ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        “ท่านป้ากล่าวว่าเมื่อสองสามวันมานี้ นางได้พลิกค้นทั่วทั้งตำหนักหลวงแล้วแต่กลับไม่พบแม้แต่เงาของหลิงหยาง” เกอจวิ้นกล่าวด้วยความร้อนใจนับแต่ที่เขากลับมายังเมืองหลวง ก็เก็บตัวอยู่แต่ในจวนมาโดยตลอดดูสงบเสงี่ยมเจียมตนนัก จนไม่อาจหาจุดผิดพลาดได้แม้แต่น้อย

        โม่อวี้เฉินย่อมระแวดระวังและสงสัยในตัวเขาแต่เขากลับกล่าวแก่โม่อวี้เฉินว่าที่เขากลับมายังเมืองหลวงนั้นก็เพราะกู้ชิงเฉิงได้กลับมาแล้วครานั้นโม่อวี้เฉินถึงกับลงมือต่อสู้กับเขา แต่ก็ไม่อาจขับไล่เขาไปได้

        เพียงแต่เหตุผลนี้ไม่อาจทำให้โม่อวี้เฉินคลายความกังขาได้ในหลายวันมานี้โม่อวี้เฉินยังคงส่งคนคอยจับตาดูทุกความเคลื่อนไหวของเขาอยู่เสมอแต่กลับไม่พบสิ่งผิดปกติแม้แต่น้อย

        เรื่องการหายตัวไปของท่านหญิงหลิงหยางนั้นโม่อวี้เฉินล่วงรู้ก่อนผู้อื่น เขาจึงขมวดคิ้วแน่น “หากไม่ได้ออกไปจากวังหลังก็ย่อมต้องอยู่ในนั้นเป็นแน่”

        เกรงว่าคงเกิดเรื่องอันใดขึ้นแล้วการที่มีคนตายในวังหลวงนั้นเป็นเรื่องปกติยิ่งนักเขาก็เพียงแปลกใจนักว่าผู้ใดกันที่กล้าลงมือกับหลิงหยาง เพราะนางเป็นคนของฮองเฮาการลงมือกับนางก็เท่ากับลงมือกับฮองเฮา หัวใจของเขาจมดิ่งลงเล็กน้อยก่อนจะขมวดคิ้ว “หรือจะเป็นเสด็จพ่อ...”

        กู้ชิงเฉิงเองก็นึกถึงเรื่องนี้เช่นกันนางมองไปยังเกอจวิ้นด้วยความกังวล

        ร่างของเกอจวิ้นสั่นสะท้านเล็กน้อย“หลิงหยางถูกท่านป้าตามใจจนเสียคน ยามนี้จึงพูดจาโดยไม่ยั้งคิดและยังทำเรื่องอันใดไม่ได้ไตร่ตรองเสียด้วยเกรงว่าคงไปล่วงเกินฝ่าบาทเข้าแล้วกระมัง” ท่าทางของเขาดูไร้ซึ่งเรี่ยวแรงนัก

        “ท่านเกอจวิ้น ท่านอย่าเพิ่งร้อนใจไป การหายตัวไปย่อมดีกว่าการพบศพ”กู้ชิงเฉิงรีบปลอบโยนที่นางทำให้ตระกูลกู้ต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงและไร้ซึ่งสิ่งใดได้นั้นก็เพราะเกอจวิ้นเองก็ช่วยเหลือเป็นอันมาก กู้ชิงเฉิงรู้สึกขอบคุณจากใจจริงยามนี้หลิงหยางประสบเรื่องราวเช่นนี้ นางย่อมไม่อาจยืนดูดายได้

        นางพูดพลางมองไปยังโม่อวี้เฉิน“องค์รัชทายาทเพคะ ท่านเข้าออกตำหนักหลวงได้ง่ายกว่าขอท่านช่วยตรวจสอบเรื่องนี้ด้วยเถิดเพคะ”

