยพวกนั้นเล่นงานแน่”
“พี่ใหญ่..”
“แค่เื่นี้กูก็ไม่รับประกันความปลอดภัยมึงแล้ว ต่อจากนี้มึงเตรียมตัวไว้ก็แล้วกัน มึงจะได้เห็นฤทธิ์เดชของไอ้รามมากขึ้นกว่าเดิม เชื่อกูเถอะ”
หลายวันต่อมา..
หากฟ้าฝนเป็ดั่งความโชคร้าย ส่วนพื้นดินก็คือเด็กใหม่ของคฤหาสน์หงส์ดำอย่างเก่งกล้า เห็นทีว่าพายุคงจะโหมกระหน่ำลงมาไม่หยุดหย่อน
เพราะวันนี้คือวันดวลฝีมือของมือขวา ในทุกๆครึ่งปีจะมีการพัฒนาระดับการต่อสู้ โดยเ้าพ่อทวีสินจะจับมือขวาเข้ามาต่อสู้กัน คนที่ชนะก็จะได้เงินจำนวนมหาศาล อาจจะหมื่น หรือไม่ก็.. หลักแสน
“มึงโอเคขึ้นแล้วใช่ไหมวะไอ้กล้า”
“โอเคดิ กูไม่ได้กลัวพวกแม่งสักหน่อย”
“เอ่อ.. กูหมายถึง.. เื่เมื่อวันเสาร์ที่แล้วตอนเที่ยงอะ”
แต่แล้วคำถามที่ค่อนข้างจะเกรงใจเพื่อนของนัททิว มันก็ทำให้เก่งกล้าหยุดชะงัก เขาแน่นิ่งไปสักพักก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบซาลาเปามากิน
“อืม ก็ดีขึ้นแล้วล่ะ กูไม่อยากเสียเวลาคิดอะไรกับเื่ไม่เป็เื่”
เขาพยายามจะทำใจให้เกลียดผู้หญิงคนนั้น มันง่ายกว่าการที่ทำใจลืมทั้งๆที่ยังรัก
“เฮ้อ.. ดีแล้วมึง! กูน่ะอยากให้มึงลืมเื่ทุกอย่างเกี่ยวกับผู้หญิงใจร้ายคนนั้นไปให้หมดเลย เพราะยังมีผู้หญิงสวยๆอีกหลายคนรอมึงอยู่”
“ถ้ามึงจะหมายถึงหมวยน่ะ หุบปากไปเลยไอ้สัด”
“กูไม่ได้หมายถึงนังหมวยเว้ย! กูหมายถึงผู้หญิงในอนาคตที่จะเข้ามาในชีวิตมึงต่างหาก เดี๋ยวถ้าวันไหนว่างๆกูจะให้พี่ใหญ่พาไปบาร์แถวนี้ รับรองว่ามึงได้สาวคนใหม่แน่”
นัททิวเอ่ยด้วยรอยยิ้มกว้าง ดวงตาของเขาลุกวาวราวกับเห็นแสงสว่างในเื่นี้ มือหนาเอื้อมไปตบบ่าแกร่งของเก่งกล้าเพื่อให้กำลังใจ
ดูเหมือนว่าเ้าตัวจะไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับเื่นี้สักนิดเดียว เขายังคงใช้ชีวิตแบบผู้ชายขยันหาเงินทั่วไป ไม่ได้อยากจะเปิดใจรักใครอีก
“ไอ้เก่งกล้า ไอ้นัททิว”
“ครับพี่ใหญ่?”
แต่แล้วเสียงของใหญ่ที่เดินเข้ามาในโซนห้องครัวก็เอ่ยเรียกน้องชาย ใหญ่อยู่ในชุดต่อสู้แบบครบสูตร เขาเปลือยท่อนบนจนเผยให้เห็นกล้ามเป็มัด ส่วนท่อนล่างก็ใส่กางเกงขายาวสีดำ สองมือถูกพันไปด้วยผ้าสีขาว
“วันนี้มีการดวลฝีมือนะ อย่างที่กูเคยเล่าให้ฟังแหละ ทุกๆครึ่งปีจะมีการดวลใหญ่หนึ่งครั้ง เดี๋ยวพวกมึงเตรียมเข้าห้องโถงเลย”
“ว่าไงนะพี่ใหญ่ นี่พวกเราต้อง..”
“พวกมึงน่ะไม่เกี่ยว การดวลนี้จะเข้าชิงแค่พวกมือขวาเท่านั้น ใครชนะจะได้เงินสดแสนนึง”
“ห๊ะ!!!!”
