รุ่งเช้า
“กรี๊ดดด...นี่มันอะไรกันนน”อยู่ๆก็มีผู้หญิงคนนึงเดินเข้ามากับเ้าหญิงทีน่า
“ท่านพี่ท่านจะเสียงดังทำไม”
“ท่านแม่ดูสิค่ะ ลูกสุดที่รักของท่านพ่อทำตัวหน้าไม่อาย”เสียงดังเอ๊ะอะโวยวายทำให้ผมที่นอนกอดกับเ้าหญิงเทียน่าบนเตียงตื่นขึ้นมา
“ท่านแม่”เ้าหญิงเทียน่าเห็นคนตรงหน้าทำให้เธอตกอกใ
“หึ ทำตัวหน้าไม่อายเหมือนกับแม่เ้าไม่มีผิด”
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ”
“ไม่ใช่อย่างนั้นแล้วมันยังไง?”ราชินีหันมาพูดกับผม เธอมองผมด้วยสายตาที่ไม่ดีหนัก
“ขอโทษครับ เธอแค่ฝะ...”
“สนิทกันมากสินะ ถึงเรียกเ้าหญิงอย่างกับท่านพี่เป็คนธรรมดา”
“ขอโทษครับ”
“พอได้แล้วค่ะ นี่พอร์ชเพื่อนของลูกเอง”
“หึ เพื่อนเหรอคนอย่างเธอมีเพื่อนด้วยเหรออ?”ดูออกทันทีเลยครับว่าราชินีไม่ชอบเ้าหญิงเทียน่า
“หึ ท่านพี่ไม่เจอกันนานรู้สึกเปลี่ยนไปเยอะเลยนะคะ”
“เทลน่าหยุดได้แล้ว”
“ท่านพ่อ...”
“ทุกคนออกไป เหลือแค่พอร์ช”
“ท่านพ่อ!!!”เ้าหญิงเทลน่าเอ๊ะอะโวยวาย
“หึ ให้ท้ายกันสะไม่มี”หลังจากนั้นทุกคนก็พากันเดินออกไป
“มันไม่ใช่อย่างที่ทะ...”ผมพยายามอธิบายเื่เมื่อคืนให้กษัตริย์เฮนรี่ได้ฟัง
“ไม่เป็ไรเราเข้าใจ”
“หลังจากเก็บของเสร็จแล้วลูกตามเขาไปนะ พ่อเตรียมบ้านให้ลูกแล้ว”
“ค่ะ ท่านพ่อ”
“พ่อจะรีบสืบเื่ทั้งหมด จากนั้นเราก็จะได้กลับมาอยู่ด้วยกัน”เ้าหญิงเทียน่าสวมกอดกษัตริย์เฮนรี่ทันที
“หนูรักท่านพ่อนะคะ”
“พ่อก็รักลูก เทียน่า...”หลังจากทั้ง2ได้บอกลากันผมก็รีบพาเธอออกจากด้านหลังของโรงพยาบาล โดยที่มีผมและกษัตริย์เฮนรี่เท่านั้นที่รู้
“ฉันขอนั่งข้างนายได้ไหม”ผมเปิดประตูรถให้เธอแต่เธอกลับขอมานั่งข้างผม
“ผมว่ามันไม่เหมาะสมนะครับ คุณนั่งตรงนี้เถอะ”
“ก็ได้”
กษัตริย์เฮนรี่
คนที่ผมรักมาที่สุดมีแค่2คนเท่านั้นก็คือธัญญ่าและเทียน่า หลายๆคนอาจจะมองว่าผมใจร้ายกับทีน่าหรือเทลน่าใช่ครับผมใจร้ายเพราะพวกเธอชอบแกล้งและใส่ร้ายเทียน่าอยู่บ่อยๆซึ่งผมไม่ชอบ ทีน่าและเทลน่ามีแม่ค่อยสอนแต่นิสัยกลับก้าวร้าว ส่วนเทียน่าแม่ของเขาได้เสียชีวิตไปแล้วซึ่งไม่มีใครอบรมสั่งสอนเธอมีแค่ผมแต่เธอกลับเป็เด็กดีเหมือนแม่ขอเธอ(ธัญญ่า)
