ณ โรงเรียนเวชจุฬาลักษณ์
เวลา 08:00
ดวงอาทิตย์ค่อยๆโผล่ขึ้นจากท้องฟ้า แสงแดดสาดส่องลงมายังลานหน้าเสาธงที่ยังคงเต็มไปด้วยนักเรียนในเครื่องแบบสีขาวสะท้อนแสงเสียงพูดคุยจอแจดังแทรกกับเสียงลมอ่อนที่พัดผ่าน ริวยืนอยู่ในแถวตามปกติ สายตาของเขามองตรงไปข้างหน้าแต่จิตใจกลับไม่ได้อยู่ตรงนั้น
หลังเข้าแถวเสร็จนักเรียนเริ่มแยกย้ายกัน ริวเดินตามกระแสเหล่านักเรียนไปบนทางเดินในโรงเรียนอย่างเช่นเคยแต่ั์ตาสีเข้มของเขามองต่ำ ภาพความฝันเมื่อคืนยังคงติดอยู่ในหัว เขาไม่ได้ติดใจอะไรกับการฝันเห็นครอบครัวทว่าเขากลับไม่ได้เห็นแค่ครอบครัวที่อยู่ในความฝันนั้น
ทำไมผมถึงต้องฝันเห็นคุณอยู่ในนั้นด้วยนะ…
ริวหลุบตาลงแต่เผลอกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัวความรู้สึกบางอย่างจุกอยู่ในอก ก่อนจะค่อยๆคลายมันออกช้าๆ
ช่างเถอะ… ก็แค่ความฝัน
แต่ถ้ามันเป็จริง… ก็คงดี…
ริวยังคงเดินไปตามกระแสผู้คนอย่างเงียบๆ ฝีเท้าไม่รีบร้อนทว่าความคิดในหัวกลับวุ่นวายกว่าปกติ เขาเร่งฝีเท้าขึ้นเล็กน้อย
ทันใดนั้น ร่างของเขาชนเข้ากับใครบางคนเข้าอย่างจังตุบ!ริวเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ก่อนจะเงยหน้าขึ้น ภาพที่เห็นทำให้เขาชะงักไปทันทีที่เห็นว่าคู่กรณีคือมาเบลหนึ่งในสมาชิกแก๊งสาวฮอตของโรงเรียน เธอยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า เส้นผมสีดำยาวสลวยตัดกับผิวสีขาวอมชมพูทำให้ดูสะดุดตา แต่สีหน้าและแววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
“ขอ… ขอโทษครับ ผมเดินไม่ดูทางเอง”
มาเบลไม่ตอบ เธอเพียงมองเขานิ่งๆสีหน้ายังคงบึ้งตึงเหมือนอารมณ์เสียมาก่อนหน้านี้อยู่แล้ว ริวลังเลเล็กน้อยก่อนจะก้าวเข้าไปอีกนิด
“คุณ… เป็อะไรไหมครับ”
ยังไม่ทันที่เธอจะตอบ เสียงฝีเท้าดังเข้ามาจากด้านหลังนักเรียนชายสองคนวิ่งเข้ามาหยุดตรงหน้า สีหน้าดูไม่พอใจ
“เฮ้ย! เดินยังไงวะ!”
“รู้ไหมว่าไปชนใครน่ะ!”