        คำว่า‘องค์รัชทายาท’ สี่คำนี้ทำให้โม่อวี้เฉินรู้สึกไม่พอใจนักเมื่อได้ยินแล้วกลับให้ความรู้สึกห่างเหินเป็นอย่างมาก แต่เกอจวิ้นอยู่ด้วยเขาจึงไม่อาจแสดงความโมโหได้ เพียงแค่เบือนหน้าหนี “ข้ารู้แล้ว”

        สิ่งนี้ทำให้กู้ชิงเฉิงรู้สึกประหลาดใจนักแล้วก็ไม่ได้สนใจเขาอีก

        ในยามนี้เหล่าขุนนางในราชสำนักก็ส่งเสียงบ่นไม่พอใจเช่นกันพวกเขาเห็นว่าการเข้าเฝ้าในราชสำนักของฮ่องเต้ในยามนี้นั้นเป็นเพียงแค่การปรากฏตัว แล้วก็หายไป ไม่ได้ลงมือทำสิ่งใดเลยแม้แต่น้อยอีกทั้งฮ่องเต้ฉินยังเป็นคนดื้อรั้น โอหัง ไม่ยอมรับฟังคำแนะนำของผู้ใดเลยเพราะหลายวันมานี้ ฮ่องเต้ก็หมกมุ่นอยู่แต่กับกู้ตงหลิง

        “ฝ่าบาท” ในยามที่ฮ่องเต้กำลังทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อยทั้งวันทั้งคืนหัวหน้าขันทีจำต้องตะโกนเรียกจากนอกตำหนักว่า “องค์รัชทายาทและพระชายาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

        “ไม่พบ” ฮ่องเต้ตอบไปเพียงสองคำแต่กู้ตงหลิงกลับตัวแข็งทื่อ นางผลักคนที่อยู่บนร่างออกไปโดยไม่รู้ตัว

        ตลอดชีวิตนี้กู้ตงหลิงสนใจเพียงโม่อวี้เฉินเท่านั้น อาจกล่าวได้ว่านางรักเขามากจนยอมพลีชีพแต่กลับไม่ได้รับสิ่งใดเลย ท้ายที่สุดแล้ว นางยังเกือบตายด้วยน้ำมือของโม่อวี้เฉินนางย่อมเกลียดชังเขาเข้ากระดูกดำ แน่นอนว่านางเกลียดกู้ชิงเฉิงมากกว่านางยังคงคิดว่ากู้ชิงเฉิงได้ช่วงชิงทุกสิ่งทุกอย่างไปจากนาง

        เมื่อเห็นดังนั้นฮ่องเต้ก็หยุดการกระทำลง เขามองไปยังดวงตาของกู้ตงหลิงที่เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาและรู้สึกปวดใจในทันที “ตงหลิง เจ้าเป็นอันใดไปไม่สบายตรงไหนหรือ? ให้หมอหลวงมาตรวจดูให้เจ้าเถิด” เขารีบลุกขึ้นเปลี่ยนอาภรณ์

        กู้ตงหลิงก็ลุกขึ้นมาเช่นกันนางหยิบกระดาษและพู่กันที่เตรียมไว้มาเขียนประโยคหนึ่ง

        “ดี เช่นนั้นข้าก็จะให้พระชายามารักษาเจ้าเองการแพทย์ของพระชายานั้นยอดเยี่ยมยิ่งนักชื่อเสียงของอันหยวนถังเป็นที่รู้จักทั่วใต้หล้าแล้ว” ฮ่องเต้พยักหน้าและกล่าวชื่อ ‘อันหยวนถัง’ ออกมาเขาได้สืบทราบมาว่ากู้ชิงเฉิงคือท่านหมอกู้แห่งอันหยวนถังแต่ผู้อื่นยังไม่รู้เรื่องนี้

        กู้ตงหลิงได้ยินดังนั้นพู่กันในมือก็ร่วงหล่นลงมาในทันที ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เองดูเหมือนว่าความแค้นนี้จะชำระไปพร้อมกันได้แล้ว

