[ห้องเรียน]
ในขณะที่รถถังยังเอาแต่จ้องโบ๊ทเพื่อจับผิดอยู่นั้นโบ๊ทก็เริ่มมองหาเพื่อนร่วมแก๊งของเขาอีกคนด้วยสีหน้าเครียดปนสงสัย
"เออ...แล้ววันนี้สายชลหายไปไหนอ่ะ?ทำไมไม่เห็นมันเลย มันไม่มาเรียนเหรอวะ?"
โบ๊ทถามพร้อมกับหันไปจ้องหน้ารอฟังคำตอบจากรถถังและรถถังก็ตอบกลับมาเพียงสั้น ๆ ว่า
"มา”
โบ๊ทเลิกคิ้วสูงด้วยความไม่เข้าใจรถถังจึงโบ้ยหน้าไปด้านหลังห้องเรียน พร้อมกับบอกโบ๊ท
“มันอยู่โน่น มันนั่งสวดมนต์อยู่หลังห้องโน้น"
โบ๊ทมองตามรถถังไปด้านหลังห้องแล้วโบ๊ทก็เห็นสายชลกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาอ่านตำราเรียนอยู่ด้วยท่าทางตั้งใจมาก
"หึ...หนอนหนังสือจริง ๆ เลยนะเพื่อนเรา”
โบ๊ทยกยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าไปมาเบา ๆเมื่อเขาเห็นเพื่อนรักของเขาตั้งใจเรียนหนังสือขนาดนั้น ก่อนที่โบ๊ทจะวกกลับมาเหน็บรถถังที่ไม่เคยตั้งใจเรียนเลยในชีวิต
“ว่าแต่นายเถอะมาเรียนวันนี้ได้เอาตำราเรียนใส่กระเป๋าเรียนมาด้วยหรือเปล่าหรือว่าแค่สะพายกระเป๋าเปล่ามาเรียนเหมือนเดิม"
"เฮ้อ...ไอ้โบ๊ท ไอ้บ้าเฮ้ยวกกลับมากเหน็บกูจนได้นะมึง”
รถถังทำหน้างอไม่พอใจ ก่อนที่เขาจะหันหลังให้กับโบ๊ทด้วยท่าทางเหมือนคนกำลังงอนอย่างหนัก
"อ้าว...พูดแค่นี้งอนเหรอ?”
“ก็มึงชอบแขวะกูตลอดเลยนะไง กูเลยงอน เดี๋ยวกูย้ายไปนั่งโต๊ะอื่นดีกว่ากูไม่นั่งกับมึงแล้วละ"
รถถังหันกลับมาแขวะโบ๊ทเสียงเครียดพร้อมกับหอบกระเป๋าเรียนของเขาย้ายไปนั่งโต๊ะอื่นที่อยู่ไม่ไกลจากโบ๊ทอะไรเลยเพราะแค่โต๊ะถัดไปเท่านั้น
“กลับมานั่งที่เดิมเถอะ โบ๊ทไม่แขวะแล้วก็ได้กลับมานั่งที่เดิมนะ เร็ว ๆ กลับมานั่งข้าง ๆ พี่โบ๊ทเหมือนเดิมนะรถถังน้อย"
โบ๊ทกระดึกนิ้วเรียกเพื่อนอย่างล้อเลียนและสนิทสนมแต่รถถังกลับไม่เล่นด้วย
"โนว์..."
