หงซือซือบังคับพี่ชายให้เฝ้าดูแลิเฟยหลงที่นอนหลับอยู่ในห้องพักส่วนตนเองแอบออกไปข้างนอก แปลงโฉมเป็สตรีชาวบ้านเขาไปตรวจในโรงหมอ
“ยินดีด้วยนะแม่นางเ้าตั้งครรภ์แล้ว”
“ไอ้หยา!” หงซือซือตาโต“ท่านหมอแน่ใจหรือ?”
“ข้าเป็หมอมาั้แ่เป็เด็กหนุ่มจนแก่ปูนนี้คนครึ่งเมืองนี้ข้าเคยตรวจชีพจรพวกเขาั้แ่อยู่ในท้อง เ้ายังจะคิดว่าข้าเข้าใจผิดได้อีกหรือ?เ้าตั้งครรภ์ได้เดือนกว่าแล้ว เดี๋ยวข้าจัดเทียบยาบำรุงให้”
พลันนางคิดขึ้นได้“ท่านหมอ ท่านตรวจยาลูกกลอนนี้ให้ข้าที”
หมอวัยกลางคนรับขวดยากระเบื้องเคลือบสีขาวแล้วเทเม็ดยาลงในอุ้งมือก่อนจะยกขึ้นดมกลิ่น “อ้อ!เ้าก็กินยาบำรุงครรภ์อย่างดีอยู่แล้วนี่เช่นนั้นข้าก็ไม่ต้องเขียนเทียบยาให้เ้าแล้ว กินให้หมดนี่ล่ะส่วนผสมแพงเสียด้วยที่บ้านเ้าคงฐานะดี”
“มิได้ๆ”หงซือซือรู้สึกคล้ายวิงเวียนขึ้นมาทันทียาห้ามครรภ์ที่นางกินอยู่ทุกคืนก่อนนอนกลับกลายเป็ยาบำรุงครรภ์ไปั้แ่เมื่อใดกัน?
นางรับขวดยาจากท่านหมอพร้อมฟังคำแนะนำในการดูแลตนเองระยะแรกในการตั้งท้องอยู่พักใหญ่เมื่อแวะแปลงโฉมกลับเป็จอมยุทธ์หงแล้วก็เดินกลับโรงเตี๊ยมด้วยอาการใจลอยนางเดินตรงไปยังห้องพักเมื่อเห็นิเฟยหลงทรงกำลังหยัดกายลุกขึ้นบนเตียงก็ขยับเข้าไปนั่งริมเตียงใกล้ๆเขา
“ซือซือท่านหมอบอกว่าข้าป่วยเป็โรคอะไร?”
หงซือซืออึกอักหงอี้เทียนจึงเอ่ยขึ้น “ท่านแพ้ท้อง”
“ห้ะ! ข้าน่ะหรือแพ้ท้อง?”
“อืม....ท่านน่าจะแพ้ท้องแทนภรรยา”
ิเฟยหลงเลิกคิ้วขึ้นสูงภรรยาที่มีโอกาสตั้งครรภ์ได้มีเพียงคนเดียวเท่านั้นคือสตรีที่นั่งอยู่ต่อหน้าเขายื่นมือมากุมมือของหงซือซือเอาไว้แน่น
“เ้าตั้งครรภ์หรือ?”
นางพยักหน้าเบาๆ“เดือนกว่าแล้วเ้าค่ะ”
“ขะข้าจะมีลูกแล้ว” เขาพรวดพราดลงจากเตียงมาอุ้มนางขึ้นหมุนตัวไปรอบห้องทำเอาหงอี้เทียนต้องลุกขึ้นยืนกอดอก
“เบาๆท่านสาม ประเดี๋ยวนางจะตกเอานะ”
ชายหนุ่มได้ยินพี่ชายภรรยาร้องทักก็รีบวางหงซือซือลง“จริงสิ!เ้าต้องกินยาบำรุงครรภ์หรือไม่? ท่านหมอให้เทียบยามาไหม?”
