“อัลวิน นี่ใครคะ!”
เสียงแหลมสูงดังขึ้นจากด้านหลัง ผู้หญิงในห้องน้ำวันนั้นนั่นเอง เธอมองฉันด้วยสายตาแทบจะกินเืกินเนื้อ
“ไม่มีอะไรหรอก”
อัลวินตอบเสียงเรียบอย่างไม่ใส่ใจ ให้ตายสิ! นี่พูดแบบนี้ต่อหน้าฉันเลยเหรอ ผู้หญิงนายจะเยอะไปไหน ฉันกรอกตามองบนอย่างเซ็งๆ
“แล้วเธอเป็ใคร มายุ่งกับอัลวินทำไม!”
โนเบลยังคงพุ่งเป้ามาที่ฉันไม่หยุด ฉันะโลงจากฝากระโปรงรถมายืนอย่างฝืนใจทน มองเธอกลับด้วยสายตานิ่ง
“ฉันก็ไม่อยากยุ่งนักหรอก แต่อัลวินมายุ่งกับฉันก่อนเอง”
คำพูดของฉันเหมือนไปกระแทกใส่หน้าเธออย่างจัง
“ไม่จริงใช่มั้ย! อัลวิน! บอกฉันมานะ!”
เสียงของโนเบลสั่นเล็กน้อย เธอรีบหันไปหาเขาด้วยแววตาคาดคั้น แต่อัลวินยังคงยืนนิ่ง ไม่พูดอะไรเลยสักคำ ท่าทางเฉยชาของเขาทำให้ผู้หญิงข้างกายหันกลับมาอย่างจ้องตาเขม็ง
“อย่ามายุ่งกับอัลวินอีก ไม่งั้นเธอได้เจอดีแน่!”
เธอชี้หน้าใส่ฉันอย่างเอาเื่เต็มที่ ฉันมองเธอนิ่ง ก่อนจะกรตุกยิ้มมุมปาก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่แม้จะนุ่มแต่แฝงความเย้ยหยันกลับอย่างจงใจ
“งั้นก็จับผู้ชายของเธอไว้ให้ดีๆ ล่ะ อย่าให้หลุดมายุ่งกับฉันอีก”
จบประโยคนั้น ฉันหันไปมองอัลวินตรงๆ เขายังคงยืนเฉย ไม่มีแม้แต่คำแก้ตัวหรือคำอธิบายใดๆ มันไม่ใช่แค่เจ็บใจ แต่มันโคตรน่าโมโหเลยต่างหาก!
“วันหลังอย่ามายุ่งกับฉัน! ผู้หญิงของนายจะได้ไม่มาเที่ยวกัดใคร!”
ฉันพูดเสียงแข็ง กัดฟันแน่นด้วยความเจ็บใจ แล้วเดินออกมาทันที ปล่อยให้สองคนนั้นเคลียร์กันเอง จะทะเลาะ จะเลิกกัน จะอะไรก็ไม่เกี่ยวกับฉันอีก
ฮึ่ย! วันนี้มันวันบ้าอะไร เจอเื่ซวยั้แ่เช้ายันค่ำ!
“เพื่อนผมไม่ได้ทำอะไรเธอใช่ไหม”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง ขณะที่ฉันกำลังเดินกลับด้วยใจที่ร้อนรุ่ม เขาเหมือนจะเป็ห่วง แต่ฉันไม่มีใจจะตอบ ไม่มีแรงจะพูดอะไรอีกแล้ว
นายมันใจร้าย ถึงจะไม่ใช่คนทำ แต่ก็นิ่งดูดายปล่อยให้ฉันโดนเพื่อนนายกลั่นแกล้งย่ำยีอยู่แบบนั้น
“เอมิลๆ เธอเป็อะไร”
อาร์กอนยังเดินตามมาติดๆ เสียงเขาแ่ลง เหมือนจะรู้สึกผิด ฉันหยุดเดิน รีบหันกลับไปมองเขาแวบหนึ่ง สายตาฉันคงสะท้อนทุกอย่าง ทั้งความเสียใจ ความโกรธ และความผิดหวังที่อัดแน่นในอก
“ฉันไม่เป็ไร ขอตัวกลับก่อนนะ”
พูดเพียงเท่านั้น ฉันก็หันหลังให้เขา เดินจากมาโดยไม่หันกลับไปมองอีก ไม่เหลือแม้แต่คำลา
หลังจากที่ฉันกลับมาจากสวนสุขภาพ ก็รีบผลักประตูเข้าห้องด้วยอารมณ์ที่เดือดสุดขีด
"บ้าจริง!"
