ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

       เมื่อเห็น ดวงวิญญาณแค้น นับแสน โพยพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง ประหนึ่งว่ามันยอมขายวิญญาณ เพื่อแลกกับอิสรภาพ โซ่ที่ตรึงร่างไว้อย่างแน่นหนา เมื่อเจอหัวกะโหลก ดวงวิญญาณแค้น รุมกัดกินโซ่ที่ตรึงร่างไว้ จึงค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท เกิดการพังทลายอย่างเห็นได้ชัดถนัดตา จนต้องทำให้อี้เฉินหรี่ตาจนเล็กแคบกล่าวสบถด่า ออกมาในทันใด "มารดาแม่เองเถอะ! ไอ้เวรเอ๊ย!"
 

       ร่างวิญญาณแค้น เทียนเฟิง หัวเราะอย่างชั่วร้าย "ฮ่าๆๆ" ก่อนจะ กระชากโซ่ตรวนอี้เฉิน ออกอย่างง่ายดาย ส่งให้วิชาที่อี้เฉินสำแดงแตกสลายในพริบตา กล่าวพูดออกมาด้วยถ้อยคำดูถูก เย้ยหยัน อันน่าขนหัวลุกออกมา ราวกับมีเสียงนับหมื่นเอ่ยพูดพร้อมเพรียงกัน "เจ้าคิดจริงหรือว่าวิชาของเจ้า จะหยุดพวกเราเหล่า วิญญาณแค้น ได้อี้เฉิน"

       ครั้นสิ้นคำพูดของ ร่างวิญญาณแค้น เทียนเฟิง เขาก็พุ่งปราดเข้าหา เยว่ชิงเซียน กับจิตวิญญาณ ไฟเทพ ที่มีความนึกคิดเป็นของตน ในทันทีหมายมั่นจะกลืนกิน จิตวิญญาณ ไฟเทพ กลายเป็นเทพสวรรค์แท้จริง

       อี้เฉินเขาถึงกับหน้าบูดหน้าเบี้ยว พุ่งปราดตามไปด้วยความบ้าคลั่ง ดวงตาสีแดงยิ่งเปล่งประกายความเดือดดาลออกมา พร้อมกับความกังวลที่ไม่อาจเก็บซ่อนเยือกเย็นได้อีกต่อไป เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า

       ฝีเท้าอี้เฉินเหยียบอากาศไปอย่างรุนแรง หมายมั่นจะเข้าไปช่วย เยว่ชิงเซียน ทว่าเมื่ออี้เฉินรับรู้ได้ถึงความร้อนที่พุ่งขึ้นสูง อย่างฉับพลัน จากจิตวิญญาณไฟเทพ ที่มีความนึกคิดเป็นของตนเอง มันก็ทำให้อี้เฉินหรี่ตา จนเล็กแคบหยุดฝีเท้าในทันที รับรู้ได้ถึงอันตราย จากสายตาคู่นั้นของ จิตวิญญาณไฟเทพ

       ร่างวิญญาณแค้น เทียนเฟิง ที่หัวเราะไปพร้อมกับกลุ่มควันดำขมุกขมัว อ้าปากความมืดออกกว้างแพร่กระจายออกไปกว้างไกล ราวกับเป็นปากของฉลามยักษ์ที่พุ่งงับเหยื่อ คิดจะกลืนกิน จิตวิญญาณไฟเทพ ที่มีความนึกคิดเป็นของตนเอง เข้าไปให้หมดด้วยคำเดียว

"เจ้าจงมาเป็นสารอาหาร เป็นหนึ่งเดียวกับข้าเสียเถอะ ข้าจะได้กลายเป็นเทพสวรรค์อย่างแท้จริง"

       ทว่าร่างหญิงสาวที่ติดไฟ ครั้นหลุดออกจากภวังค์ การเชื่อมต่อปราณจิตกับเยว่ชิงเซียน นางกล่าวเสียง"ชิ"เล็ดลอดออกมาตามไรฟันในทันที ก่อนจะส่งฝ่ามือที่เต็มไปด้วยไฟเทพ แห่งการชำระล้าง เข้าใส่ ร่างวิญญาณแค้น เทียนเฟิง ทำให้อี้เฉินที่หยุดชะงักกะทันหัน ถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคอไปคำใหญ่