“ไม่คิดจะให้ฉันเจอลูกสาวสุดที่รักคุณสักหน่อยเหรอ”อารีนาแม่ของทีน่าและเทลน่าหันมาถามผม
“หึ ถ้าผมรู้ว่าคุณจะมาผมจะพาเทียน่าหนีไปให้ไกลจากตัวคุณทันที”ผมพูดขึ้น
“หึ คุณกลัวฉันทำอะไรลูกคุณขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ใช่เพราะคุณมันชั่วเกินมนุษย์”
“หึ มันชักจะมากเกินไปแล้วนะเฮนรี่”
“ไม่มากหรอกกับสิ่งที่คุณทำกับธัญญ่าและเทียน่า”เขาทำให้คนที่ผมรักทั้ง 2 คนตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ดี และสถานการณ์ที่ทำให้ธัญญ่าถึงขั้นเสียชีวิต นั้นมันเลยทำให้ผมไม่มีวันให้อภัยเธอเด็ดขาด
“หึ....ทำไมกลัวลูกสาวคุณจะเป็เหมือนคนรักคุณเหรอ?”สิ่งที่อารีน่าพูดมันทำให้ผมโกรธมาก
“ผมขอเตือนคุณไว้เลยนะถ้าเกิดเทียน่าเป็อะไรไปผมเอาคุณตายแน่ และรอบนี้ผมทำจริง!!!!”ผมพูดขึ้นก่อนจะเดินออกจากตรงนั้น
บ้านพักตากอากาศ
“โห้วววว สวยจังงงท่านพ่อมีที่แบบนี้ได้ไง”
“คุณห้องคุณอยู่ทางนั้นนะ”
“แล้วห้องคุณล่ะ”
“ห้องผมอยู่ด้านล่าง มีอะไรสามารถเรียกผมได้ตลอดเลยนะ”
“อืม”ผมทำท่าจะเดินออกไป
“เดียวสิ คุณจะไปไหน”
“ผมจะไปเก็บของที่ห้อง”เธอพยักหน้าจากนั้นผมกับเธอก็เดินเข้าห้องของตัวเองทันที
“กรี้ดดดดดดด~”ผมได้บยินเสียงกรี้ดมาจากห้องของเ้าหญิงเทียน่าผมเลยรีบวิ่งไปบนห้องเธอทันที
“คุณเป็อะไร”
“ฮือๆๆ นะคุณช่วยเอาเชือกออกไปได้ไหม????”เธอชี้ไปตรงเชือกที่วางอยู่
“อืม คุณใจเย็นๆนะ”ผมรีบเดินไปหยิบเชือกและโยนออกนอกห้อง
“ไม่เป็ไรแล้วนะ”ผมหันไปเห็นเธอตอนนี้เธอนั่งกอดเข่าและตัวสั่นไปพร้อมๆกัน
“ไม่เป็ไรนะไม่มีอะไรแล้ว”ผมเดินไปลูบหลังเธอ
“พอฉันเห็นเชือกภาพในหัวของฉันมันก็กลับมาอีกครั้ง”เธอมองหน้าผมแล้วยืนแขนและข้อเท้าให้ดูมันมีรอยแดงเหมือนโดนเชือกมัดเอาไว้
“ฟึ่บ...”ผมคว้าเธอเข้ามากอดทันที
“ไม่เป็ไรนะผมอยู่ตรงนี้แล้วว...”
