[รามพาร์ท]
ผมโดนมาตินบังคับกระทำชำเราอยู่ในห้องน้ำนานร่วมชั่วโมงจนผมต้องบอกตัวเองในใจว่า...ลาก่อนนะราม เพราะผมคิดว่าวันนี้ผมคงต้องตายจริง ๆแล้วล่ะ เพราะมาตินมีอารมณ์รุนแรงมากผิดปกติ เขาทั้งตบตีผมแล้วยังกัดผมจนเขียวช้ำไปทั้งตัว
เขาบังคับให้ผมเป็ของเขาหลายต่อหลายครั้งโดยที่เขาไม่ได้สนใจเลยว่า…ผมจะมีอารมณ์หรือไม่มี เพราะเขาสนใจแค่ว่า...เขามีอารมณ์และ้าตลอดเวลาที่เรามีอะไรกัน เขาก็จะส่งเสียงครางกระเส่าออกมาเป็ระยะ ๆและยังคอยบังคับให้ผมมีอารมณ์ร่วมไปกับเขา ด้วยวิธีการที่ป่าเถื่อนของเขา
อืม...ราม มึงยังร่าน อืม...เหมือนเดิมเลยราม...ครางชื่อผัวให้ผมฟังหน่อยสิ ช่วยบอกผัวทีว่ารู้สึกดีไหมราม...ครางชื่อผัวให้ฟังหน่อย ราม...
อึก ฮรึก ฮรึก อึก ผมเจ็บอึก ฮรึก ฮรึก อึก
ราม!!!กูบอกให้มึงครางชื่อกูออกมา!!! กูไม่ได้ให้มึงมาบอกกูว่ามึงเจ็บ!!!
ฮรึก ฮรึก อึก ผมเจ็บ อึกฮรึก ฮรึก อึก ผมเจ็บครับ
เพี๊ยะ!!!มึงเห็นไหมว่ากูกำลังอารมณ์ค้างอยู่น่ะ มึงจะเจ็บอะไรนักหนา ห๊ะกูเอามึงมาตั้งกี่ร้อยครั้งแล้ว แล้วทำไมมึงยังดัดจริตบอกว่าเจ็บอยู่อีก ห๊ะ
ฮรึก ฮรึก อึก อึก ฮรึกฮรึก แต่ครั้งนี้คุณ...คุณทำรุนแรงกว่าผมมากผิดปกติ ผมก็เลย...เจ็บ
ฮึ่ย! ทำกูหมดอารมณ์เลยแล้วมึงจะมาบีบน้ำตาทำซากอะไร ห๊ะ! เออ! ถ้ามึงเจ็บมากนัก มึงก็ตายอยู่ในห้องน้ำนี่แหละแม่งเอ้ย! กูออกไปหากินข้างนอกก็ได้ ฮึ่ย! เซ็ง! ชอบทำกูอารมณ์ค้าง ทำเป็ดัดจริตโว้ย! หงุดหงิดโว้ยยยย! เพล้ง เพล้ง เพล้ง
อึก ฮรึก ฮรึก อึก อึกฮรึก ฮรึก อึก
เมื่อผมร้องไห้หนักเข้าและบอกเขาว่าผมเจ็บมากเขาก็ยอมปล่อยผมให้เป็อิสระ แต่ผมถึงเขาจะยอมปล่อย ผมก็ยืนไม่ได้อีกแล้วเพราะผมเ็ปไปหมดทั้งตัวสภาพของผมตอนนี้มันก็ไม่ต่างอะไรกับต้มผักตบชวาเท่าไหร่เลย
หลังจากมาตินปล่อยผมแล้วเขาก็เดินออกจากห้องน้ำไปด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด แล้วเขาก็ขว้างปาแจกันประชดผมและเขายังเดินไปคว้าเอาโคมไฟข้างหัวเตียงของผมมาปาลงพื้นจนเละไม่มีชิ้นดีเลยทำให้ตอนนี้ห้องของผมเละเทะไปหมดหลังจากนั้นเขาก็เดินออกจากห้องไปด้วยอารมณ์ที่กำลังครุกกรุ่น ผมรู้ดีว่า...เขาอารมณ์เสียเพราะผมไม่ยอมมีอารมณ์ร่วมไปกับเขา
เมื่อก่อน...ทุกครั้งเวลาที่ผมมีอะไรกันกับเขาเขาจะบอกผมเสมอว่า...เขาชอบให้ผมเรียกชื่อของเขาและบอกรักเขาแต่ถ้าบางครั้งผมไม่มีอารมณ์ เขาก็ไม่เคยบังคับผมเลยสักครั้งเขาให้เกียรติและเคารพการตัดสินใจของผมเสมอ