      เมื่อเห็นร่างวิญญาณแค้น เทียนเฟิง ค่อยๆ สูญสลาย ครั้นคิดจะหนียามนี้ก็เหมือนจะไม่ทันการเสียแล้ว เมื่อเจอสตรีโบกฝ่ามือออกไปในทิศทางด้านหน้าอย่างรุนแรง "เจ้าก็แค่ ร่างวิญญาณแค้น จงสูญสลายกลายเป็นเถ้าธุลีไปเสีย"

       สิ้นคำพูดของนาง เปลวเพลิงสีขาวบริสุทธิ์ ก็โหมลุกขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งกลางฝ่ามือที่นางโบกสะบัดออกไป แม้ขนาดดวงไฟสีขาว จะขนาดเท่าผลลูกพลับที่สุกงอม เล็กเป็นอย่างมาก แต่ก็รับรู้ได้ถึงความน่าคร้ามเกรง ที่มันปลดปล่อยออกมาไม่ขาด ส่งให้อากาศโดยรอบ บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง จากไฟดวงน้อยๆ สีขาวดวงนั้น เมื่อมันตกกระทบร่าง วิญญาณแค้น เทียนเฟิง ที่พยายามจะปัดป้อง

"ไม่! ไม่! เป็นไปไม่ได้!"

ร่างเขาก็ราวกับคนที่ติดไฟ ไหม้เป็นจุณ ร้องโหยหวน ทรมานอยู่หลายลมหายใจ ก่อนจะแตกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านสีดำ ลอยไปกับสายลมที่พัดไหว หลงเหลือแกนกลางที่เป็นผลึกฟ้า กับชุดเกาะสีทองไว้ให้ดูต่างหน้า

       อี้เฉินที่หยุดกะทันหันไม่เข้าไป เขาถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึก เมื่อเห็นพลังไฟเทพ ระดับ ตำนาน ที่มีความนึกคิดเป็นของตนเอง สําแดงเดช ครั้นเมื่อเห็นสายตาของหญิงสาวอาบไปด้วยเพลิงสีขาวผู้นั้น ยกยิ้มเย้ยหยันมาให้เขาอยู่แวบหนึ่งมันก็ทำให้หนังหัวของเขารู้สึกช้าวาบ

        ก่อนสตรีเพลิง นางนั้นจะพุ่งเข้าไปภายในร่างเยว่ชิงเซียน ด้วยพลังที่มาก ล้นเกินไปของสตรีนางนั้น ทำให้กายาของเยว่ชิงเซียน ที่ราวกับเป็นภาชนะเกิดรอยแตกร้าวลุกลามไปทั่ว อี้เฉินที่เห็นความเจ็บปวดทุกข์ทรมาน ที่เยว่ชิงเซียนได้รับ พร้อมจะตายตกลงได้ทุกวินาที เสียงกัดกรามก่นด่าจึงดังเล็ดลอดออกมาในทันที

"ไอ้เวรเอ๊ย อย่างไรข้าก็ไม่ยินยอมให้เจ้าตายตก เยว่ชิงเซียน" ครั้นอี้เฉินโบกฝ่ามือดึงผลึกฟ้า ชุดเกาะสีทอง เข้ามาไว้ภายในทะเลความรู้ เขาก็พุ่งเข้าหา ร่างเยว่ชิงเซียนที่เปลือยเปล่าติดไฟสีขาว นั่งขัดสมาธิหลับตาพริ้มในทันที