หงซือซือนึกขึ้นได้“พี่สาม นี่ต้องเป็ฝีมือท่านแน่ๆ”
“ฝีมือข้าสิ...หากมิใช่ข้า...แล้วเ้ายังจะตั้งท้องกับผู้ใดได้”จอมยุทธ์หลงยืดอกภาคภูมิใจ “ในที่สุดข้าก็มีข่าวดีไม่น้อยหน้าน้องชายกับซิ่นสือแล้ว”
หงซือซือยกมือขึ้นบีบแขนสามีเบาๆ“ข้ามิได้หมายถึงเื่นั้น แต่เป็เื่นี้ต่างหาก”อีกมือหนึ่งนางล้วงเข้าไปหยิบเอาขวดยาในสาบเสื้อออกมา
ิเฟยหลงแสร้งทำหน้าฉงน
“พี่สามยอมรับมาเสียดีๆ” นางเท้าสะเอวด้วยความโมโห“ท่านบอกว่าจะรออีกสิบห้าวันอย่างไรเล่า? เหตุใดข้าจึงท้องได้”
เขารีบตรงเข้าไปประคองนางมานั่งที่ริมเตียงหงอี้เทียนรีบหลบออกไปนอกห้องปล่อยให้สามีภรรยาตกลงกัน“เพราะเ้าไม่ยอมมีลูกให้ข้าเสียที ข้าจึงต้องทำเช่นนี้”
“ท่านแอบเปลี่ยนยาของข้า!”
ชายหนุ่มยิ้มแห้งๆ“ตอนนี้เ้าก็มีเ้าัน้อยแล้ว อย่าโมโหข้าอีกเลยนะยาบำรุงนี้เป็ของดีที่สุดที่วังหลวงมี ข้าให้พวกเขาทำเพื่อเ้าโดยเฉพาะ”
“ท่านนี่ช่าง....”นางสะบัดแขนเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิด
“ข้าอยากมีลูกกับเ้าจะแย่อยู่แล้ว”
“ท่านเป็ัขาวเ้าเล่ห์อย่างที่หานซู่ลี่พูดจริงๆด้วย!”
“หือ! เ้าเก้ากล้านินทาข้าเชียวหรือ?เ้าน้องชายคนนี้ถึงกับเอาเื่ข้าไปบ่นให้ภรรยาฟัง ใช้ได้ที่ไหนกัน?”
“ท่านก็เป็เช่นนั้นจริงๆนี่นา จะไปโกรธพวกเขาทำไม?” เมื่อเห็นนางทำท่ากระเง้ากระงอดิเฟยหลงก็รีบกอดนางแนบแก้มกับขมับ
“ไม่โกรธก็ได้แค่รู้ว่าเ้าตั้งครรภ์ก็เป็ข่าวดีที่สุดแล้ว”
นางผละออกแล้วเงยหน้าขึ้นมองสามี“ท่านล่ะ อาการดีขึ้นแล้วหรือ?”
“ทีแรกข้าทั้งมวนท้องเหม็นกลิ่นกระเทียมนัก จึงอาเจียนจนอ่อนแรง ไหนจะปวดหัวตุบๆ อีก อาการแพ้ท้องนี่รุนแรงเพียงนี้เชียว?”
“อืม...ดีที่ท่านแพ้ท้องแทนข้า!”
“เื่นี้ต้องเก็บเป็ความลับกว่าภารกิจของเราจะเสร็จสิ้นนี่ถ้าข้ารู้ก่อนว่าเ้าจะตั้งครรภ์ก็คงไม่ยอมให้เ้ามาแคว้นผิงแล้วต่อไปข้าต้องคอยระวังเ้าให้มาก แล้วเ้าก็ต้องระวังตัวเองให้ดีข้าจะตั้งตารอคอยลูกของเรา” เขายื่นมือมาลูบหน้าท้องแบนราบของนางเบาๆ“เ้าัน้อยของพ่ออยู่ตรงนี้ใช่หรือไม่?”
“พี่สามข้าเพิ่งตั้งครรภ์เองนะพวกเขายังไม่เป็รูปร่างด้วยซ้ำ”
“ข้าจะคอยคุยกับลูกทุกวันให้พวกเขาโตเร็วๆ”
“ท่านรู้ได้อย่างไรว่ามีหลายคน?”นางหันไปเอียงคอถาม
“ไม่แน่หรอก...บางทีเ้าัน้อยของพวกเราอาจจะมาพร้อมกันหลายคนก็ได้นะ”ชายหนุ่มจูบแก้มนางฝังจมูกลงไปสูดดมกลิ่นหอมจางๆ“ครั้งที่เราไปขอพระด้วยกันที่วัดพระโพธิสัตว์ข้าขอให้มีลูกหลายๆ คนกับเ้า”
หงซือซือเงยหน้าขึ้นจูบปลายคางสามี“ข้าขอให้พี่สามสมหวังนะเ้าคะ”
ก๊อก! ก๊อก!“ข้าจินวั่งซู่มาเยี่ยมท่านจอมยุทธ์”
ิเฟยหลงกับหงซือซือรีบผละออกจากกัน“เชิญเข้ามาเถิดคุณชาย!”
