ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]

        เซียวจิ่นหน้าแดงเรื่อเล็กน้อย ราวกับเขาพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมตัวเองก่อนหน้านี้เมื่อหมอหลวงบีบนวดให้เขายังไม่บังเกิดความรู้สึกชัดเจนเช่นนี้ กล้ามเนื้อเพียงแต่รู้สึกเมื่อยล้าราวกับได้เดินทางมาด้วยระยะทางไกลแสนไกลทว่าเมื่อหลินชิงเวยนวดให้เขาความรู้สึกสบายเนื้อสบายตัวที่เขาได้รับทำให้เขาแทบจะส่งเสียงครางออกมาด้วยทนไม่ไหว

        เซียวจิ่นกล่าว “เจ้าเป็นเจาอี๋ของเจิ้น มิใช่พี่สาวของเจิ้น”

        “โปรดประทานอภัยเพคะ หม่อมฉันเคยชินเสียแล้ว ฝ่าบาทอย่าได้ถือสาแต่เรื่องที่หม่อมฉันอายุมากกว่าฝ่าบาทสามปีเป็นความจริงเช่นกัน”

        “แต่เจ้ายังคงเป็นเจาอี๋ของเจิ้น”

        หลินชิงเวยยังไม่โง่เขลาขนาดมาทุ่มเถียงเพื่อเอาชนะกับเด็กน้อยคนหนึ่งดังนั้นจึงกล่าวว่า “ถูกต้องเพคะ ฝ่าบาทตรัสถูกต้องแล้วเพคะ”

        เซียวจิ่นพักหายใจหายคอแล้วจึงกล่าวอีกว่า “ในยามปกติเสด็จอางานยุ่งมากทั้งงานหลวงงานราษฎร์ เขายังต้องแบ่งเวลามาดูแลเจิ้น เจิ้นรู้ว่าเขาทุ่มเทจิตใจมาโดยตลอดหากมีเรื่องใดที่เขาทำให้ให้เจ้าโกรธเคืองเจ้าก็อย่าได้กล่าวโทษเขาเลย”หลินชิงเวยเพิ่งจะคิดว่าเด็กน้อยคนนี้ไม่เพียงมีจิตใจอ่อนไหว อีกทั้งยังเป็นคนจิตใจเมตตาละเอียดอ่อนถี่ถ้วน เซียวจิ่นยังกล่าวอีกว่า “เพราะต่อให้เจ้ากล่าวโทษเขาแล้วเขาก็ไม่มีทางปรับปรุงความโกรธเคืองนั้นคงได้แต่เก็บอัดเอาไว้ในใจ”

        ไม่รู้ด้วยเหตุใด เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวจิ่น หลินชิงเวยหัวเราะขึ้นมาอย่างปราศจากเหตุผลเมื่อได้ยินคำพูดของเซียวจิ่นนางกล่าวว่า “ดูท่าแล้วฝ่าบาททรงเข้าใจเซ่อเจิ้งอ๋องมากนะเพคะ”

        คิดไม่ถึงว่าเซียวเยี่ยนออกไปครั้งนี้กระทั่งท้องฟ้าใกล้มืดแล้วก็ยังไม่กลับมาหลินชิงเวยจึงถามขึ้นประโยคหนึ่ง “เสด็จอายังไม่กลับมา เย็นนี้ฝ่าบาทจะทรงรอเสด็จอากลับมาเสวยพระกระยาหารค่ำพร้อมกันหรือไม่เพคะ?”

        เซียวจิ่นส่ายหน้า “ไม่รอแล้วเมื่อเช้าเสด็จอาเสียเวลาอยู่ที่เจิ้นเป็นเวลาครึ่งค่อนวัน คาดว่าเวลานี้จะยังคงสะสางงานอยู่กระมัง”

        เซียวเยี่ยนและเซียวจิ่นสองอาหลานมีความผูกพันใกล้ชิดแน่นแฟ้นนี่เป็นความจริงที่ทุกคนต่างรู้ดีเพื่อเป็นการสะดวกต่อการดูแลเซียวจิ่นในยามปกติเซียวเยี่ยนจะพำนักอยู่ในวังหลวง ขอเพียงเซียวเยี่ยนมีเวลาเพียงเล็กน้อยก็จะมาอยู่เป็นเพื่อนเซียวจิ่นด้วยเซียวจิ่นยังเล็กนัก ความรู้ ความคิดเห็น ทฤษฎีการบริหารราชกิจ ทัศนคติทั้งสามด้านของเซียวจิ่นล้วนเป็นเซียวเยี่ยนที่อบรมสั่งสอนมากับมือ

        หลินชิงเวย “ยุ่งอะไรเพคะ?”

