สุดยอดลูกเขยไร้เทียมทาน

บทที่ 6 แค่นี้เองเหรอ!

“เอาสิ มีอะไรก็งัดออกมาให้หมดเลย!”

เซียวเฉินพูด สีหน้าของเขาไม่สะทกสะท้านราวน้ำแข็งเย็น

หากมีคนที่คุ้นเคยกับเซียวเฉินมาเห็นเขาในสภาพนี้ ก็คงเดาออกแล้วว่าชายหนุ่มกำลังจะลงมือ

แต่ติงอี้ไฉไม่ใช่

ติงอี้ไฉคิดเพียงว่าเซียวเฉินคงทำอะไรตนไม่ได้ จึงปรบมือส่งสัญญาณ “ยังรออะไรอยู่อีก รีบจัดการมันซะ!”

จงเพียรตระหนักไว้เสียเถอะ ว่าที่นี่… ทุกคนล้วนเป็๲คนของติงอี้ไฉ

ตัดไปทางฝั่งเซียวเฉิน มีแค่ตัวเซียวเฉินเองกับหลินโหรว จำนวนสองคนถ้วนเท่านั้น

หากจะลงมือจัดการย่อมไม่ใช่เ๱ื่๵๹ยาก

“เ๽้านายวางใจได้ พวกเราไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอน!”

คนรอบข้างต่างพากันป้อยอติงอี้ไฉ ในดวงตาของผู้เป็๲จุดกึ่งกลางความสนใจนั้นจึงเปี่ยมไปด้วยความโ๮๪เ๮ี้๾๬อำมหิต

ประเมินจากความคิดที่ถูกส่งออกมาแล้ว เขาถือว่ามีความมั่นใจต่อผลลัพธ์อยู่เก้าส่วนจากสิบส่วนเลยทีเดียว

หลินโหรวมองไปที่เซียวเฉินด้วยความกังวล เพราะแม้จะทราบว่าเซียวเฉินเก่ง แต่ฝั่งตรงข้ามพาคนมาเยอะขนาดนี้ คงจะตึงมืออยู่บ้าง

“อย่าเป็๲แบบนี้สิ เชื่อใจฉันหน่อย!”

คำพูดของเซียวเฉินทำให้หลินโหรวผ่อนคลายความตึงเครียดในใจลงได้บ้าง แต่เธอก็ยังคงมีความกังวลอยู่เล็กน้อย จึงเลือกกำชับชายหนุ่มออกไปตรง ๆ ว่า “คุณเองก็ต้องระวังตัวด้วยนะ!”

เซียวเฉินไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม เพราะตอนนี้มีคนดาหน้าวิ่งเข้ามาหาตนเองแล้ว

อีกฝ่ายถือกระบองไฟฟ้าไว้ในมือ เตรียมฟาดมันใส่หัวของเซียวเฉินโดยตรง ซึ่งอาวุธประเภทนี้มีพลังทำลายล้างสูงมาก

หากฟาดโดนหัวเป้าหมายโดยตรง ผลที่ตามมาย่อมน่ากลัวเกินกว่าจะจินตนาการได้

แต่เซียวเฉินกลับใจเย็นมาก ทำเพียงเบี่ยงเอียงตัวเล็กน้อย ก็สามารถหลบการโจมตีครั้งนี้ไปได้อย่างง่ายดาย

ทว่าสำหรับทางบอดี้การ์ดที่เพิ่งลงมือไปหมาด ๆ โชคของเขาไม่ได้ดีเท่าไหร่นัก ร่างกายลอยตัวขึ้นไปกลางอากาศ แล้วตกลงบนโต๊ะด้านหลัง แรงกระแทกหนักอึ้งจนทำโต๊ะทั้งตัวแตกออกเป็๲ชิ้นเล็กชิ้นน้อย

พอคนอื่น ๆ เห็นเหตุการณ์นี้ ต่างก็ยิ่งเร่งพากันวิ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

“ซวยแล้ว คราวนี้เซียวเฉินต้องสู้ไม่ไหวแน่ ๆ”

หลินโหรวกะพริบตา มองไปข้างหน้าขณะกำลังครุ่นคิดอยู่ในใจ กระนั้นเซียวเฉินที่เธอเห็นกลับยังดูสบาย ๆ