“ครับ! ผม… ผมขอโทษจริงๆครับ” ริวรีบก้มหัวเล็กน้อยน้ำเสียงสุภาพตามนิสัย
แต่ก่อนที่สถานการณ์จะตึงไปมากกว่านี้ เสียงฝีเท้าอีกชุดก็ดังใกล้เข้ามาทุกคนหันไปมอง ยกเว้นมาเบล… ที่ยังคงยืนกอดอกนิ่ง เห็นธันวาวิ่งตรงมาทางนี้
“อยู่นี่เอง พี่หาตั้งนาน”
มาเบลปรายตามองเขาเล็กน้อย “ถ้าจะมาช้าขนาดนี้…คงไม่ต้องหาหรอก” คำพูดเรียบๆแต่แฝงด้วยความน้อยใจที่กดไว้
ธันวาชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มแห้งๆ “โทษทีนะเบล่นี้พี่ยุ่งจริงๆ เบลก็น่าจะรู้…” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงราวกับพยายามง้อ
มาเบลเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะคลายแขนออกจากอก “ใช่ค่ะ เบลรู้… แล้วเบลก็คิดว่า พี่ก็น่าจะรู้เหมือนกันนะว่าวันนี้วันอะไร…”
“…พี่คงไม่ลืมวันสำคัญแบบนี้หรอกใช่ไหม”ประโยคนั้นไม่ได้ดังแต่หนักพอจะทำให้คนฟังพูดไม่ออก
คำถามนั้นทำให้ธันวานิ่งไปทันที เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจฉิบหายแล้ว… ประโยคนั้นผุดขึ้นมาในใจของธันวา แต่ในความเป็จริงคำตอบไม่มีหลุดออกมาแม้แต่คำเดียว
มาเบลหลุบตาลงเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังเดินจากไปไม่ใช่เพราะอยากจบ แต่เพราะไม่อยากฟังคำแก้ตัวแบบเดิมๆ นักเรียนสองคนรีบตามเธอไปทันทีธันวาหันมองตามด้วยสีหน้าลำบากใจ แล้วสายตาของเขาก็เหลือบมาเจอริวที่ยังยืนอยู่ตรงนั้น
“อ้าว… ริวมาอยู่ตรงนี้ั้แ่เมื่อไหร่เนี่ย”
“เอ่อ… ก็… สักพักแล้วครับ”
ธันวาพยักหน้าเบาๆแต่ยังไม่ทันจะพูดอะไรต่อเขาก็หันไปเห็นมาเบลที่กำลังเดินห่างออกไปเรื่อยๆ ก่อนจะหันมาบอกริว
“พี่ไปก่อนนะ!” พูดจบก็วิ่งตามไปทันที
“ครับ… แล้วค่อยเจอกัน”
จากนั้นหันหลังเดินต่อ แต่ในใจกลับมีความรู้สึกกลัวๆขึ้นมาอย่างน่าประหลาดเหมือนเคยเห็นเธอที่ไหนมาก่อน…
อีกด้านหนึ่งของอาคาร เสียงฝีเท้าของธันวาดังถี่ขึ้นเรื่อยๆขณะวิ่งตามมาเบล
“เดี๋ยวก่อนสิ เบล!” เขาคว้ามือเธอไว้ได้ทัน
มาเบลสะบัดมือออกทันที “ยะ…อย่ามาจับ!” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะโกรธแต่เพราะกำลังพยายามไม่ร้องไห้
ธันวาชะงัก ก่อนจะรีบพูด “พี่ขอโทษจริงๆที่มาช้าคือ…่นี้พี่ยุ่งอยู่กับการจัดงานน่ะ มันก็จัดแบบนี้ทุกปีหนิเบลก็น่าจะรู้”
มาเบลสวนกลับทันที “แล้วทุกปีก็ลืมเหมือนกันใช่ไหมล่ะ!” น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย“วันครบรอบของเรา… พี่เคยจำได้บ้างไหม!”
คำว่า ทุกปี ไม่ใช่แค่การต่อว่า แต่มันคือความเจ็บที่สะสมเธอเม้มปากแน่น น้ำตาเริ่มคลอ
“ถ้าเบลไม่พูด… พี่จะจำได้ไหม”
ธันวาพูดไม่ออก เขาเพียงก้าวเข้าไปใกล้…แล้วดึงเธอเข้ามากอด ไม่ใช่เพราะเขามีคำตอบ แต่เพราะมันคือความจริง และเขาไม่อาจจะแก้ตัวได้
“เบล… พี่…พี่อาจจะลืมวัน แต่พี่ไม่เคยลืมเบลนะ”
มันอาจไม่ใช่คำพูดที่สมบูรณ์แบบ แต่มันคือคำพูดที่จริงจังในแบบของเขา มาเบลนิ่งไป แรงต่อต้านค่อยๆลดลง ธันวาคลายอ้อมแขน แล้วจับมือเธอไว้แทน
“ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหน พี่จะมาให้ได้พี่สัญญา...”