รถถังชูนิ้วกลางใส่โบ๊ทอย่างไม่จริงจังนักก่อนที่เขาจะหันหลังให้กับโบ๊ท พร้อมกับล้วงมือถือออกมาเล่นเกมอย่างตั้งใจ โดยไม่สนใจสิ่งแวดล้อมรอบกายอีกต่อไป
"เฮ้อ...ดูเหมือนวันนี้แก๊งหงษ์เหินของพวกเราจะแตกแยกซะแล้วสิเพราะคุณสายชลก็มัวแต่อ่านตำราเรียน ส่วนไอ้รถถังก็เสือกงอนกูอีก และคุณโบ๊ทอย่างกูควรจะนอนสักงีบดีกว่าไหมนะ”
โบ๊ทบ่นพึมพำออกมาตามลำพัง พร้อมกับถามตัวเองแบบข้างทางตัวเองเพราะความจริงแล้วโบ๊ทก็เริ่มง่วงเหงาหาวนอนแล้วจริง ๆ
“เฮ้อ...นอนดีกว่า”
โบ๊ทว่าพร้อมกับฟุ๊บหน้าลงไปแนบกับโต๊ะเรียน พร้อมกับหลับตาลงจนปิดสนิทแล้วโบ๊ทก็เข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างง่ายดายในที่สุด…
[10 นาทีผ่านไป]
หลังจากที่โบ๊ทหลับลึกไปนานร่วม 10 นาทีเขาก็รู้สึกกึ่งหลับกึ่งตื่นเมื่อเขาได้ยินเสียงเพื่อน ๆ ในห้องคุยกันจ้อกแจ้กไม่หยุดแต่เขาเลือกที่จะไม่สนใจเงยหน้าขึ้นมาสนทนากับใคร เพราะเขาคิดว่าเพื่อน ๆ ของเขาคุยกันแต่เื่ไร้สาระทั้งนั้นแต่สักพักโบ๊ทก็ได้ยินเสียงกรี๊ดกร๊าดของสาว ๆ ดังแว่วมาแต่ไกล
กรี๊ด! กรี๊ด! อร๊าย! ผู้ชาย!
โบ๊ทยกมือขึ้นมาปิดหูของเขาไว้ทั้งสองข้างเพื่อไม่ให้ตัวเองได้ยินเสียงกรี๊ดอันน่ารำคาญที่ยังดังอย่างต่อเนื่องนั้นอีกซ้ำอาจารย์ยังเอาไม้เรียวเคาะกระดานซ้ำเติมโบ๊ทอีกต่างหาก
ก๊อก ก๊อก
“อ้าว! ทุกคนเงียบก่อนหน่อย” เสียงอาจารย์ระเบียบปรี๊ดขึ้นจนแสบเข้ามาในแก้วหูแต่ว่าโบ๊ทก็เลือกที่จะไม่สนใจอยู่ดี เพราะเขายังคงเอามือปิดหูไว้อยู่อย่างนั้นและฟุ๊บหน้าอยู่บนโต๊ะเหมือนเดิม
“กรี๊ด! อร๊าย! ผู้ชาย! / หล่อมาก / หล่อทั้งสามคนเลย / อร๊าย! ขนาดยืนเฉย ๆ ยังหล่อเลย”
“มันจะแรดเกินไปหน่อยไหม! กรี๊ดอยู่ได้ หนวกหูฉิบหาย”
โบ๊ทบ่นอุบอิบเบา ๆ เมื่อเสียงของเพื่อน ๆเขายังคงดังแว่วอยู่ตลอดเวลาจนเป็เหตุทำให้เขาพลอยหงุดหงิดไปด้วย
“วันนี้เรามีนักเรียนใหม่ 3 คนเพิ่งจะย้ายมาเรียนคณะเดียวกับพวกเราที่นี่ต่อไปนี้อาจารย์อยากให้พวกเราทุกคนช่วยดูแลเพื่อนใหม่ของเราด้วยเพราะพวกเขายังใหม่อยู่ อาจจะยังไม่รู้ว่าโรงอาหาร โรงยิม ห้องซ้อมดนตรีและอาคารเรียนแต่ละวิชาของคณะอยู่ที่ไหนบ้าง ยังไงครูขอฝากพวกเราทุกคนดูแลแนะนำพวกเขาด้วยนะ”
โบ๊ทยังได้ยินเสียงของอาจารย์ระเบียบพูดคุยกับเพื่อน ๆร่วมห้องของเขาอยู่ตลอดเวลา แม้ว่าเขาจะเอามืออุดหูไว้อย่างแ่าก็ตาม
“ได้ค่ะ / ได้ครับ”
“พร้อมเพรียงกันดีมาก”
“ถ้างั้นจอมทัพให้ไปนั่งข้าง ๆ รถถังเลยจ๊ะ”
“ครับ”
