หยกงามเคียงบัลลังก์

บทที่ 45 แย่แล้ว นี่คือกับดัก!

ต่งฉางเม่ารับคำถามสามข้อนั้นมา เห็นว่าบนนั้นเขียนท่อนแรกของกลอนคู่ไว้ อีกข้อเป็นหัวข้อบทกวี และสุดท้ายเป็นเพลงพิณที่ยังเขียนไม่จบ เขาต้องขมวดคิ้วอีกครั้ง ปัญหาสามข้อนี้เป็นคำถามปลายเปิดเกินไป บอกไม่ได้ว่าดีหรือไม่ดี เห็นทีคงวัดที่ภูมิปัญญา หากมากกว่านั้นก็คือวัดดวง

เขาเงยหน้าขึ้นมาเห็นต่งฉางฟางขมวดคิ้วจนใบหน้ายับย่นก็หลุดขำในใจ ตนยังมีวิชาความรู้ติดตัว ส่วนน้องชายที่ไร้ความสามารถผู้นี้กลับไม่มีดีอะไรสักอย่าง

ต่งฉางเม่าได้ยินข้ารับใช้นินทา ว่าพักหลังมานี้น้องชายของเขาลุ่มหลงแม่นางหลันเยียนอย่างยิ่ง แต่แม่นางกลับไม่เคยมีสีหน้าดี ๆ ให้เขาเห็นเลยสักครา

สมกับเป็นสวะจริง ๆ

ทว่าน่าแค้นใจที่สวะคนนี้กลับเป็นบุตรชายสายตรง ต่อให้ไม่ได้เรื่องแค่ไหน กิจการทั้งหมดของครอบครัวก็ต้องตกไปอยู่ในมือของสวะผู้นี้

ส่วนเขามีเพียงวิชาความรู้ติดตัว ปรนนิบัติบิดาไปร้อยปีแล้วก็แลกมาได้เพียง ‘เศษเดน’ เล็กน้อยเท่านั้น

ลองคิดดูสิ… ถ้าได้โอกาสเข้าพบแม่นางหลันเยียน แล้วค่อยอ้างว่าอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ปฏิเสธไป โอกาสที่ต่งฉางฟางเฝ้าฝันถึงแต่ไม่อาจเอื้อมคว้าจะถูกทิ้งไปอย่างไม่ไยดี แบบนั้นคงสาสมใจโดยแท้

คิดถึงตรงนี้ ใบหน้าของต่งฉางเม่าก็ฉายแววชั่วร้าย ครุ่นคิดเล็กน้อยก็ตวัดพู่กันเขียนคำตอบลงไป

กู้อวี้เล่นจอกสุราในมือ ยามหางตาเหลือบเห็นภาพนี้ มุมปากก็อดยกขึ้นเป็นรอยยิ้มมิได้

ธูปหนึ่งก้านเผาไหม้หมดไปอย่างรวดเร็ว ทุกคนเขียนชื่อตัวเองบนกระดาษคำตอบแล้วส่งให้ข้ารับใช้ ข้ารับใช้รวบรวมคำตอบเรียบร้อยแล้วก็ส่งต่อให้สาวใช้ของแม่นางหลันเยียน

ทุกคนพูดคุยกันเล็กน้อยระหว่างรอคำตอบ แต่มีท่าทางจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะต่งฉางฟางซึ่งสลดกว่าใคร คาดว่าคงรู้ตัวดีว่าคำตอบของตนเองไม่อาจทำให้แม่นางหลันเยียนพึงพอใจได้

ผ่านไปครู่หนึ่ง สาวใช้ข้างกายหลันเยียนก็กลับมาเคาะประตู ถามว่า “ท่านไหนคือคุณชายต่ง ต่งฉางเม่า แม่นางหลันเยียนเชิญขึ้นไปพบเจ้าค่ะ”