แต่ครั้งนี้เขาเปลี่ยนไปมากเปลี่ยนไปจนผมไม่อยากจะเชื่อว่า...ผู้ชายที่เคยอบอุ่นงดงามราวผีเสื้อปีกบางอย่างเขาจะสามารถพ่นพิษร้ายออกมาได้มากมายขนาดนี้
หลังจากที่มาตินออกจากห้องของผมไปแล้วผมก็พยายามเกาะผนังห้องน้ำลุกขึ้น เพื่อพาตัวเองออกไปข้างนอกผมเดินเกาะผนังและเดินเลี่ยงเศษแจกันแตกออกมาเรื่อย ๆ จนผมออกมาถึงห้องแต่งตัวแล้วผมก็รีบจัดการตัวเอง ผมรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วผมก็ค่อย ๆเดินไปนั่งลงมองเงาตัวเองในกระจก
ผมมองสำรวจหน้าตาและร่างกายของตัวเองและผมก็สามารถมองเห็นรอยที่มาตินสร้างไว้เมื่อหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมาเต็มไปหมด ผมมองเงาตัวเองร้องไห้ออกมาอย่างเงียบๆ ผมใช้เวลาจมปรักอยู่กับความทุกข์ระทมนานร่วมชั่วโมง ก่อนที่ผมจะค่อย ๆ ลุกขึ้นเพื่อเดินไปหยิบเอาขวดยาทาแก้ฟกช้ำที่หรั่งเอามาให้เมื่อเช้าแล้วผมถือขวดยาเดินกลับมานั่งทารอยฟกช้ำให้กับตัวเองจนเสร็จ
หลังจากทายาเสร็จผมก็เงยหน้ามองดูเงาตัวเองในกระจกอีกครั้ง แล้วผมก็พูดกับเงาของตัวเองว่า
"นายมันโง่ไอ้ราม...ฉันเคยเตือนนายแล้วใช่ไหมอย่าไปหลงรักเขาแล้วเป็ยังไงล่ะ? เจ็บดีไหม? นายจำใส่หัวของนายไว้นะไอ้รามนายจงจำไว้ว่า...ผีเสื้อสีสวยที่นายเห็นว่างดงาม มันเคยเป็หนอนน่ารังเกียจมาก่อนถึงแม้ว่าผีเสื้อมันจะดูเหมือนไม่มีพิษภัยอะไรแต่ใครจะไปรู้ว่า...ที่จริงแล้วมันอาจจะซ่อนเหล็กในไว้คอยต่อยนายเมื่อไหร่ก็ได้ไอ้ราม...นายต้องเลิกรักเขาให้ได้นะ นายต้องตัดใจจากเขาให้ได้นะฉันจะคอยเป็กำลังใจให้นายเอง"
หลังจากที่ผมพูดคุยกับตัวเองในกระจกเพื่อระบายความในใจเสร็จแล้วมันทำให้ผมรู้สึกสบายใจขึ้นมาเยอะมากผมรู้สึกโล่งใจที่ได้ระบายความเ็ปออกมาบ้างถึงแม้ว่าจะไม่มีใครคอยปลอบใจผมเลยในยามที่ผมเ็ปแต่อย่างน้อยผมก็ยังมีเงาของตัวเองที่ไม่เคยทอดทิ้งผมไปไหน
ในระหว่างที่ผมกำลังจมอยู่ความขมขื่นของตัวเองอยู่นั้นผมก็เผลอเอามือไปปัดขวดยาทาแก้ฟกช้ำจนตกลงพื้นผมเลยรีบก้มลงเพื่อที่จะเก็บขวดยาขึ้นมาแต่ดันมีมือของใครบางคนหยิบขวดยาของผมขึ้นไปก่อน ผมมองตามมือของคน ๆนั้นขึ้นไปจนผมสามารถเห็นหน้าของเขาได้อย่างชัดเจน
และคน ๆนั้นก็กำลังจ้องมองมาที่ผมเหมือนกัน แล้วเขาก็เดินเข้ามายืนซ้อนหลังของผมเขาก็ใช้แขนของเขาอ้อมมากอดผม แล้วเขาก็วางคางของเขาเกยไหล่ของผมไว้ก่อนที่เขาจะพูดผมเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นว่า
"ผมขึ้นมาตามคุณลงไปทานข้าว"
"คุณมาติน? ปล่อยผมครับ!!!"