        เซียวจิ่นกล่าวเปิดเผยอย่างไม่คิดจะปิดบังว่า“ระยะนี้เสด็จอากำลังไต่สวนคดีอยู่คดีหนึ่ง คดีนี้เกี่ยวพันกับผู้คนในวงกว้างโทษสถานเบาเป็นคดีขุนนางฉ้อราษฎร์บังหลวง ขูดรีดประชาชน โทษสถานหนักคือพวกเขาซ่องสุมกำลังพลมีแผนการก่อการกบฏ”

        เซียวเยี่ยนไม่อยู่ดังนั้นหลินชิงเวยจึงได้แต่อยู่ร่วมทานอาหารเย็นเป็นเพื่อนเซียวจิ่นนางแตกต่างจากเซียวเยี่ยนนางจำเพาะเจาะจงเลือกกับข้าวที่เซียวจิ่นไม่ชอบกินให้เขากิน เนื้อปลาที่เลาะก้างปลาออกแล้วเนื้อไก่ที่เอาหนังออกแล้ว จากนั้นวางลงในถ้วยของเซียวจิ่น

        เมื่อเห็นเซียวจิ่นอิดออด หลินชิงเวยจึงกล่าวว่า“เด็กน้อยที่เลือกกินไม่ใช่เด็กดีเพคะ”

        ใบหน้าของเซียวจิ่นมีรอยยิ้มเฉกเช่นสายลมอันอบอุ่นในฤดูวสันต์เขาขยับตะเกียบและกล่าวว่า “เจิ้นไม่ใช่เด็กน้อยอีกแล้ว”

        หลังจากกินอาหารเย็นแล้ว หลินชิงเวยอุ้มเซียวจิ่นไปเอนกายนอนลงบนเตียง“หากฝ่าบาทยังไม่รู้สึกง่วง นั่งเอนหลังอ่านหนังสือไปก่อนหากเหนื่อยแล้วก็นอนลงนะเพคะ”

        เซียวจิ่นยื้อยุดมือของหลินชิงเวยเอาไว้ มือของเขาให้ความรู้สึกเย็นเล็กน้อยเหมือนผ้าไหมเนื้อเย็นอย่างดี เขากล่าวยิ้มๆ กับนางว่า “ชิงเวยเจ้าจะกลับไปแล้วหรือ? เจ้าอยู่เป็นเพื่อนเจิ้นอีกสักหน่อยได้หรือไม่?”

        หลินชิงเวย “ไม่ได้เพคะ หม่อมฉันต้องกลับไปนอนพักผ่อนแล้วเช่นกัน”

        เซียวจิ่นปล่อยมือของนาง “เช่นนั้นก็ได้ เจ้ากลับไปเถิด”

        หลินชิงเวยหันกายเดินออกไปได้สองก้าวรู้สึกเหมือนมีสายตาหักใจไม่ได้จับจ้องมองตนอยู่ นางก้าวเท้าไม่ออก เอาเถอะรอยยิ้มของเด็กคนนี้ช่างทำให้คนยากที่จะปฏิเสธลงคอ ดูเหมือนหากนางไปจริงๆก็เป็นเช่นคนบาป

        ดังนั้นหลินชิงเวยจึงหันกายกลับมาอีกครั้ง นางนั่งลงริมเตียงของเซียวจิ่นรอยยิ้มบนใบหน้าของเซียวจิ่นพลันสว่างไสวเจิดจ้ายิ่งขึ้นนางนั่งเฝ้ากระทั่งเซียวจิ่นนอนหลับสนิท จึงลุกขึ้นออกไป

        ขณะเดียวกันนี้เป็นเวลาดึกมากแล้ว

        หลินชิงเวยออกมาจากตำหนักบรรทมของเซียวจิ่นท่ามกลางอากาศอันหนาวเย็นและน้ำค้างกลางดึกทำให้นางต้องต่อสู้กับสงครามแห่งความหนาวเหน็บเวลานี้นางเป็นทั้งหมอและเป็นทั้งพี่เลี้ยงเด็กในเวลาอันรวดเร็ว

        หลินชิงเวยออกจากตำหนักซวี่หยาง มุ่งหน้ากลับไปยังตำหนักฉางเหยี่ยนนางเดินเพียงลำพัง แสงไฟจากโคมไฟใต้เงาร่มไม้นั้นไม่สว่างนัก แต่ยังเพียงพอที่จะทำให้นางเห็นทางเดินได้ชัดเจน

        ความหนาวเย็นในยามรัตติกาล เหมือนหมอกหนาๆที่เป็นคล้ายผ้าไหมสีดำห่อหุ้มร่างกายของหลินชิงเวยเอาไว้

        หากเป็นเวลากลางวันระยะทางจากตำหนักซวี่หยางถึงตำหนักฉางเหยี่ยน หลินชิงเวยเองได้ใช้เส้นทางนี้หลายครั้งอย่างน้อยนางสามารถกลับไปถึงที่พักได้อย่างราบรื่นทว่าเวลานี้ท่ามกลางแสงสลัวในความมืด หลินชิงเวยเป็นคนไม่เอาไหนในเรื่องทิศทาง นางเดินไปเรื่อยๆอ้อมไปอ้อมมาไม่รู้ว่าตนเองเดินมาถึงที่ไหน เมื่อนางเงยหน้าขึ้น รอบด้านล้วนเป็นทางเล็กๆที่เต็มไปด้วยป่าไม้อันร่มรื่น เบื้องหน้าคือทางแยกแยกหนึ่งนางรู้สึกว่าทุกทิศทางล้วนไม่แตกต่างกัน