       ด้วยความร้อนของ ไฟเทพ ระดับ ตำนาน เพียงอี้เฉินมายืนประจันหน้าไม่ห่างจากที่เยว่ชิงเซียนปิดขั้นพลัง ไม่ถึง10ก้าว อาภรณ์ของเขาก็ไหม้กลายเป็นจุณ ในพริบตา ผิวกายเกิดการแสบร้อนผิวหนังอย่างหนัก แม้แต่ฝีเท้าที่ก้าวเดินเข้าไปยังทำให้เกิดหินละลาย กลายเป็นรอยฝีเท้าสีแดงฉาน

       แต่เมื่ออี้เฉินเห็นหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้า กายาเต็มไปด้วยรอยแตกร้าวลุกลาม ริมฝีปากมีเลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด ตัวสั่นเทาราวกับลูกนก เขาสืบฝีเท้าเข้าไปหานางอย่างไม่ลังเล ไม่เสียดายแม้กระทั่งชีวิต หากได้ปกป้องคนที่เขารัก

       ด้านเยว่ชิงเซียนที่รวมเป็นหนึ่งกับไฟเทพ แม้นางจะรับรู้ว่า อี้เฉินสืบเท้าเข้าใกล้ตัวนาง แต่ยามนี้นางไม่อาจบอกกล่าวสิ่งใดออกไปได้ อยู่ในช่วงหลอมรวมเป็นหนึ่งเข้ากับดวงจิตของไฟเทพ เป็นช่วงเวลาที่สำคัญ หากนางทำสำเร็จ เกิดการเปลี่ยนแปลงที่ยากจะคาดเดาอย่างไม่ต้องสงสัย นางอาจจะไปอยู่ในขั้นเทพสวรรค์เลยก็เป็นได้ แต่ยามนี้นางต้องรอดพ้นจากความตายไปให้ได้ก่อน

       ทว่า จู่ๆ กายาที่แตกร้าวเยว่ชิงเซียน ก็เกิดการลุกลามอย่างฉับพลัน ส่งให้เลือดภายในร่างไหลซึมออกมา จากรอยปริแตกไม่หยุด อี้เฉินที่เห็น เบิกตาออกมากว้าง มีท่าทีกระวนกระวายใจ ในทันใด กลัวว่าเยว่ชิงเซียนจะตายตก แตกสลายต่อหน้าต่อตาเขา เมื่อเห็นผิวกาย ของนางหลุดลอกออกมาเป็นแผ่นๆ เลือดภายในกายระเหยออกกลายเป็นไอ

        อี้เฉิน รีบสืบเท้าเข้ามาหาเยว่ชิงเซียนด้วยความรีบร้อน กายาต้องแบกรับกับความเจ็บปวด ทุกข์ทรมาน อย่างแสนสาหัส ประหนึ่งวิญญาณในร่าง ถูกแผดเผาก็มิปาน ทว่าอี้เฉินนั้น ไม่ได้สนใจอาการบาดเจ็บของเขาแม้แต่น้อย กลัวนางผู้เป็นที่รักจะตายจาก กายาที่ร้อนฉ่าราวกับเหล็กร้อนโดนเผา โผเข้ากอดหญิงสาวไว้ในอ้อมแขน ส่งปราณพลัง เข้าไปยับยั้ง การพังทลายของ กายา นางในทันที

        เยว่ชิงเซียนที่เม้มริมฝีปากไว้แน่น หลับตาพริ้ม ค่อยๆ กลับมามีสีหน้าดีขึ้นช้าๆ ริมฝีปากที่มีเลือดไหลซึมออกมาไม่หยุดในยามก่อน ค่อยๆ หยุดไหล ร่างที่สั่นเทาค่อยๆ กลับมาควบคุมได้อีกครา จากการที่อี้เฉินส่งปราณพลังมาให้ อยู่นานร่วมชั่วยาม รับรู้ถึงความห่วงหาอาทรที่อี้เฉินมีให้ จากการ กอดกายที่แนบชิด ความคิดที่ประสาน คิดจะลบอี้เฉินออกจากใจพลันติดค้างหลงเหลือไว้ในทันใด