"ม่าย...ไม่ปล่อยจนกว่าคุณจะลงไปทานข้าวกับผม"
"แต่ผมยังไม่หิวครับ...คุณไปทานเถอะ"
"แต่ผมไม่มีเพื่อนทานนี่หน่าผมเลยมาตามคุณลงไปทานเป็เพื่อนผม"
"ไม่มีเพื่อนทาน...แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมครับ?ปกติคุณก็ทานคนเดียวอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง? "
"อย่าพูดมากน่า...ผมอุตส่าห์ขึ้นมาชวนทั้งทีคุณก็ช่วยลงไปนั่งทานข้าวเป็เพื่อนผมหน่อยไม่ได้หรือไง? "
"คุณมาตินครับ...คือ...ผม...ปากผมเป็แผลผมคงทานไม่ได้หรอกครับ คุณไปหาคนอื่นมาทานเป็เพื่อนเถอะ"
"ปากเป็แผลเหรอ? ทำไมล่ะ? ปากคุณไปโดนอะไรมา? หืม...ไหนหันมาให้ผมดูหน่อยสิ?เดี๋ยวผมจะช่วยเป่าให้"
"คุณมาติน!!!คุณเผลอไปทานของแสลงมาหรือเปล่าครับ? ทำไมคุณถึงดูอ่อนโยนกับผมผิดปกติแบบนี้ครับ?"
"อืม...พอดีผมเผลอทานของแสลงเข้าไปเมื่อสองชั่วโมงที่ผ่านมานี้เอง"
"คุณมาติน!!!นี่คุณไปทานของแสลงมาจริง ๆ เหรอครับ? แล้วคุณเป็ยังไงบ้างครับ?คุณทานยาหรือยังครับ? แล้วหรั่งพาคุณไปหาหมอหรือยัง?แล้วคุณเผลอไปทานอะไรมาครับ? "
"หึ!!!พอดีว่าผมเผลอทานของเน่าอย่างคุณเข้าไปน่ะ ผมก็เลยอาจจะดูผิดปกติไปนิดหน่อยน่ะครับ"
"คุณ!!! "
พลั่ก!!! หลังจากที่มาตินบอกว่า...เขาเผลอทานของเน่าอย่างผมเข้าไปผมก็รีบผลักออกจากตัวของผมทันที และมาตินก็ยอมปล่อยผมแต่โดยดีแถมเขายังส่งยิ้มกวนประสาทมาให้ผมปวดใจเล่น ก่อนที่เขาจะถามผมว่า
"เมื่อกี้คุณว่าผีเสื้อเป็อะไรนะ?ผมฟังไม่ค่อยชัด"
"ผีเสื้ออะไร? ตอนไหน? "
"ก็ผมเห็นคุณนั่งคุยกับเงาหัวของคุณอยู่ในกระจกเื่ผีเสื้อสีสวยอะไรสักอย่างแต่ผมไม่เข้าใจ สรุปว่ามันคือผีเสื้ออะไรเหรอ? "
"อ๋อ...ผมบอกว่า...ผีเสื้อมันมีพิษร้ายมันซ่อนเหล็กในเอาไว้โดยไม่ให้ใครรู้ครับ"
"ผีเสื้อบ้าอะไรจะมีพิษ? ผีเสื้อที่ไหนจะมีเหล็กใน? โง่!!! "
"ก็ผีเสื้อมาตินไงครับ"
"ผีเสื้อมาตินอะไร? "
"ผีเสื้อมาตินมันมีพิษร้ายและมันยังมีเหล็กในซ่อนอยู่ข้างหลัง เมื่อมันเกิดอาการบ้าคลั่งมันก็จะพ่นพิษร้ายออกมาทันที เหมือนคุณไง"
"นี่ด่าผมอยู่เหรอ? "
"ไม่ได้ด่าครับ...แต่ว่าตรง ๆเลย"
"พรึบ! ตุ๊บ! อ๊ะ! "
อุ๊บ!!! มาตินเดินเข้ามากระชากคอเสื้อของผมให้ลุกขึ้นก่อนที่เขาจะผลักผมใส่ผนังห้องแต่งตัวแล้วเขาก็ตามเข้ามาจูบผมอย่างป่าเถื่อนและรุนแรงเขามอบความเ็ปให้ผมด้วยการกัดปากของผมอย่างไม่ปราณีถึงแม้ว่าเขาจะรู้ว่าผมยังเจ็บอยู่ก็ตาม