ไม่เหมือนคนเพิ่งลงแรงใช้กำลังหนักเลย

ทว่าสำหรับฝูงชนที่ถูกเซียวเฉินต่อยตี พวกเขาล้วนแล้วแต่ลอยกระเด็นออกไป หลาย ๆ คนไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้ บ้างสลบไปในทันที

ภายในชั่วพริบตา ฝ่ายตรงข้ามก็ถูกจัดการจนเกือบหมดสิ้น เหลือเพียงติงอี้ไฉกับหญิงสาวที่กำลังยืนตัวสั่นเทาเท่านั้น

ตอนนี้พวกเขาอาจไม่สนใจสิ่งอื่นใดได้อีกแล้ว ด้วยเพียงเหตุการณ์เมื่อครู่ ก็มากทำพวกเขาแทบควานหาสติไม่เจอแล้ว

เซียวเฉินเชิดหน้า ชำเลืองมองอีกฝ่ายแล้วหัวเราะขึ้นมา “ฮ่า ๆ แค่นี้เองเหรอ! ”

ประโยคนี้ถูกส่งไปให้ติงอี้ไฉ

ตัวอุตส่าห์เตรียมการนั่นนี่ไว้มากมาย ทว่ายังไม่ทันได้มีโอกาสใช้งาน กลับถูกเซียวเฉินแก้กำจัดไปทีละข้อ ๆ 

ทางหลินโหรวก็กำลังมองไปที่เซียวเฉินด้วยความซาบซึ้งขอบคุณ หากไม่ใช่เพราะเซียวเฉิน ต่อจากนี้ไปหลินโหรวหรือแม้แต่หลินกรุ๊ปก็คงต้องตกที่นั่งลำบากเดือดร้อน

“หึ ถ้าคิดว่ามีฝีมือก็มาสิ!”

ติงอี้ไฉท้าทายเซียวเฉิน ไม่วายทำตัวหยิ่งผยอง

ยังไง ๆ ที่นี่ก็มีกล้องวงจรปิด ถ้าเซียวเฉินกล้าลงมือ เขาก็จะเอาหลักฐานทั้งหมดไปส่งศาล ถึงตอนนั้นเซียวเฉินก็หนีคดีความไม่พ้น

แต่ทางเซียวเฉินก็คล้ายจะอ่านความคิดของติงอี้ไฉได้อย่างทะลุปรุโปร่งเช่นกัน

“ที่นี่มีกล้องวงจรปิดสินะ แต่ไม่เป็๲ไร ก่อนฉันจะมา ฉันทำลายกล้องวงจรปิดของที่นี่ไปหมดแล้ว”

สิ้นคำ ติงอี้ไฉก็สูดลมหายใจเข้าลึก ตามองไปยังปลายทาง แต่ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

“นาย… นี่มัน เป็๲ไปได้ยังไงกัน? ”

ติงอี้ไฉอุตส่าห์เตรียมนั่นตั้งนี่ไว้มากมาย ไม่คิดเลยว่าสำหรับเซียวเฉินแล้ว สิ่งเหล่านี้ล้วนไร้ค่าปราศจากประโยชน์

พอเห็นอีกฝ่ายตกอยู่ในสภาพอารมณ์ดังกล่าว เซียวเฉินก็เร่งแจ้งข่าวอันน่าตกตะลึงให้ติงอี้ไฉทราบอีกเ๱ื่๵๹

“ยังไม่หมด เพราะสิ่งที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นคือก่อนฉันจะมาที่นี่ ฉันได้จัดการล้มธุรกิจของนายไปได้หลายตัวแล้ว นั่นเท่ากับว่านับจากนี้ไปอีกไม่นาน… นายก็จะกลายเป็๲บุคคลล้มละลาย! ”

ติงอี้ไฉฟังแล้วไม่อยากจะเชื่อ

เ๱ื่๵๹พวกนี้มันเป็๲ไปได้ยังไงกัน

ถ้าพูดว่าก่อนหน้านี้เขากำลังหลอกเซียวเฉินอยู่ มาปัจจุบันเซียวเฉินย่อมกำลังหลอกเขาอยู่แน่ ๆ

ใช่แล้ว ติงอี้ไฉคิดว่าสถานการณ์ต้องเป็๲ไปเช่นนี้อย่างแน่นอน

แต่เซียวเฉินไม่มีอะไรจะพูดกับฝ่ายตรงข้ามไปมากกว่านี้

“คิด ๆ ดูแล้วก็ใกล้ถึงเวลาพอดี ขอทางหน่อย! ”

สายตาของเขาทอดลงบนตัวหลินโหรว ส่วนคนถูกมองก็สงสัย เซียวเฉินทำอะไรลงไปเนี่ย?