สิ้นคำอธิบายนั้นก็ทำให้เก่งกล้ากับนัททิวถึงกับอ้าปากค้าง โดยมีกันต์ที่เพิ่งเดินเข้ามาสมทบอีกแรง
“เออ วันนี้นายท่านทวีสินใจปล้ำ เขาจะให้รางวัลผู้ชนะแสนนึง เมื่อสามเดือนก่อนก็ได้แค่ห้าหมื่น หึ.. ไม่รู้ว่าท่านนึกคึกอะไรเหมือนกัน ศึกวันนี้ก็คงจะร้อนเป็ไฟแหละ พวกไอ้รามยิ่งหน้าเงินอยู่ด้วย”
ใหญ่เอ่ยพลางก็ขยับเขยื้อนร่างกายตัวเอง เขาวอร์มร่างกายรอการปะทะั้แ่เช้า ดูเหมือนว่าเ้าตัวจะไม่ค่อยตื่นเต้นกับเื่นี้สักเท่าไหร่
หนึ่งชั่วโมงต่อมา..
เป๊ง ! ! ! !
วืบบบบ!
ตึกๆ ๆ ๆ ผั่วะ!!!
ในขณะนี้ที่ทุกคนในคฤหาสน์ได้เข้ามานั่งล้อมวงใจกลางห้องโถงใหญ่ ซึ่งห้องนี้ก็ถูกเปิดหน้าต่างออกจนหมดทุกบาน มันเลยทำให้อากาศค่อนข้างจะถ่ายเทและไม่ร้อนอบอ้าว
มีเสียงหมัดกับฝีเท้าขยับเขยื้อนอยู่เป็ระยะ เสียงหอบหายใจของมือขวาเ้าพ่อทวีสิน ตามมาด้วยเสียงร้องโอดครวญด้วยความเ็ปของผู้แพ้
“อึ่ก! อ..โอ๊ยยย!!”
“เฮ้!!!!”
“วู้วววววว!!!”
บรรดาผู้ชายประมาณห้าสิบคนที่นั่งล้อมวงอยู่นั้นต่างโห่ร้องด้วยความสะใจ เพราะไม่ว่าใครที่แพ้ก็ถูกตอกย้ำความเ็ปกันหมด
้าชั้นสองจะเป็เ้าพ่อทวีสินที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ โดยด้านข้างก็จะเป็รามกับพวกลูกน้อง พวกเขาจ้องมองไปยังสังเวียนล่องหนข้างล่าง
“ไอ้ใหญ่ฝีมือมันไม่เคยตกเลยว่ะ หึ.. กูล่ะชอบจัง”
เ้าพ่อผู้เหี้ยมโหดเอ่ยพลางกระตุกยิ้มบาง เขาเอื้อมมือไปหยิบชาบนโต๊ะข้างเก้าอี้ ซึ่งก็มีหมวยคอยรินน้ำชาร้อนๆเพื่อเสิร์ฟให้กับเขา
“ครับ นายท่าน.. มันเป็คนมีฝีมือครับ”
รามตอบรับด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยเต็มใจ เขาขบกรามตัวเองแน่นพลางจ้องมองไปยังไอ้เด็กใหม่ ตอนนี้เก่งกล้ากำลังนั่งเชียร์พี่ชายตัวเองในวงล้อม
เห็นทีวันนี้เขาจะต้องสั่งสอนอะไรบางอย่างให้กับมันสักหน่อย..
“วันนี้ผมขอดวลด้วยนะครับนายท่าน”
“หืม? มึงเนี่ยนะ”
“นายท่านดูิ่ในฝีมือของผมเกินไปแล้วนะครับ ครั้งนี้ผมขอลงสนามด้วยตัวเองได้ไหมครับ”
“เหอะ หึๆๆ ที่กูไม่อยากให้มึงลงก็เพราะว่ามึงจะชนะทุกคนต่างหากเล่า เงินแสนนั่นก็จะต้องตกเป็ของมึง กูถึงให้มึงมานั่งข้างกูเนี่ย ปล่อยให้เด็กๆมันเล่นกันไปเถอะ”
เ้าพ่อทวีสินยกยิ้มมุมปากให้กับมือขวาที่ไว้ใจที่สุด เขาเมินมองออกไปยังสนามดวลด้านล่างที่ค่อนข้างคึกคัก ใหญ่สามารถเอาพวกมือขวาคนอื่นให้สยบแทบเท้าได้ง่ายๆ
“งั้นผมขอสละสิทธิ์ไม่เอาเงินแสน แต่.. ผมขอดวลกับไอ้เก่งกล้าตัวต่อตัวได้ไหมครับ”
กึก!
จังหวะนี้เองที่คำพูดของรามทำให้ทุกคนเบิกตาโพลง โดยเฉพาะกับหมวยที่นั่งอยู่เบื้องล่างเท้าของเ้าพ่อ เธอรีบเงยหน้าขึ้นไปมองรามในทันที ไม่เว้นแม้แต่ลูกน้องของรามที่มีท่าทีใกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน
และก็เ้าพ่อผู้ปกครองคฤหาสน์นี้อย่างทวีสินด้วย..
3K
![ฮูหยินแสนร้ายของท่านแม่ทัพ [ จบ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1696690801_3420235.webp)