        ฮ่องเต้ฉินไม่ได้สังเกตเห็นความเกลียดชังที่สั่นคลอนในดวงตาของกู้ตงหลิงเมื่อแต่งกายเรียบร้อย เขาก็เดินออกไปทันที

        “ในเมื่อพระชายามาแล้ว ก็ช่วยตรวจชีพจรของสนมรักของข้าหน่อยเถิดดูซิว่านางไม่สบายตรงไหน” ฮ่องเต้ฉินมองกู้ชิงเฉิงด้วยแววตาเย็นชา

        หลายวันที่ผ่านมากู้ตงหลิงได้ร้อยเรียงเรื่องราวเท็จมากมายให้ฮ่องเต้ฟังในใจของฮ่องเต้ กู้ชิงเฉิงจึงเป็นเพียงนางจิ้งจอกหน้าด้านไร้ยางอายเท่านั้น

        แม้เรื่องราวในวันวานจะถูกคลี่คลายความจริงจะปรากฏสู่สายตาคนทั้งใต้หล้า แต่เขาก็ยังคงเชื่อถ้อยคำของกู้ตงหลิงอยู่ดีกู้ชิงเฉิงกับโม่อวี้เฉินสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาออกไปอย่างแนบเนียน

        “เพคะ เสด็จพ่อ” กู้ชิงเฉิงเองก็อยากเห็นกู้ตงหลิงสตรีผู้นี้ช่างมีชีวิตที่แข็งแกร่งเสียจริง สมกับเป็นสตรีผู้ชั่วร้าย

        เมื่อกู้ชิงเฉิงก้าวเข้ามาในห้องก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องกู้ตงหลิงดูเหมือนจะมีเล่ห์เหลี่ยมมากกว่าที่นางคาดไว้เสียอีกนางทำให้ฮ่องเต้หลงใหลจนลืมตัวลืมตนแน่นอนว่านางได้ยินมาว่าฮ่องเต้เปลี่ยนแปลงไปมากในช่วงนี้ถึงขนาดเกือบจะไม่เข้าประชุมราชสำนัก

        “ท่านพี่ไม่สบายตรงไหนหรือ?” กู้ชิงเฉิงคิดว่าฮ่องเต้ฉินจะต้องเปิดเผยฐานะของนางแล้วเป็นแน่ไม่เช่นนั้นคงไม่ให้นางมารักษากู้ตงหลิง

        กู้ตงหลิงจ้องเขม็งไปยังกู้ชิงเฉิงใบหน้าบิดเบี้ยวดูน่าเกลียดน่าชังท่าทางของนางดูราวกับอยากจะเข่นฆ่ากู้ชิงเฉิงให้ตายตกไปในทันที

        “โอ๊ะ ข้าลืมไปว่าท่านพี่ถูกตัดลิ้นไปแล้ว จึงไม่สามารถเอ่ยปากได้นี่นา”กู้ชิงเฉิงกล่าวพลางยกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ท่าทางเช่นนั้นดูราวกับตั้งใจจะทำให้คนโมโหจนตาย

        กู้ตงหลิงขบกรามแน่นจ้องมองไปยังกู้ชิงเฉิง ด้วยความเกลียดชังใบหน้าที่งดงามของนางพลันบิดเบี้ยวผิดรูป

        รอยยิ้มบนใบหน้าของกู้ชิงเฉิงยิ่งลึกซึ้งขึ้นเมื่อได้เห็นเช่นนั้น“เจ้าว่าหากเสด็จพ่อเห็นเจ้าเป็นเช่นนี้ยังจะมีอารมณ์ร่วมรักกับเจ้าอีกหรือ? เกรงว่าเขาคงไม่อยากแตะต้องเจ้าเลยกระมัง”รอยยิ้มนั้นช่างชั่วร้ายยิ่งนัก