มาเบลพยักหน้าเบาๆ ไม่ใช่เพราะเชื่อทั้งหมดแต่เพราะยังอยากเชื่ออยู่ ทันใดนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้น ทำลายบรรยากาศ
“โอ๊ยยย~ หวานกันแต่เช้าเลยนะคะ”
ทั้งคู่หันไปมอง เห็นว่านักเรียนหญิงสามคนเดินเข้ามาลิตา เกรซ และจุนโกะที่เดินอยู่ด้านหลังสุด ทั้งสามกำลังเดินมาแล้วมาหยุดอยู่ต่อหน้ามาเบลกับธันวา
“ดูเหมือนวันนี้เพื่อนเราจะมีคนพิเศษมาด้วยนะ” เกรซพูดยิ้มๆ พร้อมกับส่งสายตาไปหาลิตาที่ยืนอยู่ข้างกัน
“ใช่ๆ สุขสันต์วันครบรอบนะแก”
จุนโกะยืนอยู่ด้านหลังสุดรอยยิ้มของเธอนุ่มนวล “ยินดีด้วยนะมาเบล… ยินดีด้วยนะพี่ธันวา รักกันไปนานๆนะคะ” น้ำเสียงอ่อนโยน…แต่ดวงตากลับลึกเกินจะอ่านออก
มาเบลยิ้มออกมาเล็กน้อย เธอเหลือบมองธันวานั่นทำให้เขาสะดุ้งนิดๆก่อนจะเกาหลังคอเบาๆอย่างเก้ๆกังๆ แม้ในใจจะยังรู้สึกผิดที่ลืม
“อืม… ขอบใจนะ”
“โอเคๆ ไปเรียนกันเถอะ เดี๋ยวสาย”มาเบลรีบตัดบท
กลุ่มนักเรียนค่อยๆแยกย้ายกันไป แต่จุนโกะยังคงยืนอยู่ครู่หนึ่งสายตาของเธอมองตามทิศทางที่ริวเดินจากไป รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะหันหลังแล้วเดินตามเพื่อนๆไปอย่างเงียบงัน
ณ ห้องม.5/1
ภายในห้อง บรรยากาศยามเช้ายังคงเต็มไปด้วยความวุ่นวายตามปกติเสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงเก้าอี้ที่ถูกเลื่อนลากไปมาผสมกันเป็จังหวะคุ้นเคยของชีวิตในโรงเรียน ครูยังไม่เข้าห้องทำให้นักเรียนแต่ละคนปล่อยตัวตามสบาย บ้างจับกลุ่มคุย บ้างหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน
แต่ในมุมหนึ่งของห้องด้านหลังสุดติดหน้าต่างริวนั่งอยู่เงียบๆเพียงลำพัง แผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อยสายตาเหม่อมองไปข้างหน้าเหมือนมองอะไรสักอย่าง แต่แท้จริงแล้ว ั์ตากลับไม่ได้โฟกัสอะไรเลยความคิดของเขาลอยกลับไปยังเหตุการณ์เมื่อไม่กี่นาทีก่อน
มาเบล… คิ้วของริวขมวดเข้าหากันช้าๆผมเคยเจอคุณที่ไหนบ้างนะ วันแรกที่ย้ายมาเรียน… แล้วก็ที่ห้องสมุด…
เขาพยายามรื้อฟื้นความทรงจำ ภาพบางอย่างเหมือนจะลอยขึ้นมาแต่ก็เลือนหายไป ริวยิ่งพยายามนึก แต่ยิ่งนึกกลับยิ่งรู้สึกว่างเปล่า ราวกับสมองไม่อยากให้นึกถึงมันทันใดนั้น ความรู้สึกบางอย่างก็ค่อยๆแทรกเข้ามาอย่างบอกไม่ถูก…
ความรู้สึกนั้นไม่ได้มาั้แ่ครั้งแรก แต่มันค่อยๆซึมลึก…อย่างเงียบงัน หัวใจของริวเต้นช้าลงเล็กน้อย แต่กลับแรงขึ้น ลมหายใจเริ่มหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัวเขาไม่เข้าใจว่า ทั้งที่มันเป็แค่การเดินชนกันธรรมดา แต่ทำไม… เขาถึงรู้สึกกลัวเธอแปลกๆ