ทุกคนได้ยินดังนั้นก็แสดงความยินดีกับเขา โดยที่ในใจรู้สึกอิจฉา

ต่งฉางเม่าเหลือบมองต่งฉางฟางที่หงอยเหงาเศร้าซึม ความลำพองใจของเขาพลันล้นปรี่ แสร้งพูดว่าตนเองอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ ไม่สะดวกจะขึ้นไปพบ

สาวใช้ผู้นั้นกลับมีท่าทางไม่พอใจ ตอบกลับมาว่า “คุณชายต่งเห็นแม่นางของพวกข้าเป็นคนแบบไหนกัน กฎของหอร่ำเมรัยทั่วทั้งเมืองหลวงล้วนรับทราบกันดี คุณชายปฏิเสธเช่นนี้มิเท่ากับทำลายการค้าของหอร่ำเมรัยของพวกข้าแล้วรึ”

วาจานี้กล่าวออกมาจนคนทั้งหลายรับมือไม่ถูก มีคนกล่าวโทษต่งฉางเม่า และยังมีคนเอ่ยว่า “พี่ต่งไปอย่างวางใจเถอะ นี่เป็นเรื่องมีเกียรติ พวกข้าไม่เอาไปพูดเสีย ๆ หาย ๆ หรอก”

ต่งฉางเม่าสังเกตเห็นว่าต่งฉางฟางมีสีหน้าเศร้าใจ ดวงตาแดงเรื่อ จิตใจที่บิดเบี้ยวพลันกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง สาสมใจจนอยากหัวเราะออกมาดัง ๆ

แต่เขาก็ไม่ได้ขาดสติไปเพราะเหตุนี้ เพียงหันมาพูดกับกู้อวี้ว่า “กู้ซื่อจื่อ ข้าไม่ไปดีกว่า”

กู้อวี้เลิกคิ้วราวกับงุนงง “ทำไมถึงไม่ไป? โอกาสดีที่หายากแบบนี้ใช่ว่าใครก็สามารถคว้ามาได้”

ต่งฉางเม่าอึ้งไป ตอบกลับอย่างแห้งผาก “ข้าอยู่ในช่วงไว้ทุกข์และยังมีพันธะหมั้นหมายของน้องฉยง”

กู้ซื่อจื่อได้ยินคำเรียกหาอย่างสนิทสนมว่า ‘น้องฉยง’ ออกมาจากปากกากเดนผู้นี้ แววตาพลันสาดประกายเย็นเยียบ แต่ก็ถูกนางซ่อนเอาไว้อย่างรวดเร็ว 

“ไม่เป็นไร เมื่อครู่ข้าก็บอกแล้วว่านี่เป็นโอกาสสร้างชื่ออันดี แม่นางหลันเยียนเป็นคณิกาชั้นสูงที่มีชื่อเสียง เจ้าไปก็ไม่เป็นไรหรอก อีกอย่าง…”

นางชะงักเล็กน้อย เอนร่างไปกระซิบข้างหูต่งฉางเม่า “ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าแม่นางหลันเยียนมีรูปโฉมอย่างไร เจ้าก็ไปดูแทนข้าหน่อยเถอะ จะได้กลับมาบรรยายให้ข้าฟัง”

ต่งฉางเม่าตกใจจนนัยน์ตาดำหดเล็ก คิดไม่ถึงเลยว่าพี่ภรรยาผู้มีใบหน้าสูงส่งเหนือโลกีย์เช่นนี้กลับมีความคิดซ่อนเร้นแบบนี้อยู่ด้วย

ไม่แปลกใจเลยที่อีกฝ่ายคลุกคลีอยู่กับพวกเสเพลอย่างเซียวสิงจือ ที่แท้ก็เป็นพวกชั้นต่ำที่ห่มหนังมนุษย์เอาไว้เหมือนกัน

เมื่อมีเหตุปัจจัยหลายอย่างผลักดัน ต่งฉางเม่าก็รู้สึกคันยุบยิบขึ้นมาในใจ แต่หลังได้รับคำรับรองจากว่าที่พี่ภรรยาแล้วก็ไม่มีอะไรให้ต้องถือสาอีก