        ‘เพล้ง’ กู้ตงหลิงโกรธจนตัวสั่นเทิ้มนางยกมือขึ้นปัดแท่นฝนหมึกที่อยู่ตรงหน้าให้กระเด็นออกไป

        “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” ฮ่องเต้ฉินรีบผลักประตูเข้ามาทันทีสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

        กู้ชิงเฉิงทำสีหน้าไร้เดียงสา“เสด็จพ่อ หม่อมฉันลืมไปว่าท่านพี่ไม่สามารถเอ่ยปากได้เมื่อครู่ได้สอบถามอาการบางอย่าง หม่อมฉันผิดเองเพคะ” ท่าทางนั้นดูนอบน้อมจริงใจยิ่งนัก

        กู้ตงหลิงรีบคว้าพู่กันขึ้นมาหมายจะเขียนอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่มีหมึกแล้วนางต้องพยายามควบคุมสีหน้าของตัวเองให้ดี ในชั่วขณะหนึ่งนางรู้สึกไม่ดีเลยนางไม่คิดว่ากู้ชิงเฉิงก็จะมีมุมที่ไร้ยางอายเช่นนี้

        ฮ่องเต้ฉินจ้องมองกู้ชิงเฉิงเขม็ง“ที่นี่ไม่มีท่านพี่ของเจ้า มีแต่สนมรักของข้าเจ้าต้องเรียกนางว่าหลิงกุ้ยเฟย”

        กู้ชิงเฉิงอ้าปากค้างแต่กลับไม่สามารถเอ่ยปากออกมาได้ เช่นนี้ก็ยังได้อีกหรือนางช่างน่าเลื่อมใสยิ่งนัก ถือว่านางได้เปิดหูเปิดตาแล้ว

        แต่กู้ชิงเฉิงก็ไม่ได้เปิดโปงนางเพียงพยักหน้า ด้วยท่าทางนอบน้อม “เพคะหม่อมฉันทราบแล้ว ตอนนี้หม่อมฉันจะตรวจชีพจรหลิงกุ้ยเฟยทันที” 

        พูดจบนางก็นั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงและยิ้มให้กู้ตงหลิง รอยยิ้มนั้นช่างไร้พิษภัยยิ่งนัก

        กู้ตงหลิงได้แต่จ้องมองนางนางไม่สามารถเอ่ยปากได้ จึงได้แต่รับความอัปยศนี้ไปอย่างไรเสียการแก้แค้นของนางก็ไม่ได้อยู่ในตอนนี้ด้วยฐานะและตำแหน่งของนางในตอนนี้ การจะกำจัดกู้ชิงเฉิงก็ยังมีโอกาสอยู่

        เมื่อนึกถึงทุกสิ่งที่กู้ชิงเฉิงช่วงชิงไปจากนางและความทุกข์ทรมานที่นางได้รับในอันหยวนถังความเกลียดชังในใจก็ถาโถมเข้ามาราวกับคลื่นในมหาสมุทร ลูกแล้วลูกเล่าความเกลียดชังทำให้ร่างกายนางเต็มไปด้วยไอเย็นยะเยือก

        แต่ในขณะนั้นเองกู้ชิงเฉิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลางงอนิ้วที่กดอยู่บนข้อมือของกู้ตงหลิงและมองกู้ตงหลิงอย่างลึกซึ้ง ท่าทางของนางทำให้กู้ตงหลิงรู้สึกร้อนรนเล็กน้อย

        กู้ตงหลิงรู้สึกไม่สบายตัวจริงๆใบหน้าเล็กๆ ของนางซีดเผือด มีเหงื่อเย็นหยดใหญ่ออกมา

        “ชิงเฉิง เป็นอย่างไรบ้าง?” ฮ่องเต้ฉินเป็นห่วงกู้ตงหลิงมากมีเพียงกู้ตงหลิงเท่านั้นที่สามารถจุดประกายความหวังให้แก่เขาได้ทำให้เขารู้สึกเหมือนกลับไปเป็นหนุ่มอีกครั้งถึงยี่สิบปี