        ดังนั้นหลินชิงเวยจึงอาศัยสัมผัสที่หกของตน เลือกทางแยกหนึ่งในนั้นเดินไปข้างหน้า นางเดินไปเรื่อยๆ กลับไม่พบสระน้ำที่ตนเคยเดินผ่านเสมอทว่าต้นไม้ข้างทางกลับดูหนาแน่นขึ้นกว่าเดิมและเส้นทางที่ตนเดินอยู่นั้นมองไปไม่เห็นปลายทาง

        นางจึงหยุดยืนใต้ต้นไทรต้นหนึ่งต้นไทรต้นนี้อายุมากเสียจนลำต้นของมันโน้มลงถึงพื้นดิน ดูไปแล้วบังเกิดความน่าสะพรึงกลัวอยู่หลายส่วน

        โคมไฟบนทางเส้นนี้บางดวงยังคงสว่างไสว บางดวงนั้นดับไปเพราะสายลมยามดึกที่พัดผ่านมานางกำนัลในวังไม่ได้มีมากนักจึงไม่อาจดูแลให้โคมไฟทุกดวงสว่างไสวได้ตลอดทั้งคืน

        หลินชิงเวยยกมือขึ้นเท้าสะเอวแล้วทอดถอนใจ คนจำทางไม่เก่งไม่อาจเดินไปไหนยามค่ำคืนได้จริงๆ

        ขณะที่นางกำลังจะตัดสินใจเดินย้อนกลับไปเลือกทางแยกอีกทางหนึ่งพลันได้ยินเสียงลอยมาจากสนามหน้าท่ามกลางกลุ่มต้นไทรที่หนาแน่นดูเหมือนจะมีเสียงคน

        หลินชิงเวยหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับไปดูรากของต้นไทรที่โน้มลงมานั้นเหมือนม่านหน้าต่างบดบังให้ทัศนียภาพเบื้องหลังถูกอำพราง

        นางค่อยๆ เดินย่องเข้าไป เดินเข้าไปหาต้นไทรต้นนั้น จากนั้นยื่นศีรษะออกไปดู

        ดียิ่งนัก ท่ามกลางแสงจากโคมไฟเก่าคร่ำคร่าเพียงครู่เดียวหลินชิงเวยก็มองเห็นขายาวๆ ขาวๆ ทั้งสี่ข้างบนพื้นหญ้านั้นถึงกับเป็นชายหญิงคู่หนึ่ง

        ไม่ กล่าวให้ถูกต้องก็คือ เป็นคู่ยวนยางท่ามกลางน้ำค้าง[1]คู่หนึ่ง

        หญิงสาวถูกชายหนุ่มกดข่มอยู่บนพื้น แม้กระทั่งเสื้อผ้าอาภรณ์ก็ถอดไม่ทันจึงปลดเพียงกางเกงก่อนอาภรณ์ด้านบนเปิดออกเห็นลาดไหล่งดงาม เส้นผมไม่เป็นระเบียบ เครื่องประดับบนศีรษะร่วงหล่น

        นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงยั่วยวนว่า “คนเลว ดูท่านใจร้อน”

        ชายหนุ่มจึงได้แต่หัวเราะเสียงต่ำสองครั้ง กล่าวว่า “คนดีเจ้าใจไม่ร้อน?” จากนั้นโอบเอวอ่อนราวกับงูน้ำนั้นขึ้นมา

        หลังจากที่คนทั้งสองเสร็จกิจ จึงสวมเสื้อผ้าอาภรณ์กลับไปแล้วจัดผมเผ้าให้เข้าที่แล้วพากันออกไปจากที่นี่ ทว่าพวกเขาไม่รู้แม้แต่น้อยว่าหลินชิงเวยอยู่ด้านหลังต้นไทร

        หลินชิงเวยออกมาด้านหลังจากต้นไทร แล้วเดินไปตามทางต่อไปนางไม่ได้ย้อนกลับไป แต่เดินหน้าต่อไปจนสุดปลายทาง

        และทางเส้นนี้ถือว่าสุดทาง สุดปลายทางเดินมีแสงไฟสว่างไสวหลินชิงเวยพรูลมหายใจโล่งอก ต่อให้ไม่ใช่ตำหนักฉางเหยี่ยนเข้าไปถามทางก็คงได้กระมัง

        เมื่อเดินเข้าไปใกล้ๆ ที่นี่เรียกว่า ทิงจู๋เซวียน

        ผู้ที่พักอาศัยอยู่ด้านในควรจะเป็นเจ้านายท่านใดสักคนเมื่อรายงานเข้าไป ข้างในมีกุ้ยเหรินสกุลจู๋นางหนึ่งอยู่จริงๆ

        สกุลจู๋ถือเป็นสกุลที่มีน้อยมากในชาวฮั่นมีเพียงชนกลุ่มน้อยจึงจะมีสกุลเช่นนี้

[1]หมายถึงคู่รักที่ยังไม่ได้ตกแต่งเป็นทางการเปรียบได้กับน้ำค้างที่มีเวลาการอยู่คงที่สั้นๆ