เขายังคงจูบผมอย่างรุนแรงต่อไปพร้อมๆ กับกัดผมสลับกับจูบไปเรื่อย ๆโดยที่ผมไม่ได้ต่อต้านอะไรเลยนอกจากปล่อยน้ำตาแห่งความเ็ปให้ไหลออกมาอย่างเงียบๆ และเมื่อมาตินเห็นว่าผมกำลังร้องไห้ เขาก็ผละออกจากผมและแสดงท่าท่างไม่พอใจโดยการขว้างขวดยาทาแก้ฟกช้ำของผมลงพื้นจนขวดแตกก่อนที่มาตินจะเดินออกจากห้องไป
"ปั๊ก!!! เพล้ง!!! ปั๊ง!!! "
มาตินปิดประตูห้องเสียงดังสนั่นจนผมคิดว่าคราวนี้คงต้องเปลี่ยนประตูห้องใหม่แล้วล่ะ หลังจากเสียงปิดประตูสิ้นลงมาตินก็หายเงียบไปเลย ส่วนผม ผมยังนั่งมองเงาของตัวเองอย่างสมเพชต่อไปจนถึงบ่ายคล้อยจนตอนนี้ผมรู้ว่าผมสึกอ่อนเพลียและง่วงนอนมาก
ผมค่อย ๆลุกขึ้นเดินเลี่ยงเศษแก้ว เศษแจกันแตก เพื่อกลับไปที่เตียงนอนพอผมเดินต่อส้นเท้าไปถึงเตียง ผมก็นอนแอนกายลงพร้อม ๆกับหลับตาลงเพื่อพักผ่อนสายตา แต่ผมลับตาลงได้ไม่นานก็มีมารกลับมารังครวนผมอีกตามเคยโดยครั้งนี้มาตินยกถาดอาหารเดินเข้ามาวางไว้ข้าง ๆ เตียงของผม แล้วมาตินก็บอกผมว่า
"กินซะ! เสร็จแล้วทายาด้วย"
"ผมว่าคุณเอาออกไปเถอะ...ผมยังไม่หิว"
"หึ...จะกินข้าวก่อนหรือจะกินอย่างอื่นก่อน?"
"ผม...ผมยังปวดแก้มแล้วก็แสบปากอยู่เลย ผมคงทานไม่ได้หรอก...เอาออกไปเถอะ"
"ทำไมจะทานไม่ได้!นี่มันแค่ข้าวต้ม คุณไม่จำเป็ต้องเคี้ยวอะไร แค่ตักใส่ปากแล้วก็กลืนลงไปมันจะยากอะไร"
"ครับ...ถ้างั้นคุณก็ออกไปก่อนเถอะครับเดี๋ยวผมทานเอง"
"ไม่!ผมจะนั่งเฝ้าอยู่ตรงนี้...จนกว่าคุณจะทานให้หมดถ้วย"
"ครับ"
"รีบทานสิ? "
"ครับ"
ท้ายที่สุดแล้วผมก็ต้องทานข้าวต้มที่มาตินยกมาเพราะผมรู้ดีว่า...ถ้าผมไม่ทานเขาก็ต้องบังคับผมอยู่ดีผมนั่งทานข้าวต้มอยู่บนเตียงด้วยความทรมาน เพราะปากของผมแตกจากการโดนกระทำหนำซ้ำข้าวต้มก็กำลังร้อน ๆ มันเลยช่วยเพิ่มความทรมานมากขึ้นเป็เท่าตัว
และยังมีมาตินตัวร้ายนั่งคอยควบคุมการทานข้าวต้มอยู่ผมจึงต้องฝืนทนทานต่อไปจนข้าวต้มหมดถ้วย แต่พอข้าวต้มหมดถ้วยแล้วผมก็ทนความปวดแสบปวดร้อนต่อไปไม่ไหว จนผมต้องปล่อยน้ำตาให้หยดลงมาใส่ถ้วยเปล่าจนได้
และพอมาตินเห็นผมร้องไห้มาตินก็ถามผมเสียงแข็งว่า
"เป็อะไรไปอีก? ร้องไห้ทำไมวะ? ห๊ะ!!! "
"ผมแสบแผลที่ปากครับ...ฮรึก ฮรึกฮรึก"
"ฮึ่ย! สำออย! ไหนหันมานี่สิ?"