สวนดอกไม้
เธอเดินมาบอกผมว่าเธอขอไปดูส่วนดอกไม้ที่ข้างๆสระว่ายน้ำหน่อยได้ไหม ผมเลยอนุญาตแต่ผมก็แอบตามเธอไปนะครับ เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้น
“สวยจังงง หอมอีกด้วยย”
“เอ๊ะดอกนั้นก็สวยหนิ โอ้ย”ไม่ทันไรผมได้ยินเสียงของเธอร้องดังออกมาผมเลยรีบวิ่งเข้าไปหาเธอทันที
“เป็ไรเหรอป่าวครับ”
“ป่าวหนะ ฉันแค่ก้าวพลาดไปนิดหน่อย”
“ผมขอดูหน่อย”ผมเลยก้มลงนั่งแล้วหยิบข้อเท้าเธอขึ้นมาดู เห็นรอยเชือกแล้วมันสงสารเธอขึ้นมาอีกครั้ง
“ไปทายาหน่อยนะครับ”
“ไม่เป็ไรหรอกแค่นี้เอง หนักกว่านี้ฉันก็โดนมาแล้ว.....”สิ่งที่เธอพูดมันเหมือนกับความเคยชินที่เธอโนดระทำมาตลอด
“แต่...”
“เออ...คุณมานั่งคุยเป็เพื่อนฉันหน่อยสิ”หลังจากนั้นผมก็ประคองเธอมานั่งศาลาข้างๆสวนดอกไม้
“เออ....ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ”
“ได้สิ”
“คุณโดนแบบนี้มานานยัง”
“ั้แ่จำความได้ฉันกับท่านแม่ของฉันถูกกลั้นแกล้งมาตลอดแต่พอท่านแม่ฉันได้สิ้นใจไป ฉันก็โดนหนักกว่าเดิม”เธอเป็ผู้หญิงที่เก่งมากจริงๆถึงได้อยู่กับคนรอบข้างได้ขนาดนี้
“ท่านแม่ของฉันเป็คนธรรมดาท่านกับท่านพ่อรักกันมากแต่ด้วยชนชั้นที่ต่างกันท่านย่าของฉันไม่ยอมรับในตัวท่านแม่ ท่านพยายามกีดกันท่านพ่อกับท่านแม่ของฉัน โดยการที่ให้แต่งงานกับเ้าหญิงอารีน่าก็คือท่านแม่ของทีน่าและเทลน่า”
“แต่ความรักที่ท่านพ่อกับท่านแม่ของฉันมันมีมากจนท่านพ่อกับท่านแม่แอบมาหา ท่านพ่อปิดบังเื่ท่านแม่ไม่ให้ใครรู้จนกระทั้งฉันเกิดออกมา”
“ท่านพ่อเลยพาท่านแม่ไปกราบท่านย่าและย้ายเข้าไปอยู่ในวัง”
“แล้วยังงี้พระจักรพรรดินีกับราชินีไม่...”
“โกรธสิโกรธมาก แต่ท่านพ่อไม่สนใจเพราะท่านได้ทำตามที่ท่านย่าสั่งก็คือให้ท่านพ่อแต่งงานกับราชินี”ผมพยักตอบ
“แต่พอท่านแม่เข้ามาอยู่ในวังทุกคนต่างพากันกลั้นแกล้งท่านแม่ของฉันจนทำให้ท่านแม่ของท่านสิ้นใจ”ผมเห็นอาการของเ้าหญิงเทียน่าไม่ดีนัก
“คุณไหวไหม.... ผมว่าเราพอก่อนเถอะนะ”
“ไม่เป็ไรฉันไหว”
“หลังจากที่ท่านแม่ตายท่านพ่อกับราชินีก็มีลูกด้วยกันก็คือเทลน่ากับทีน่า แต่ด้วยความที่ฉันเสียท่านแม่ไปท่านเลยเอ็นดูฉันเป็พิเศษเลยทำให้หลายๆคนต่างไม่พอใจและรุมแกล้งฉันยกเว้นแต่ทีน่าเธอชอบเขามาช่วยฉันเสมอ”
“อ่ออ...ถึงว่าทำไมคุณถึงไม่ดุเธอเลย”
“ใช่ เพราะฉันเชื่อยังไงทีน่าก็ไม่มีวันให้ฉันดื่มยาพิษเข้าไปหรอก”