เขาค่อยตอบรับอย่างเสียมิได้ เดินตามสาวใช้ผู้นั้นขึ้นไปชั้นบน

ขณะเดียวกัน กู้ฉยงยืนอยู่ในหอสูงริมฝั่งน้ำ พลันรู้สึกว่าข้างนอกมีเสียงวุ่นวาย นางจึงแง้มบานหน้าต่างออกครึ่งหนึ่ง มองลงไปเห็นว่าบนทางเดินริมแม่น้ำที่แน่นขนัดนั้น คนและม้าขบวนหนึ่งกำลังควบม้าตรงมาพลางร้องตะโกนบอกให้คนหลีกทาง

หลังจากผู้คนแหวกทางให้ สตรีที่มีสีหน้าดุดันผู้นั้นก็สะบัดแส้ในมือห้อม้าผ่านไป สายลมพัดผ่านเกศาดำดุจหมึก อาภรณ์แดงดุจเปลวเพลิง ท่าทางอิสระเสรีไร้ข้อผูกมัด

ลั่วเยี่ยนเอ่ยขึ้นอย่างถูกจังหวะ “นั่นคือซงหยางจวิ้นจู่”

กู้ฉยงหัวใจเต้นรัว สายตามองตามเงาร่างของสตรีผู้นั้น

ม้าไปถึงริมฝั่งแม่น้ำ ซงหยางพลิกร่างลงมา ตะโกนไปทางแม่น้ำจินไต้เหอว่า “ใครก็ได้ ลากเรือลำนั้นกลับมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!”

ริมฝั่งแม่น้ำมีเสียงฮือฮา

“เป็นถึงจวิ้นจู่ผู้สูงศักดิ์ ยังไม่ได้ออกเรือนด้วยซ้ำ แต่กลับออกมาเปิดเผยรูปโฉมในที่สาธารณะแบบนี้ ช่างไม่เหมาะสมเลยจริง ๆ”

“ยังไม่ออกเรือนงั้นรึ? แต่ท่าทางนางดุร้ายปานนั้น ดูอย่างไรก็เหมือนฮูหยินที่มาตามจับชู้”

“เจ้าไม่รู้เรื่องสินะ ซงหยางจวิ้นจู่ผู้นี้มีชื่อเสียงโด่งดังเชียวล่ะ เป็นสตรีที่เห็นชายงามเป็นต้องอ่อนระทวย ไม่แน่ว่าอาจมาจับชู้ชายคนรักสักคนก็เป็นได้ หึหึ”

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นมาถึงชั้นบน

กู้ฉยงกะพริบตาปริบ ๆ ถามว่า “สตรีในห้องหอก็สามารถทำตัวเอาแต่ใจแบบนี้ได้ด้วยหรือ?”

ลั่วเยี่ยนคล้ายจะคาดเดาเจตนาของกู้ซื่อจื่อออก จึงยิ้มตอบว่า “แต่ละคนล้วนมีเส้นทางชีวิตของตนเอง ทำเรื่องที่ตนเองอยากทำ กลายเป็นคนแบบที่ตนเองอยากเป็น ไม่มีเรื่องใดที่เป็นไปไม่ได้”

กู้ฉยงพึมพำ “เส้นทางชีวิต… คนแบบที่ตนเองอยากเป็น?”

นางพลันสับสนขึ้นมา ไม่รู้ว่าตนเองอยากเป็นคนแบบไหน

…

ต่งฉางเม่าเข้าไปในห้องโดยสาร ก่อนสาวใช้ปิดประตูลงตามหลังแล้วล่าถอยจากไป

ข้างในจุดธูปหอม บนโต๊ะมีชุดน้ำชาชุดหนึ่ง ในแจกันกระเบื้องข้าง ๆ ปักดอกสาลี่ไว้ แลดูสง่างามอย่างยิ่ง

หลันเยียนสวมผ้าคลุมหน้า กอดฉินเดินออกมาจากเบื้องหลังม่านไม้ไผ่ บนศีรษะปักปิ่นทองเพียงอันเดียว ประทินโฉมเบาบาง อาภรณ์สีขาวปักดิ้นเงินลายบุปผา