ริวกำมือแน่น จะลืมก็ได้… แต่ช่วยลืมความรู้สึกแบบนี้ไปด้วยได้ไหมครับ…
ความหงุดหงิดผสมกับความกังวลก่อตัวขึ้นในอกที่เขาพยายามดึงความทรงจำออกมา แล้วในที่สุด สิ่งที่เขาพยามนึกถึงก็ปรากฏขึ้นมาในหัว
ภายในห้องเรียนเก่าๆที่มีแสงไฟสลัวๆ นักเรียนหญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนพื้นเสื้อผ้าของเธอเปื้อนเืสีแดงสด และาแกระจายไปทั่วร่าง เสียงร้องไห้สะอื้นเบาๆแต่มันชัดพอที่เขาจะได้ยิน แล้วเงาร่างของสามคนก็ปรากฏขึ้น เป็ร่างของ มาเบล ลิตาและเกรซก็อยู่ในห้องนั้นด้วย
ริวสะดุ้งเล็กน้อย ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะจริงสิครับ!ผมลืมไปได้ยังไง… ประโยคนั้นดังขึ้นในใจทันที พร้อมกับความทรงจำเริ่มต่อกันเป็ชิ้นๆ
คำพูดในวันนั้นของพวกเธอที่เจอกันอยู่ห้องสมุดเคยเสนอให้ริวยืมเงิน ที่ต้องจ่ายคืนด้วยชีวิต สำหรับริวตอนนั้น มันเคยฟังดูเหมือนเื่ล้อเล่นที่เขาพูดว่าตัวเองไม่มีเงินเติมเน็ตก็เท่านั้น
แต่จากเหตุการณ์ที่เขาไปเห็นจนเกือบเอาตัวไม่รอดมาเื่ล้อเล่นนั้นเปลี่ยนเป็ความจริงทันที… มือของริวเย็นลงเล็กน้อยและสัญชาตญาณบางอย่าง กำลังเตือนเขาให้ระวังตัว
ทันใดนั้น ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นเบาๆ เหมือนดึงเขากลับมาจากที่ไกลแสนไกล
“ริวคะ”
ริวเงยหน้าขึ้นช้าๆ เห็นว่าแนนโน๊ะอยู่ตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้มใสๆที่ยังคงประดับอยู่บนใบหน้าเหมือนเช่นเคย แล้วเขาจึงตอบ
“ครับ…” เสียงของเขาเบากว่าปกติเล็กน้อย
“แนนโน๊ะเห็นริวนั่งเงียบๆอยู่คนเดียว”เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย “ดูเหมือนจะเหงานะคะ เลยมาคุยด้วย”
คำพูดนั้นฟังดูธรรมดา แต่สำหรับริว มันเหมือนมีใครสักคนดึงเขาขึ้นมาจากหุบเหวลึก
เขาหัวเราะแห้งๆ “แฮ่ะๆก็… ปกติดีหนิครับ” สายตาหลบเล็กน้อย “ผมก็เป็แบบนี้จนชินแล้ว”
แนนโน๊ะมองเขาอยู่ครู่หนึ่งเหมือนกำลังอ่านอะไรบางอย่าง ก่อนจะยิ้มบางลงเล็กน้อย “งั้นเหรอคะ…”
แต่ก็ไม่ได้เชื่อทั้งหมด แล้วทั้งสองก็คุยกันต่อเล็กน้อยบทสนทนาเบาๆไม่มีเนื้อหาสำคัญ แต่กลับทำให้ความอึดอัดในใจริวค่อยๆจางลงได้
ไม่นาน เสียงประตูห้องเปิดออก แล้วครูอุสาเดินเข้ามาบรรยากาศในห้องเปลี่ยนทันที เสียงพูดคุยเงียบลง นักเรียนรีบแยกย้ายกลับไปนั่งที่ ความวุ่นวายเล็กๆเกิดขึ้นก่อนจะค่อยๆสงบลง