ฉันสบถเสียงดังลั่น ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงแล้วทึ้งผมตัวเองอย่างหงุดหงิด ทำไม ทำไมต้องเป็ฉันที่ต้องมาเจอนายตัวร้ายอย่างอัลวินด้วยนะ!
หล่อก็หล่อ รวยก็รวย เก่งก็เก่ง แต่ทำไมต้องเ้าชู้ขนาดนั้นด้วยล่ะ! แล้วทำไมถึงต้องโผล่มาในชีวิตฉันตอนนี้ด้วย
ในขณะที่ฉันกำลังจะถอดเสื้อผ้าเพื่ออาบน้ำ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ฉันเหลียวไปมองหน้าจอโทรศัพท์ เห็นว่าชื่อ Nickel ขึ้นโชว์เต็มจอ
“ฮัลโหล นิก มีอะไรอ่ะ”
ฉันกรอกเสียงใส่โทรศัพท์ พยายามไม่ให้หงุดหงิดหลุดออกไป
(คืนนี้เธอว่างหรือเปล่า! ไปเที่ยวกัน!)
เสียงของนิกเกิลดังสดใสจากปลายสาย
“อืม ว่างสิ ที่ไหนล่ะ”
(สองทุ่มเจอกันที่ซีนอนคลับ โอเคนะ!)
แล้วสายก็ถูกตัดไปทันที
“เฮ้ย! ฉันยังไม่ได้ตอบเลยนะ!”
ฉันจ้องโทรศัพท์อย่างเหลืออด ก่อนจะถอนหายใจแรงๆ แต่พอมาคิดแล้ว ก็ดีเหมือนกันแฮะ ไปเปิดหูเปิดตาหน่อย เผื่อจะลืมนายตัวร้ายนั่นได้บ้าง
ฉันรีบลุกขึ้นไปอาบน้ำอย่างเร่งรีบ พอออกจากห้องน้ำมาก็เริ่มแต่งตัว คืนนี้ฉันเลือกใส่เสื้อสายเดี่ยวสีขาวกับกางเกงยีนส์ขาสั้นพอดีเข่า ไม่โป๊จนเกินไปแต่ก็ไม่เรียบร้อยพอควร
ฉันปล่อยผมยาวสลวยตามธรรมชาติ ไม่ได้มัดอะไรให้วุ่นวาย แต่งหน้าเบาๆ แค่พอสดใส ไม่เน้นจัดเต็ม
รองเท้าส้นสูงสีดำเสริมบุคลิกให้น่ามองยิ่งขึ้น
คืนนี้ฉันจะไม่ยอมให้ความรู้สึกแย่ๆ มาครอบงำฉันอีกต่อไป
Xenon Club
ฉันนั่งแท็กซี่มาจอดหน้าซีนอนคลับ ย่านกลางเมืองที่ไม่มีวันหลับใหล แสงไฟนีออนสีม่วงกับฟ้าวิ่งสลับไปมาบนป้ายชื่อคลับสะท้อนบนผิวกระจกรถ แค่ก้าวลงมายังไม่ทันถึงประตู ฉันก็เห็นนิกเกิลยืนรออยู่หน้าทางเข้าในชุดเดรสรัดรูปสีดำที่ขับผิวให้ดูขาวยิ่งขึ้น
“มานานยัง”
ฉันถามเธอทันทีเมื่อเดินไปถึง
“ไม่นาน เพิ่งถึงเหมือนกัน เข้าไปข้างในกันเถอะ”
นิกเกิลตอบพร้อมรอยยิ้ม แล้วเราก็เดินเข้าไปในคลับด้วยกัน
ภายในคลับยังไม่แน่นนัก เสียงเพลงจังหวะเบาๆ คลอไปกับแสงไฟที่กระพริบเป็จังหวะ พนักงานประจำโซนทักทายเราด้วยท่าทีคุ้นเคย ก่อนจะพาเรามายังโต๊ะมุมประจำของฉันกับนิกเกิล
มุมนี้เป็จุดโปรดเพราะสามารถมองเห็นบาร์ ฟลอร์เต้นรำ และเวทีดีเจได้ครบในมุมเดียว ไม่นานบริกรหนุ่มหน้าตาดีในชุดสูทสีขาวแดงเข้ามาอย่างรู้หน้าที่
“จะรับอะไรดีครับวันนี้”
“เอาเหมือนเดิมค่ะ”
นิกเกิลตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ พร้อมส่งยิ้มขอบคุณเล็กน้อย บริกรหนุ่มโค้งกายแล้วเดินหายไปในฝูงชน
บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนเมื่อเวลาผ่านไป ผู้คนทยอยเข้ามาเรื่อยๆ ไฟในคลับค่อยๆ หรี่ลง เปิดทางให้แสงแฟลชและเลเซอร์สาดส่องวูบวาบ เสียงเพลงเริ่มเปลี่ยนเป็จังหวะหนักแน่นขึ้น ทำนองแดนซ์จังหวะเร่าร้อนเริ่มครอบงำบรรยากาศทั่วทั้งคลับ
แสงไฟหลากสีสะท้อนกับเสื้อผ้าของผู้คนที่โยกตัวตามจังหวะ ดวงตาทุกคู่เริ่มแวววาวขึ้นด้วยความตื่นเต้น เสียงหัวเราะ เสียงชนแก้ว และเสียงร้องเชียร์ดังประสานกันอย่างกลมกลืน
ผ่านไปไม่นานนัก บริกรหนุ่มคนเดิมก็กลับมาพร้อมเครื่องดื่มสองแก้วในถาดเงิน ฉันรับแก้วค็อกเทลจากเขามาอย่างเบามือ ความเย็นจากแก้วกระจกใสทำให้รู้สึกสงบลงเล็กน้อย ท่ามกลางความร้อนแรงของเสียงเพลงและอารมณ์ร้อนรุ่มในใจ
คืนนี้ฉันตั้งใจจะทิ้งทุกเื่แย่ๆ เอาไว้ข้างหลัง และสนุกไปกับแสง สี เสียงที่นี่ให้เต็มที่
ค็อกเทลสีสวยตรงหน้าค่อยๆ ถูกยกขึ้นจิบทีละนิด รสหวานซ่อนขมไหลลงคอไปพร้อมกับความรู้สึกวูบวาบในอก อุณหภูมิในร่างกายเหมือนจะสูงขึ้นตามจังหวะเพลงที่เร่งเร้า
“นี่! เอมิล ดูนั่นสิ! นั่นใช่อัลวินหรือเปล่า”
นิกเกิละโแข่งกับเสียงเพลง เสียงเบสกระหึ่มจนแทบกลบคำพูด แต่ฉันก็ได้ยินชัดเจนพอจะหันตามสายตาของเธอไปยังจุดหนึ่งในคลับ
“อืม...ใช่มั้ง”
ฉันตอบอย่างขอไปที ก่อนจะหันกลับมาเหมือนจะไม่ใส่ใจนัก ใครจะมาฉันก็ไม่สนหรอก วันนี้ฉันตั้งใจมาให้สนุก
“อ๊ะ! มากับผู้หญิงอีกคน แล้วก็สุดหล่ออีกคนด้วย”
นิกเกิลรีบพูดต่อ น้ำเสียงตื่นเต้นแบบคนเมานิดๆ ฉันถอนหายใจเบาๆ แล้วหันไปมองอีกครั้ง คราวนี้พอได้มองชัดๆ ใช่จริงๆ อัลวินยืนเคียงข้างกับโนเบล ผู้หญิงปากกล้าที่ฉันเพิ่งปะทะมาไม่นาน และอีกคนคืออาร์กอน
ฉันรีบเบือนหน้ากลับมา พลางยกค็อกเทลขึ้นดื่มอีกรอบอย่างไม่ใส่ใจ ฉันไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้นในคืนนี้
แก้วที่สองหมดไปแบบไม่รู้ตัว รู้แค่ว่าร่างกายเริ่มอุ่นวาบ ใจเริ่มเต้นเร็วขึ้น สติก็เหมือนจะลอยๆ ไปตามเสียงเพลง นิกเกิลก็ไม่ต่างกัน แก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ ดวงตาเริ่มแพรวพราวอย่างคนกำลังเคลิ้ม คืนนี้อาจจะยาวนานกว่าที่คิด
3K