“แต่ทำไมกษัตริย์เฮนรี่ถึง....”กษัตริย์เฮนรี่ดูเหมือนจะไม่ค่อยเอ็นดูเ้าหญิงทั้ง2มากเหมือนกับเ้าหญิงเทียน่า
“อ่อ อาจจะเป็เพราะฉันไม่มีท่านแม่มั้ง แต่ท่านพ่อเคยพูดกับฉันไว้ว่าั้แ่ท่านแม่เสียไปท่านหนะไม่เชื่อใจใครทั้งนั้นท่านเคยบอกฉันว่าท่านจะไม่ยอมเสียฉันไปอีกคน ท่านเลยต้องทำแบบนี้”
“อ่อ....ผมเข้าใจแล้วว”
“เออ...แล้วคุณหล่ะ? เล่าเื่ครอบครัวคุณให้ฟังบ้างสิ”เธอพูดขึ้น พร้อมกับเอามือป่าดน้ำตาตรงแก้ม
“ได้ครับ ผมมีพี่น้อง3คนผมเป็คนกลาง พี่ชายของผมดูแลธุรกิจแทนพ่อของผมส่วนน้องชายของผมเป็หมอ”
“อ้าวแล้วทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี้หล่ะ”
“ผมมาทำงานหนะ ผมเคยอยู่หน่วยซีลมาก่อน จริงๆแม่ของผมท่านห้ามแล้วนะครับแต่ผมอยากเป็จริงๆ ผมชอบงานอะไรแบบนี้”
“หมายถึงงานเสี่ยงอันตรายนั้นเหรอ”
“55555ไม่ใช่อย่างนั้นครับ ผมแค่คิดว่ามันท้าทายดีหรือไม่ตอนเด็กผมอาจจะดูหนังสายสืบบ่อยเกินไปมั้งครับ”
“อ้าวแล้วยังงี้แม่ของคุณอนุญาตได้ไง”
“ท่านเห็นถึงความพยายามต่างๆของผมและอีกอย่างคุณพ่อกับพี่ชายผมช่วยพูดด้วยอีกแรง”
“อ่ออ....”
“นี่ครับครอบครัวของผม”ผมเปิดรูปในโทรศัพท์ของผมให้เ้าหญิงเทียน่าดู
“คนนี้พี่ชายหรือน้องชายค่ะ?”เธอชี้ไปยังน้องชายของผม
“คนนี้น้องผมครับ”
“หน้าเหมือนคุณมากเลยค่ะแต่ต่างจากคุณแค่ใส่แว่นเท่านั้น”
“ใช่ครับ พ่อ ผม น้องชาย จะหน้าเหมือนกันมากส่วนพี่ชายจะหน้าเหมือนแม่”
“จริงด้วยค่ะเหมือนจริงด้วย แต่ฉันมองว่าแววตาของคุณเหมือนกับคุณแม่ของคุณมากกว่านะคะ”
“จริงเหรอครับ”
“ใช่ค่ะ ครอบครัวของคุณดูมีความสุขกันมากๆเลยนะครับ”
“ใช่ครับครอบครัวของผมเรารักกันมาก...”ผมพูดแล้วหันไปมองหน้าเธอเหมือนเธอจะดูเศร้าๆยังไงไม่รู้
“เออ...ก็เหมือนคุณไงครับกษัตริย์เฮนรี่ท่านก็รักคุณมากๆเช่นกัน”
“ขอบคุณนะคะ ฉันคุยกับคุณแล้วสบายใจขึ้นเยอะเลยค่ะ”
“ผมก็เหมือนกันครับ”ผมกับเธอเผลอสบตากันชั่วขณะ ก่อนผมจะละสายตา
“อะ...เออ....คุณหิวยังครับ”
“นิดหน่อยค่ะ”
“นั้นเราเข้าบ้านเถอะครับ อีกอย่างอากาศเริ่มเย็นแล้วด้วย”เธอพยักหน้าจากนั้นผมรีบไปประคองเธออีกครั้ง
“โอ้ยยย...”เหมือนข้อเท้าเธอจะแดงขึ้นเรื่อยๆ
“ฟึ่บ...”ผมเลยคว้าเธอขึ้นมาแล้วอุ้มเธอทันที
“เออ.....ขอบคุณนะคะ”
“ครับ”ผมได้แต่มองหน้าเธอ และอมยิ้มออกมา
5K