“จอมยุทธ์หลงท่านเป็อย่างไร?”
“รบกวนท่านเป็ห่วงแล้วข้าเพียงแค่อาหารเป็พิษไม่เป็ไรมาก”
“ข้าเห็นท่านอาเจียนขนาดนั้นหรือว่าท่านจะแพ้กระเทียม”
ิเฟยหลงรีบพยักหน้ารับ"ข้าได้กลิ่นกระเทียมแล้วรู้สึกมวนท้องขึ้นมา ซ้ำยังปวดหัวอีกเห็นทีคราวหน้าคงสั่งอาหารที่มีกระเทียมด้วยไม่ได้แล้ว”
“ข้าจะคอยเตือนทุกคนช่วยท่านเองแล้วนี่ท่านหมอได้บอกให้ท่านต้องกินยาหรือไม่? ข้าจะได้ให้คนไปจัดการต้มมาให้”จินวั่งซู่มองหน้าทั้งสองสลับกัน
“อ้อ! ข้าไม่เป็ไรมากหรอกนอนพักสักคืนก็หายแล้ว”
เช้าวันต่อมาพวกเขาก็ออกเดินทางต่อหงซือซือถูกิเฟยหลงบังคับให้นอนบนรถม้าที่ปูด้านหนึ่งให้เป็ที่นอน“เ้านอนเยอะ ลูกจะได้แข็งแรง” นางจึงนอนหลับตานิ่งๆจนกว่าจะถึงยามพักกลางวันที่หงอี้เทียนสั่งให้พักรถม้าและขึ้นมาเรียกให้ลงไปรับประทานอาหารใต้ร่มไม้พี่ชายของหงซือซือก็มีอาการวิตกกังวลไม่ต่างจากสามีของนางบุรุษทั้งสองไม่ยอมเร่งเดินทางในตอนกลางคืนิเฟยหลงแอบสั่งการให้องครักษ์เงาที่เฝ้าติดตามอยู่ห่างๆไปสำรวจโรงเตี๊ยมไว้ล่วงหน้าแล้วกลับมารายงาน
“หากเราเดินทางกันช้าแบบนี้เมื่อใดจะไปถึงสักทีเล่า?”
“ความปลอดภัยของเ้าสำคัญกว่าทุกสิ่ง”
ถ้อยคำของฮ่องเต้หนักแน่นปานขุนเขาขบวนเดินทางจึงไม่อาจโต้แย้ง ที่สำคัญพี่ชายของนางก็พลอยเห็นดีเห็นงามไปด้วย
“เ้าก็เชื่อจอมยุทธ์หลงนั่นแหละดีแล้วข้าส่งข่าวบอกท่านเ้าสำนักเรียบร้อย พวกเขาคงจะดีใจที่ได้ข่าวนี้”
“ท่านกระตือรือร้นเสียจริง!”
“หลานคนแรกของข้าข้าก็ย่อมตื่นเต้นเป็ธรรมดา” สีหน้าของหงอี้เทียนแฝงความยินดีไม่ต่างจากิเฟยหลงนักหงซือซือได้แต่ถอนหายใจที่บุรุษข้างกายนางทั้งสองดูระมัดระวังนางมากจนจินวั่งซู่เริ่มสงสัย
“จอมยุทธ์หงเหตุใดสองคนนั้นถึงได้จับตามองเ้าตลอดเวลา?”
“ท่านคิดว่าเพราะเหตุใด?”
“หงซือเ้าไม่เองก็ไม่รู้หรือ?” จินวั่งซู่เลิกคิ้วคล้ายไม่เชื่อเขาเห็นจอมยุทธ์หลงคล้ายประคองหนุ่มน้อยผู้นี้อยู่บ่อยๆ ‘เอาเถอะ!ข้าจะจับให้ได้มั่นๆ’
เมื่อรถม้าเดินทางถึงเมืองหลวงแคว้นผิงหงอี้เทียนพาเข้าไปพักเรือนด้านหลังของสำนักกู้ภัยหงส์ไฟสาขาแคว้นผิง
“ที่นี่ปลอดภัยที่สุดข้าวางกำลังคุ้มกันแ่า”
ิเฟยหลงยิ้มน้อยๆเงยหน้าขึ้นมองหลังคาเรือน เงาวูบผ่านไปสองสาย เหล่าแมวดำมาถึงแล้วเท่านี้ก็วางใจได้!
*************************
13K
![เกมชีวิตลิขิตตาย [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1730902484_34986963.webp)