“เอาล่ะค่ะนักเรียน หยิบหนังสือขึ้นมาแล้วเปิดไปที่แบบทดสอบท้ายบทที่ครูสั่งไว้”
แต่ประโยคนั้น ทำให้ริวใจหล่นวูบลงทันที เพราะเมื่อวานตั้งใจจะทำที่ห้องสมุดแต่แนนโน๊ะไปด้วย เขาจึงจะเติมเน็ตแล้วกลับไปทำที่ห้อง… แต่ดันไปช่วยธันวา แล้วพอกลับถึงห้องเขาก็หมดแรงแล้วก็หลับไป
แย่ล่ะสิ… ผมยังไม่ได้ทำเลย
ริวกลืนน้ำลายเบาๆ ก่อนจะเหลือบมองรอบห้องเห็นว่านักเรียนหลายคนมีสีหน้าไม่ต่างกัน บางคนเริ่มเปิดหนังสือแบบลนๆ ความโล่งใจเล็กๆก่อตัวขึ้นในอกเพราะอย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ลืมทำอยู่คนเดียว ครูอุสาที่เห็นก็ถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดขึ้น
“ใครที่ยังไม่ได้ทำ…ครูให้เวลาทำตอนนี้ค่ะ”
เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นในห้อง ริวรีบก้มลงมองหนังสือทันทีมือหยิบปากกาขึ้นมา แล้วเริ่มเขียนโดยเร็ว ทำให้ตัวหนังสือเอียงบ้าง เบี้ยวบ้าง บางคำแทบอ่านไม่ออกเหมือนไก่เขี่ย แต่เขาก็ยังเขียนต่อ
หลังจากที่พวกเขาทำงานที่ครูอุสาสั่งไว้เสร็จชั่วโมงเรียนก็ดำเนินการต่อ และ่เช้าของวันเรียนดำเนินไปอย่างเรียบง่าย เสียงพลิกหน้าหนังสือดังแ่เบาไปพร้อมกับเสียงชอล์กขีดเขียนบนกระดานเป็จังหวะสม่ำเสมอ
และเมื่อหมดชั่วโมง ก็มีครูคนใหม่เข้ามาสอนตามรายวิชาชั่วโมงภาษาไทยผ่านไป ตามด้วยคาบสังคม แล้วก็ชั่วโมงวิทยาศาสตร์ ทุกอย่างยังคงเป็ปกติดั่งทุกวัน
ท่ามกลางเสียงบรรยายบทเรียนที่ลอยผ่านเข้ามาในหูแต่แทบไม่มีคำไหนเลย ที่จะเข้าไปถึงความคิดของริว ปลายปากกาขีดลงในสมุดเป็ระยะ เหมือนกำลังจดแต่ถ้ามองดีๆตัวอักษรที่ขีดเขียนกลับขาดๆหายๆ ไม่เป็ประโยค เพราะสมาธิของเขาไม่ได้อยู่ตรงนั้น
ที่เด็กนักเรียนหายไป เป็ฝีมือของพวกคุณทั้งหมดเลยเหรอ…
ริวไม่แน่ใจ แต่จากที่เห็นในครั้งนั้น มันก็ยืนยันได้ว่าพวกเธอก็มีส่วนอย่างแน่นอนแต่ถ้าจะบอกว่า พวกเธอหลอกให้นักเรียนมายืมเงิน แล้วฆ่าทิ้ง ก่อนจะปล่อยข่าวออกไปบังว่านักเรียนพวกนั้นหายตัวไปจากนั้นความไม่แน่ใจ ก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็ความสงสัยขึ้นมา
มันจะง่ายขนาดนั้นเลยเหรอครับ
หรือมีอย่างอื่นด้วย…
ทันใดนั้น ภาพเหตุการณ์่ที่เขาอยู่ในห้องเก็บเอกสารกับแนนโน๊ะก็ผุดขึ้นมาตอนที่พวกเขามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังขนบางอย่างออกไปด้านหลังโรงเรียนมันยิ่งทำให้เขาสงสัยเข้าไปอีก
ริวกำปากกาในมือแน่น เขาพยายามดึงความทรงจำออกมาให้ได้มากที่สุดแล้วภาพก็ปรากฏ