โบ๊ทค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นและหันไปเหลือบมองคนที่ชื่อจอมทัพที่กำลังจะเดินไปนั่งกับรถถึงเพื่อนของเขาเล็กน้อยก่อนที่เขาจะพ่นลมออกจากปากด้วยท่าทางเซ็ง ๆหลังจากนั้นโบ๊ทก็เหลือบมองดูนักศึกษาใหม่คนต่อไปที่อาจารย์ระเบียบกำลังชี้นิ้วบอกให้ไปนั่งข้างๆ เพื่อนของเขาอีกคน
“นาวาให้ไปนั่งข้าง ๆ สายชล”
“ครับ”
โบ๊ทมองตามนักศึกษาหน้าใหม่ไปจนกระทั่งเขาหย่อนก้นนั่งลงข้างๆ สายชล ก่อนที่โบ๊ทจะส่ายหน้าไปมาด้วยท่าทางเบื่อเซ็งแล้วเขาก็ฟุ๊บหน้าลงกับโต๊ะเรียนของตัวเองเหมือนเดิม เพราะเขาไม่อยากจะสนใจอะไรอีกแล้วนอกจากนอน
“กัปตันไปนั่งข้าง ๆ โบ๊ทไปลูก”
“ครับ”
โบ๊ทข่มตาเข้าหากันแน่นเมื่อเขาได้ยินอาจารย์ที่ปรึกษาสั่งให้นักศึกษาคนสุดท้ายมานั่งกับเขา
“เฮ้อ! หงุดหงิดเว้ย! ทำไมต้องให้นักศึกษาใหม่มานั่งใกล้เราด้วยวะ น่ารำคาญที่สุด นอนดีกว่า”
เขาบ่นอุบอิบเบา ๆ ก่อนที่เขาจะตีเนียนแกล้งหลับเพราะไม่อยากพูดคุยกับนักศึกษาใหม่ที่กำลังเดินมานั่งข้างเขา
กึก! กึก! กึก!
เสียงกุกกักดังขึ้นสร้างความเดือดร้อนรำคาญใจให้กับโบ๊ทจนทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเปรยออกไปข่มขวัญนักศึกษาใหม่อย่างหงุดหงิด
“เบา ๆ ดิ คนจะนอน”
โบ๊ทพูดพร้อมกับคว้ากระเป๋าเรียนของตัวเองขึ้นมาวางทับหัวไว้เพื่อแสดงให้นักศึกษาใหม่รู้ตัวว่าโบ๊ทไม่ปลื้มนะ ทว่าเสียงกุกกักก็ยังดังขึ้นเป็ระยะเหมือนกับว่าอีกฝ่ายจะจงใจแกล้งให้โบ๊ทรำคาญใจ
กึก! กึก!
“คร๊อกฟรี่ คร๊อกฟรี่”
โบ๊ทตัดปัญหาด้วยการแกล้งหลับและไม่ยอมเงยหน้าขึ้นไปทำความรู้จักกับนักศึกษาใหม่เลยจนนักศึกษาใหม่เริ่มหงุดหงิดกับกิริยาท่าทางของโบ๊ท
"นี่! คุณเตี้ย!”
เสียงทุ้มต่ำของนักศึกษาใหม่ที่ดังอยู่ข้างหูทำให้โบ๊ทยกยิ้มพอใจมากที่เขาได้กลั่นแกล้งให้อีกฝ่ายมีน้ำโห ก่อนที่โบ๊ทจะแกล้งต่อด้วยการยกขาขึ้นไปเตะสะเปะสะปะใส่ขาของนักศึกษาใหม่คนดังกล่าว
“อื้ม...แจ๊บ แจ๊บ ไม่รู้ไม่ชี้ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น”
คิก คิก คิก
โบ๊ทหัวเราะคิกคักเมื่อเขาได้กลั่นแกล้งนักศึกษาใหม่ เพราะเขาถือว่านี่คือการรับน้องสำหรับเขาทว่าเสียงทุ้มต่ำนั้นกลับดังขึ้นอีก
“ไอ้เตี้ย!”
โบ๊ทยังตีมึนด้วยการแกล้งหลับต่อไปเพราะเขาคิดว่านักศึกษาใหม่คงไม่ได้หมายถึงเขา เนื่องจากเขาไม่ได้เตี้ยเลยสักนิด
“ไอ้เตี้ย!มันคงไม่ได้คุยกับกูหรอกมั้ง เพราะกูไม่ได้เตี้ยสักหน่อย”
“ไอ้เตี้ย!”
“ชัดเลย!มันเรียกกูว่าไอ้เตี้ย”
คราวนี้โบ๊ทกัดฟันสบถออกมาเบา ๆ ก่อนที่เขาจะค่อย ๆเงยหน้าขึ้นและหันขวับไปเผชิญหน้ากับนักศึกษาใหม่คนนั้นที่กล้าเรียกเขาว่าไอ้เตี้ย...
.....
sundog
7K