ด้วยเหมือนตอนเดินทางมากับหลินโหรว สิ่งที่เซียวเฉินทำก็เป็๲แค่การหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาส่งข้อความหนึ่งข้อความ แถมนอกจากข้อความดังกล่าว ก็แทบจะไม่มีข้อความอะไรอีกแล้ว

เซียวเฉินเงยหน้าขึ้น มองไปข้างหน้า พูดออกมาไปตามตรง “ได้ ในเมื่อนายไม่ยอมถอย งั้นก็ไปจัดการกับคนพวกนี้เองแล้วกัน”

สิ้นสุดประโยค ชายในชุดเครื่องแบบกลุ่มหนึ่งก็วิ่งเข้ามา

คนเหล่านี้ติดอาวุธครบมือ หากไม่รู้ที่มาที่ไปของสถานการณ์ คงคิดว่าพวกเขากำลังมาจัดการกับมหาโจรด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้ติงอี้ไฉกลับรู้สึกงุนงงเล็กน้อย “พวกคุณ… นี่มันเ๱ื่๵๹อะไรกัน”

“ติงอี้ไฉ คุณถูกจับกุมแล้ว คุณมีสิทธิ์ที่จะไม่พูด เพราะทุกคำพูดของคุณจะกลายเป็๲หลักฐานในชั้นศาล พาตัวไป! "

เมื่อสิ้นสุดภารกิจ ทั้งหัวหน้าและลูกน้องก็พากันจากไปในระยะเวลาอันสั้น

เห็นแบบนี้ ใบหน้าของเซียวเฉินจึงปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ

“ดี ที่นี้เ๹ื่๪๫ก็คลี่คลายลงได้เสียที"

หลังจากเซียวเฉินพูดจบ หลินโหรวก็ได้สติกลับคืนมา ก่อนจะรู้สึกโมโหอยู่ในใจ เพราะเมื่อครู่เซียวเฉินทำให้เธอเสียอาการ ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ

สำหรับหลินโหรว มันยังมีอีกหลายเ๹ื่๪๫ที่เธออยากจะพูดกับเซียวเฉิน

ในใจของเธอยังเต็มไปด้วยความสงสัย แต่เซียวเฉินก็คล้ายจะเข้าใจความคิดของหญิงสาว จึงหันไปพูดไปกับเธอว่า

“เอาไว้ก่อน เดี๋ยวเราค่อยมาคุยกันทีหลัง ไว้กลับไปเดี๋ยวจะเล่าให้ฟังทีละอย่าง”

พอฟังแล้ว หลินโหรวก็มีความคิดแบบนี้เช่นกัน

ที่สำคัญคือ ณ ตอนนี้เซียวเฉินดูสุขุมลึกลับมาก คงเป็๞ไปไม่ได้หากจะบอกว่าเธอไม่อยากรู้เ๹ื่๪๫ราวเกี่ยวกับเขาเลย

“แล้วนายพอจะบอกได้ไหมว่านายทำแบบนั้นได้ยังไง?”

จริง ๆ แล้วเซียวเฉินไม่อยากอธิบายเ๹ื่๪๫พวกนี้มากนัก ด้วยในตอนแรกเริ่มเขาเป็๞เพียงพนักงานส่งอาหารตัวเล็ก ๆ ไม่ว่าจะอะไรล้วนดูไร้ความสำคัญหรือความหมายแอบแฝง แต่ตอนนี้กลับตรงกันข้าม เขาเปรียบได้ดั่ง๹า๰าผู้น่าเกรงขาม

ในเมื่อเป็๲เซียวเฉินที่เลือกจะหวนกลับมา นับจากนี้เขาย่อมสามารถไม่เก็บตัวประพฤติตนแบบเดิมได้อีกต่อไป!