ต่งฉางเม่าพลันเข้าใจแล้วว่าเหตุใดต่งฉางฟางน้องชายของตนจึงลุ่มหลงนางนักหนา รูปโฉมเช่นนี้ ถึงจะเป็นเขาที่ควบคุมตนเองได้เป็นอย่างดีก็ยังต้องชมเชยว่าเป็นคนงามสง่าดุจดอกเบญจมาศอย่างอดไม่ได้

หลันเยียนวางฉินลงบนโต๊ะเตี้ยข้าง ๆ ก่อนแล้วค่อยนั่งลง รินชาพลางเอ่ยขึ้นเสียงเบา “คุณชายต่งเชิญนั่ง บนเรือมีสิ่งของจำกัด ได้แต่ใช้น้ำชาเย็นชืดรับรองคุณชายแล้ว หวังว่าคุณชายคงไม่รังเกียจ”

ต่งฉางเม่าคุกเข่านั่งลง “แม่นางหลันเยียนเกรงใจไปแล้ว สามารถพบแม่นางหลันเยียนถือเป็นเกียรติของข้าน้อย”

สองมือเรียวงามของหลันเยียนประคองถ้วยชาส่งมาให้เขา “เชิญคุณชายต่ง”

ต่งฉางเม่ารับถ้วยชามา น้ำชาสีทองใส ยกขึ้นมายังไม่ทันแตะริมฝีปากก็ถามขึ้นมาว่า “ข้าน้อยภูมิความรู้ต่ำต้อย รู้ตัวดีว่าคำถามสามข้อนั้นหาได้เลิศเลอกว่าคนอื่น ไม่ทราบว่าเหตุใดแม่นางจึงเลือกเชิญข้าน้อยขึ้นมาทั้งที่มีคนอื่นอีกมากมาย”

หลันเยียนคลี่ยิ้มมีเสน่ห์ กล่าวว่า “คำถามสามข้อของหลันเยียนเป็นเพียงเครื่องบังหน้า หลันเยียนเพียงอยากบรรเลงฉินให้คนที่มีวาสนาต่อกันฟังเท่านั้น”

ต่งฉางเม่าอึ้งไปเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าตนเองกลายเป็นคนที่มีวาสนาต่ออีกฝ่ายไปได้อย่างไร

เห็นท่าทางจิบชาอย่างสง่างามของหลันเยียน เขาก็ยกถ้วยชาขึ้นจรดริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว

มิคาดคิดว่าเพียงน้ำชาแตะลิ้น กลิ่นสุราฤทธิ์แรงก็พลันซ่านทั่วโพรงปาก

แย่แล้ว! นี่คือกับดัก!

ต่งฉางเม่าเงยหน้าขึ้นมา พลันเห็นหลันเยียนยิ้มบาง เทสุราในการาดบนตัวเขาจนหมด

โฉมงามยืนขึ้นอย่างรวดเร็ว ชายกระโปรงแกว่งไปมาราวกับดอกสาลี่บาน

หลันเยียนดึงปิ่นทองบนศีรษะลงมา เส้นผมพลันทิ้งตัวลงมา นางหันด้านที่มีปลายแหลมของปิ่นปักผมเข้าหาคอตนเอง ส่วนมืออีกข้างกระชากปกเสื้อ

ตามด้วยกรีดร้องเสียงผวา “คุณชายต่งโปรดสำรวมด้วย!”

ต่งฉางเม่าผุดลุกขึ้นมารวบปกเสื้อของหลันเยียน กล่าวอย่างเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ข้ากับแม่นางไม่มีความแค้นต่อกัน ทำไมถึงต้องทำเช่นนี้!”

หลันเยียนยิ้มชั่วร้ายกว่าเดิม แต่เสียงร้องเจือสะอื้นนั้นกลับยิ่งทวีความหวาดหวั่น “คุณชายต่ง ปล่อยมือเถอะ อย่าทำแบบนี้เลย!”