ใช่… ในห้องตอนนั้น ยังมีนักเรียนชายอีกสองคนหนิพวกนั้นเป็ใคร…
ริวไม่รู้และพยายามนึกต่อไปตอนที่คนพวกนั้นรู้ว่าเขามาแอบดูเขาได้วิ่งหนีคนพวกนั้นมา จนได้มาพบเข้ากับนักเรียนหญิงที่มัดผมหางม้าและผูกโบว์สีแดงคนนั้น
ยูริ…
ภาพของยูริที่กำลังใช้ขวานสับไปบนร่างของนักเรียนชายคนนั้นปรากฏขึ้นมาในหัวเขาแต่เมื่อเหตุการณ์ทั้งสองมารวมกัน ริวก็เริ่มมั่นใจ แต่ยังขาดหลักฐาน นั่นคือ เหตุผลที่ยูริลงมือทำเื่แบบนี้
คุณรู้ว่าพวกเขาทำอะไรเหรอครับ แล้วคุณเลยฆ่าพวกเขาหรอกเหรอ…
และสุดท้าย ความคิดของเขาก็ย้อนกลับไปยังสถานที่สุดท้ายที่ยังค้างคาอยู่ในหัวด้านหลังอาคารท้ายสุดของโรงเรียน ที่กำแพงด้านหลังมีรอยแตกขนาดใหญ่ และตรงนั้น… มีคราบสีแดงติดอยู่บนใบหญ้า
“เฮ้อ…” ริวปล่อยลมหายใจออกมาเบาๆจากความคิดมากมายที่ตีกันยุ่งเหยิงอยู่ในหัว แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง มองท้องฟ้าสีครามด้านนอก
ทันใดนั้น เสียงออดพักเที่ยงดังขึ้น นักเรียนในห้องเริ่มขยับตัวริวจึงลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย แล้วเดินออกจากห้องไป มุ่งหน้าไปยังโรงอาหารในที่สุด
่พักเที่ยงของเขาผ่านไปอย่างเรียบง่ายไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นเป็พิเศษ เหมือนวันธรรมดาอีกวันหนึ่ง และไม่นานคาบบ่ายเริ่มต้นขึ้น
แสงแดดสีทองอ่อนส่องลอดหน้าต่างเข้ามาในห้องเรียนสายลมพัดเอื่อย ทำให้ผ้าม่านขยับไหวเบา บรรยากาศง่วงซึมค่อยๆปกคลุม เสียงครูที่สอนหน้าห้องยังคงดำเนินไปแต่เสียงตอบรับจากนักเรียนกลับน้อยลงเรื่อยๆ บางคนเริ่มฟุบลงกับโต๊ะ บางคนจ้องกระดานแบบเหม่อลอยริวเองก็ไม่ต่างกัน
เขายังคงนั่งนิ่ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะคิดมากแต่เพราะล้าทั้งร่างกาย… และความคิด เปลือกตาหนักขึ้นเล็กน้อย แต่เขาก็ยังฝืนลืมตาพยายามอยู่กับปัจจุบัน แม้มันจะยากก็ตาม
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า จนกระทั่ง เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้นมันเหมือนสัญญาณปลดปล่อย นักเรียนหลายคนลุกขึ้นทันที เสียงเก้าอี้ขยับดังระงมอีกครั้งบทสนทนา เสียงหัวเราะ กลับมาเหมือนเดิม
ริวค่อยๆเก็บของลงกระเป๋า การเคลื่อนไหวของเขาช้าแต่เป็ระเบียบ ในหัวมีแผนง่ายๆคือ กลับห้อง… แล้วก็นอน
เมื่อคิดได้แบบนั้นแล้ว เขาสะพายกระเป๋าขึ้นบ่าแล้วเดินออกจากห้องเรียนไปตามกระแสนักเรียน แต่ก่อนจะถึงประตูทางออก เสียงหนึ่งเรียกขึ้นจากด้านหลัง
“ริว!”