"ครับ...ฮรึก ฮรึก ฮรึก"
"นั่งนิ่ง ๆ แล้วก็เลิกร้องไห้สักที?รำคาญ! "
"ครับ"
"มารยา...สำออย...ตอแหล...ดัดจริต..."
มาตินจับหน้าผมให้หันไปหาเขาแล้วมาตินก็หยิบยาหลอดใหม่ที่เขาเตรียมมาขึ้นมาบีบใส่มือของเขาก่อนที่เขาจะทายาตามบริเวณริมฝีปากของผมที่มีรอยแผล และเขายังทายาที่แก้ม ที่แขนและขาให้ผมด้วย
ในขณะที่เขาทายาให้ผมเขาก็บ่นของเขาไปเรื่อยเปื่อย แต่ผมเลือกที่จะแกล้งทำเป็ไม่ได้ยินเพราะผมไม่อยากทะเลาะกับเขาอีก และพอมาตินทายาให้ผมเสร็จเขาก็บอกผมเสียงเรียบว่า
"ยาทานวางอยู่หัวเตียง...อย่าลืมทานล่ะ?ทานเสร็จแล้วก็รีบนอน แล้วพรุ่งนี้ก็ตื่นแต่เช้าด้วย"
"มีอะไรเหรอครับ? ทำไมต้องตื่นแต่เช้า? "
"พรุ่งนี้ผมจะให้คุณย้ายไปทำงานในตำแหน่งเลขาให้ผม"
"แล้วเลขาของคุณล่ะครับ?"
"ไล่ออกแล้ว"
"ห๊ะ!นี่คุณไล่เลขาออกอีกแล้วเหรอครับ? "
"อืม"
"คุณมาติน? ั้แ่คุณมาทำงานแทนคุณเควิน...คุณไล่เลขาออกไปกี่คนแล้วครับ?"
"สิบแปดคน"
"ห๊ะ!นี่แสดงว่าคุณไล่เลขาออกรายวันเลยเหรอครับ? "
"อืม"
"แล้วทำไมต้องไล่เขาออก? เขาทำอะไรผิดงั้นเหรอ? "
"ทำผิด...เพราะทำงานไม่ถูกใจไม่ขาว ไม่สวย ไม่น่ารัก ไม่มารยา ไม่สำออย ไม่ตอแหล ไม่ดัดจริต เลยไล่ออก"
"เอ่อ!!! ครับ"
"พรุ่งนี้คุณก็แต่งตัวให้หล่อ ๆด้วย แต่งตัวให้เป็ทางการ เสร็จแล้วให้ลงไปทานอาหารเช้ากับผมหลังจากนั้นผมจะเปิดตัวคุณอย่างเป็ทางการกับหุ้นส่วนคนใหม่ของผมแล้วคุณก็เตรียมตัวเริ่มงานวันแรกในตำแหน่งผู้ชายของผมด้วย"
"อะไรนะครับ? "
"ก็ตามนั้นแหละ"
"เอ่อ...คุณมาติน เดี๋ยว?"
ปั้ง!!!
มาตินลุกขึ้นเดินออกจากห้องของผมไปทันทีหลังจากที่เขาบอกผมเพียงสั้น ๆ ว่า...พรุ่งนี้เขาจะเปิดตัวผมในฐานะผู้ชายของเขา...
*****
Sundog
362