        ก่อนอี้เฉินจะเริ่มอดกลั้น ต่อความเจ็บปวดไม่ไหวอีกต่อไป ริมฝีปากกระอักเลือด เปรอะเปื้อนผิวขาวเนียนละเอียด หญิงสาวที่อยู่ภายในอ้อมแขน กายาแตกร้าวเกิดการเสียหายไม่มีชิ้นดี กล่าวพูดออกมาด้วยดวงตา ที่เริ่มหม่นแสง "เยว่ชิงเซียน ข้าเริ่มจะทนไม่ไหวแล้วนะ เจ้าต้องรีบหน่อยแล้วในยามนี้"

        ....จนเวลาที่ล่วงเลยไปถึง2ชั่วยามเต็ม ปราณพลังไฟเทพที่บ้าคลั่งเกรี้ยวกราด จึงจะค่อยๆสงบลง ไหลเข้าไปภายในกายเยว่ชิงเซียนอย่างฉับพลัน ส่งให้นางเลื่อนขั้นพลังไปอยู่ในขั้นเทพสวรรค์ในทันที ทว่าเมื่อนางเห็นใบหน้าชายหนุ่มที่กอดนางไว้แน่น นางไม่ลังเลแม้เพียงนิดที่จะผลักชายหนุ่มออกไป "พร้อมกับสายตาที่ดุร้ายหมายมั่นจะฆ่าสังหาร"

         อี้เฉินที่ดวงตาจวนจะปิดสนิท จากความอิดโรย เจ็บปวด เขากล่าวพูดออกไปด้วยความประหลาดใจ เมื่อรับรู้ถึงอายสังหาร ที่นางปลดปล่อยออกมา บ่งบอกว่าพร้อมจะฆ่าสังหารเขาอย่างไม่ลังเล อี้เฉินจึงเอ่ยไต่ถามด้วยความวิตกกังวล"เยว่ชิงเซียน ไม่ใช่ เจ้าอย่างนั้นหรือ?"

        เยว่ชิงเซียน ครั้นโบกฝ่ามือสร้างอาภรณ์ ขึ้นมาสวมใส่ นางเอ่ยด้วยใบหน้าเย็นชา "ข้าก็คือข้า ไม่ใช่ใครอื่น เพียงแค่ความทรงจำที่ไม่จำเป็นบางอย่างข้าตัดมันทิ้งระหว่างที่หลอมรวมมันก็เท่านั้น เห็นแก่เจ้าที่เคยช่วยชีวิตข้า ข้าจะปล่อยเจ้าไป"

"เจ้าเกลียดข้ามากถึงเพียงนี้เลยหรือเยว่ชิงเซียน ถึงกับตัดความทรงจำของเจ้า เพื่อลืมข้า เช่นนี้"ครั้นสิ้นคำพูดของอี้เฉิน ดวงตาที่อิดโรยของเขาก็ปิดสนิทล้มลงด้วยความเสียใจ

         แม้แต่เยว่ชิงเซียน ที่คิดจะตัดความทรงจำของอี้เฉินออก หมายมั่นจะก้าวเดินไปในเส้นทางข้างหน้า ทว่าวะละสุดท้าย ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า พร้อมกับคำพูดของเขา มันกลับเสียดแทงหัวใจเยว่ชิงเซียนจนหัวใจสั่นสะท้าน ยกฝ่ามือกุมหัวใจไว้แน่นด้วยความเจ็บปวด

       ครั้นมองใบหน้าอี้เฉินที่นอนหลับใหลไม่ได้สติ อยู่แวบหนึ่ง เสียงถอนหายใจของนางก็ดังออกมายาว หยิบโอสถแห่งการรักษาป้อนให้อี้เฉิน ทว่าในใจก็ยังมีความดึงดันอยู่ไม่น้อย

       ..ก่อนที่จะจากสถานที่แห่งนี้ไป ด้วยหัวใจที่เจ็บช้ำ เมื่อภาพชายหนุ่มกอดกายนาง ช่วยชีวิตนาง ถูกสลักลงไปภายในหัวใจ ช่วงวาระสุดท้ายของการ เปลี่ยนแปลงความทรงจำ จึงทำให้นางตัดอี้เฉินไม่ขาด