เขาหยุดเดิน แล้วหันกลับไป ธันวากำลังเดินตรงมาหาสีหน้าดูเร่งรีบเล็กน้อย
“ว่างไหม เดี๋ยวพี่ขอแรงหน่อย”
ประโยคสั้นๆ แต่สำหรับริว มันหนักพอสมควรเขานิ่งไปชั่วครู่ ในใจมีคำตอบอยู่แล้ว
ผมว่างครับ แต่ไม่อยากไป…
เพราะร่างกายยังล้าจากความคิด สมองก็ยังไม่พร้อมใช้งานแต่สุดท้ายก็…
“ครับ…”
คำตอบหลุดออกมาเหมือนทุกครั้ง ไม่ใช่เพราะอยากช่วยแต่เพราะเกรงใจที่มาชวน
ธันวาพยักหน้า “งั้นตามพี่มา”
หลังจากนั้น ธันวาก็ได้เดินนำทันที ริวเดินตามไปเงียบๆทั้งสองมุ่งหน้าไปยังด้านหลังของหอประชุม บริเวณนั้นเงียบกว่าด้านหน้าเล็กน้อย แต่ยังคงมีนักเรียนเดินไปมา
เมื่อมาถึงห้องเก็บของ ริวก็ต้องชะงักเล็กน้อยเพราะเห็นว่าด้านในมีนักเรียนหลายคนอยู่แล้ว ส่วนใหญ่เป็สภานักเรียน กำลังช่วยกันยกของจัดของ เตรียมอุปกรณ์สำหรับเตรียมงาน เสียงพูดคุยสลับกับเสียงขยับของดังเป็ระยะ
ริวมองภาพตรงหน้าเงียบๆ คนก็เยอะอยู่แล้วนี่…แล้วทำไม… ถึงต้องเรียกผมมาด้วย ความคิดผุดขึ้นมาในใจพร้อมกับอาการหงุดหงิดเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
เดินมาไม่ไกล รุ่นพี่ก็พาริวมาหยุดอยู่ต่อหน้านักเรียนชายคนหนึ่งที่กำลังม้วนผ้าใส่ถุงอยู่แล้วส่งเสียงเรียก
“ไอ้เบนซ์!”
“มาแล้วเหรอวะ”
ทั้งสองทักทายกันสั้นๆ เหมือนคนที่สนิทสนมกันดีแล้วธันวาหันมาทางริว
“นี่ริว รุ่นน้องที่ให้มาช่วยงานอีกคน เพิ่งย้ายมาใหม่ปีนี้เลยนะ”
เบนซ์พยักหน้า เขาเหลือบมองริวแวบหนึ่ง “เป็ไงบ้าง…มาปีแรก ก็โดนคนแก่เรียกมาใช้แรงงานเลยสินะ ฮ่าๆ”
ริวยิ้ม ก่อนจะหัวเราะแห้ง แล้วตอบ “ไม่เป็ไรครับ”แม้จะพูดแบบนั้นแต่ในใจเขาก็ยังรู้สึกเหนื่อยอยู่ไม่น้อย
จากนั้นธันวาก็พูดต่อ “ยังไงก็ฝากน้องเขาด้วยนะเดี๋ยวกูไปดูทางโน้นก่อน”
พูดจบก็เดินแยกออกไปทันที ทิ้งให้ริวยืนอยู่กับเบนซ์บรรยากาศเงียบลงเล็กน้อย ก่อนที่เบนซ์จะพูดขึ้น
“งั้น… เอ็งช่วยขนม้วนผ้านี่ไปหน่อย” เขาชี้ไปที่กองผ้าขนาดใหญ่“เอาไปไว้ที่เวทีด้านหน้า”
ริวพยักหน้า “ครับ”
พูดจบ เขาก็ก้มตัวลงจับม้วนผ้าหนึ่งม้วนแล้วยกขึ้น น้ำหนักพอสมควร แต่ก็ยังอยู่ในระดับที่เขาพอแบกได้ กลิ่นผ้าเก่าผสมกับฝุ่นอ่อนๆลอยขึ้นมาเล็กน้อย
เบนซ์หยิบอีกม้วนหนึ่ง “ไปกัน” ทั้งสองเริ่มเดินออกจากห้องมุ่งหน้าไปยังเวทีด้านหน้า
183
